Φανατικός οπαδός της Sega εν έτει 1993, πέφτει για αδιευκρίνιστους λόγους σε κώμα μακράς διάρκειας και ξυπνάει τη σήμερον ημέρα. Ενώ ο εγκέφαλός του προσπαθεί ακόμα να “χωνέψει” το “τέρας” που λέγεται διαδίδκτυο και γιατί όλοι κυκλοφορούν με ένα κινητό στο χέρι, κατευθύνεται μετά από κάποιες μέρες “προσαρμογής” στο αγαπημένο του τοπικό κατάστημα βιντεοπαιχνιδιών. Έχει κλείσει. Ρωτάει, μαθαίνει και ξεκινάει για το mall. Μπαίνει στο μαγαζί και το μόνο που βλέπει από την αγαπημένη του Sega είναι αυτό: ο Sonic, εκείνος ο cool μπλε σκαντζόχοιρος που λάτρευε, δίπλα στον “ζυμαρούλι”, γλυκάσχημο –νέα λέξη μόνο για τον Mario που μόλις επινόησα- ιταλό μουστακαλή υδραυλικό να πηδάνε κάτι εμπόδια όλο χαρά σε ένα εξώφυλλο παιχνιδιού για κονσόλες της Nintendo.

Παγώνει, χλωμιάζει, το κοιτάει και το ξανακοιτάει μήπως και δεν είδε καλά την πρώτη φορά, μήπως πρόκειται για κάποια καλοστημένη φάρσα. Όμως, αυτό παρέμενε απαράλλακτο και εκνευριστικά ατάραχο (;;) . Κάπου εκεί ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν. “Ακόμα δεν το γύρισε στις φρουτόκρεμες αυτή η καταραμένη κόκκινη εταιρία;” ήταν η τελευταία σκέψη που πρόλαβε να κάνει πριν το σώμα και το μυαλό του καταρρεύσουν για ακόμα μια φορά. Πόσα να αντέξει ο φουκαράς;

Φήμες λένε ότι ακόμα δεν έχει συνέλθει πλήρως, ενώ οι γιατροί δηλώνουν πως το σοκ παραήταν μεγάλο. Πάλι καλά που δεν έπαιξε και το παιχνίδι λέμε εμείς. Πέρα από την πλάκα, ποιος θα το φανταζόταν τη δεκαετία του '90 ότι οι δύο πιο αναγνωρίσιμες μασκότ των βιντεοπαιχνιδιών και “ορκισμένοι εχθροί” θα κατέληγαν στα “γεράματα” τους να ποζάρουν παρέα στα εξώφυλλα ολυμπιακών τίτλων; Μάλλον κανείς. Το κακόγουστο αστείο ξεκίνησε το 2007, όπου το Mario and Sonic at the Olympic Games κυκλοφόρησε για Wii και DS ως ένα “εναλλακτικό” -αλλά ταυτόχρονα επίσημο (!)- παιχνίδι των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, στο οποίο η μεγάλη “παρέα” των δύο μασκότ αγωνιζόταν σε διάφορα αθλήματα του κορυφαίου αθλητικού γεγονότος.

Ο τίτλος που αναπτύχθηκε από τη Sega, κινήθηκε στη μετριότητα ως party game και ακόμα χαμηλότερα ως αθλητικός τίτλος. Οι πωλήσεις του, ωστόσο, ήταν εκπληκτικές, με συνέπεια να παρουσιάζουμε αυτή τη στιγμή το αντίστοιχο των Ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου. Μπορεί η Sega να τα καταφέρει καλύτερα αυτή τη φορά;

