Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από το έτος που ο τότε Jumpman και νυν Mario, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του στο μάταιο τούτο κόσμο. Και ενώ οι ασχολίες, όπως και η φήμη του, πολλαπλασιάστηκαν με τα χρόνια και το παραδοσιακό του χόμπι, να σώζει πριγκίπισσες, έρχεται μία στο τόσο να μας θυμίσει τις αγέραστες ένδοξες ρίζες του, ένα μοναδικό στοιχείο τον συνοδεύει ακούραστα και με ελάχιστα σκαμπανεβάσματα σε αυτό του το ταξίδι: Η καθολική του αποδοχή από τον κόσμο. Ο “Mickey Mouse” των βιντεοπαιχνιδιών, από την πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα, παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής και, σε καθολικά επίπεδα πλέον, αναγνωρίσιμος. Για μια βιομηχανία που κινείται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και τείνει να έχει “μνήμη χρυσόψαρου” όπως αυτή των βιντεοπαιχνιδιών, πρόκειται σίγουρα για μεγάλο κατόρθωμα. Φυσικά, δεν είναι τυχαίο.

Ο Mario, όλα αυτά τα χρόνια έχει συνδέσει το όνομα του με το μοναδικό πράγμα που είναι σε θέση να χαρίσει τέτοια διαχρονικότητα: την υψηλή ποιότητα. Είτε πρόκειται για τις παραδοσιακές του platform περιπέτειες, που αποτελούν κορωνίδες του gaming, είτε για τις “παράπλευρες” ασχολίες του όπως τα Paper Mario, Super Smash Bros, Mario Kart, Dr Mario, Mario & Luigi και Mario Party, όλα είναι υποδείγματα ποιοτικού gameplay στο είδος τους.

Mοναδικές μικρές παραφωνίες, οι αναμείξεις του σε αθλητικού είδους δραστηριότητες. Εκτός από τα πολύ καλά Mario Golf και Mario Tennis, τα Super Mario Strikers, Mario Superstar Baseball και Mario Slam Basketball ήταν απλά αξιοπρεπή για τα δεδομένα του θαυματουργού υδραυλικού. Είναι φανερό εξάλλου, από την συμπαθητική του κοιλίτσα, πως ο αθλητισμός ποτέ δεν ήταν το πολύ δυνατό του σημείο. Παρόλα αυτά η Nintendo επιμένει να τον “γυμνάζει” –ή να δίνει την άδεια στην Square–Enix να το κάνει διότι αυτή είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη του τίτλου-  και έτσι έχουμε στα χέρια μας την νεότερη προσθήκη στην σειρά αθλητικών τίτλων που φέρουν το όνομα του. Μπορεί να κάνει την υπέρβαση; Πολύ απλά, όχι! Εξάλλου, το είπαμε, είναι και χοντρούλης…

Άσε με να παίξω επιτέλους!

Η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται, λένε, και έχουν απόλυτο δίκιο. Αν μη τι άλλο, η Nintendo ποτέ δεν έψαχνε ευκαιρίες για να στριμώχνει σενάρια εκεί που δεν χωράνε, ειδικότερα σε τέτοιου είδους τίτλους, που δεν πρόκειται να προσφέρουν τίποτα απολύτως στη συνολική εμπειρία. Στο Mario Sports Mix όμως, η Square-Enix πρωτοτυπεί και τα αποτελέσματα είναι πολύ... μπερδεμένα.

Από αυτά που καταφέραμε να καταλάβουμε λοιπόν, ένας μετεωρίτης πέφτει στα περίχωρα του γνωστού παλατιού της Peach, απ’ όπου ξεθάβονται τέσσερις κρύσταλλοι που στο εσωτερικό τους ο καθένας έχει και ένα χαρακτηριστικό αντικείμενο ενός εκ των τεσσάρων αθλημάτων που υπάρχουν στο παιχνίδι. Έτσι, στον έναν φαίνεται μια μπάλα του μπάσκετ, στον άλλον μια μπάλα του βόλεϊ και πάει λέγοντας. Αυτοί οι κρύσταλλοι, που αποκτώνται όταν κερδίζεις όλα τα τουρνουά του κάθε αθλήματος, λειτουργούν ως πηγή ενέργειας για ένα μαγικό πλοίο-διαστημόπλοιο που... ταξιδεύει στο διάστημα. Όταν ο παίκτης συλλέξει και τους τέσσερις κρυστάλλους, μεταφέρεται σε έναν άλλο πλανήτη και αντιμετωπίζει σε ένα “αστείο” boss battle τον Behemoth από τη σειρά Final Fantasy.