London Calling

Για αρχή, το παιχνίδι διαθέτει μια “άλφα” ποικιλία, καθώς περιλαμβάνει μια πληθώρα Ολυμπιακών αθλημάτων –όλα όσα υπήρχαν στο προηγούμενο επιστρέφουν μαζί με ορισμένα καινούργια- αλλά και κάποια άλλα, πιο “φευγάτα” mini-games, που ξεφεύγουν από τη λογική των αγώνων και θυμίζουν παραδοσιακά party games. Τα αθλήματα κυμαίνονται από τους κλασσικούς αγώνες ταχύτητας, ρίψεων, κολύμβησης, ποδηλάτου, ιππασίας, ρυθμικής γυμναστικής μέχρι badminton –που δεν υπήρχε στο προηγούμενο-, πινγκ πονγκ, ποδόσφαιρο, beach volley –που είναι πανομοιότυπο με το αντίστοιχο του Mario Sports Mix-, ξιφασκία και άλλα.

Ορισμένα είναι πιο διασκεδαστικά από άλλα, ωστόσο, κανένα δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα από το σωρό. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων, δυστυχώς, είναι η παντελής έλλειψη βάθους, που οδηγεί γρήγορα στην πλήξη, ακόμα και στο multiplayer τμήμα. Το παραδοσιακό και καταστροφικό για τους μοχλούς button mashing του “πατέρα” της κατηγορίας, Track and Field, εδώ έχει αντικατασταθεί με αντίστοιχες κινήσεις του Wii Remote για τους αγώνες ταχύτητας, ενώ όλα τα υπόλοιπα βασίζονται στο σωστό συγχρονισμό είτε κινήσεων είτε πατήματος κουμπιών.

Μιας και απευθύνεται κυρίως σε μικρότερες ηλικίες, μέσα σε λίγα λεπτά το πιθανότερο είναι πως θα έχετε καταρρίψει κάθε ρεκόρ με οποιοδήποτε άθλημα καταπιαστείτε. Βέβαια, το παιχνίδι είναι φτιαγμένο για multiplayer, οπότε, όσοι σκοπεύατε να το παίξετε μόνοι, απλά ξεχάστε το. Η πρόκληση είναι ανύπαρκτη ενώ, όπως είπαμε και προηγουμένως, από βάθος, είναι σκέτη “χαλκομανία”. Αυτό όμως είναι λίγο πολύ αναμενόμενο από παιχνίδια που στοχεύουν στην παρεϊστικη, άμεση και άκοπη –πνευματικά, γιατί σωματικά κόντεψε να μας “φύγει” το χέρι- διασκέδαση. Οπότε, το δικαιολογούμε μέχρι ενός βαθμού στο μυαλό μας.

Το πραγματικά αδικαιολόγητο από την άλλη, είναι ο χειρισμός του. Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια εξέλιξης του motion gaming, με το Wii Motion Plus να έχει ωριμάσει στην αγορά και το Wii Sports Resort να έχει κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων του στο είδος, η Sega μας επιστρέφει πίσω στο χρόνο, προσφέροντας μια εμπειρία που ακόμα και για launch τίτλο θα ήταν μετριότατη.

Χοντροκομμένη ανάγνωση κινήσεων, μηδενική ακρίβεια και, ουσιαστικά, απλή αντικατάσταση του κουμπιού με μια κίνηση στο... περίπου. Το παιχνίδι συγκεντρώνει πάνω του όλα τα “προς αποφυγήν” σχεδιαστικά στραβοπατήματα του motion gaming, που δικαίως του χάρισαν το χαρακτηρισμό του gimmick στη βιομηχανία. Η λογική εξήγηση είναι πως το παιχνίδι δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να περιορίσει, ούτε στο ελάχιστο, το κοινό και τη μεγάλη εμπορική δύναμη των πρωταγωνιστών του, το υιοθετώντας τα οφέλη του Wii Motion Plus. Το καταλαβαίνουμε, αλλά δεν το δικαιολογούμε. Διότι όταν ακόμα και το αρχικό Wii Sports έχει κάνει καλύτερη δουλειά, τότε, μάλλον κάποιοι δεν προσπάθησαν αρκετά.