Ό,τι καταλάβατε και 'σεις, καταλάβαμε και εμείς. Το αποκορύφωμα είναι πως μετά από την ολοκλήρωση των τουρνουά του κάθε αθλήματος, περνάνε και όλα τα credits σαν να έχει ολοκληρωθεί η ιστορία του παιχνιδιού. Εκτός από την πλήρη αποτυχία ακόμα και να βγει ένα απλοϊκό νόημα από όλα αυτά, είναι και απολύτως περιττά για ένα παιχνίδι που δεν χρειάζεται να δικαιολογήσει τίποτα. Ευτυχώς, όλα τα cut scenes μπορούν να περαστούν με το πάτημα ενός κουμπιού για να μεταφερθεί ο παίκτης στο “ψητό” του παιχνιδιού, το gameplay.

Mario ο τετραθλητής!

Τέσσερα αθλήματα, όπως έχει αναφερθεί, είναι διαθέσιμα: Basket, Volley, Hockey και Dodgeball. Τα τρία πρώτα είναι γνωστά ενώ το τελευταίο όσοι έχετε δει την ομώνυμη ταινία με τον Ben Stiller έχετε μια ιδέα περί τίνος πρόκειται, οι υπόλοιποι, σκεφτείτε το σαν μια παραλλαγή των δικών μας “μήλων” που παίζαμε ως παιδιά. Το gameplay ακολουθεί το κλασικό και υπερβολικό arcade στυλ των προηγούμενων αθλητικών Mario τίτλων. Οπότε, μην περιμένετε παραδοσιακά γήπεδα και ρεαλιστικό gameplay. Τα “γήπεδα” στα οποία λαμβάνουν χώρα οι αγώνες πολλές φορές αλλάζουν τις συνθήκες του παιχνιδιού –όπως στα Smash Bros- ενώ τα γνωστά από τα Mario Kart “δωράκια” μπορούν και αυτά να αλλάξουν άρδην τη ροή ενός αγώνα.

Η περίεργη αυτή ισορροπία μεταξύ τύχης και ικανότητας –που εφαρμόζεται στην εντέλεια στα Mario Kart- είναι από τα λίγα στοιχεία του παιχνιδιού που κρατά το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα, κυρίως στο multiplayer κομμάτι του τίτλου. Τα αθλήματα είναι δημιουργημένα έτσι ώστε ο χειρισμός να είναι παρόμοιος και στις τέσσερις περιπτώσεις κάτι που σημαίνει πως σε όλα, όταν ο παίκτης κρατά πατημένο το πλήκτρο “Α” λόγου χάρη, ξεκινάει μια συνεργασία μεταξύ των συμπαικτών της ομάδας ή παρομοίως, με μια κίνηση του Wii Remote σουτάρει ή καρφώνει –στο Volley- ή πετάει την μπάλα –στο Dodgeball.

Είναι μια επιλογή που ευνοεί την γρήγορη εκμάθηση του χειρισμού, αλλά από την άλλη χαρίζει μια αίσθηση “ομοιότητας” μεταξύ των αθλημάτων και κάνει το gameplay να φαίνεται μονότονο και επαναλαμβανόμενο. Οι κινήσεις είναι εξίσου περιορισμένες σε κάθε άθλημα, αφήνοντας λίγο χώρο για εμβάθυνση στο gameplay. Αλλά δεν είναι τόσο ο αριθμός των κινήσεων που το περιορίζει σε κάτι επιφανειακό, όσο ο ίδιος ο σχεδιασμός που δεν ευνοεί το βάθος στους μηχανισμούς.