Τα Fatal Frame ή Project Zero όπως κυκλοφορούν οι τίτλοι της σειράς στην Ευρώπη (αδυνατούμε να κατανοήσουμε την αλλαγή του ονόματος από ήπειρο σε ήπειρο) ανήκουν σε μία κατηγορία παιχνιδιών που βαδίζει ολοταχώς προς τον αφανισμό. Η κατηγορία αυτή, όπως την ονόμασε ένας γκουρού του gaming που έχει αποτραβηχτεί πλέον στο οροπέδιο του Παμίρ για διαλογισμό, είναι αυτή των… άβολων παιχνιδιών. Το οποίο «άβολο» κολλάει σε όλα τα συστατικά του παιχνιδιού. Άβολος χειρισμός, άβολο οπτικό πεδίο, άβολο gameplay και, κυρίως και πέραν όλων των άλλων, ο παίκτης ο οποίος συνεχώς αισθάνεται… άβολα.

Σαφώς και στην περίπτωσή μας μιλάμε για survival horror, αλλά δεν είναι όλα τα survival horror άβολα. Στα Fatal Frame γίνεται συνειδητή προσπάθεια να περάσει αυτή η αίσθηση στον παίκτη, σε κάθε σημείο του κάθε παιχνιδιού της σειράς.

Αφού ξεκαθαρίσαμε τις κατηγορίες, τα είδη και τα υποείδη -ακόμα και αν αναγκαστήκαμε να εισάγουμε νεολογισμούς αμφίβολης εγκυρότητας- ας περάσουμε στην ουσία, η οποία συμπυκνώνεται στα εξής: παίζοντας (για ακόμη μία φορά) το Project Zero 2, το πιο έντονο συναίσθημα είναι αυτό της θλίψης, που έρχεται με τη συνειδητοποίηση του πόσο πολύ και με πόσο γοργούς ρυθμούς απομακρύνεται η βιομηχανία από όλα αυτά τα παιχνίδια που δεν είναι φιλικά προς τη χαρούμενη, λαμπερή εικόνα της οικιακής διασκέδασης, που πουλάει σαν τρελή και γεμίζει τον κορβανά με χρήματα, όπως επίσης δεν είναι φιλικά προς το μοντέλο του καταναλωτή gamer, που δεν αγοράζει παιχνίδια, αλλά γράφεται σε υπηρεσίες παροχής της ημερήσιας/ μηνιαίας/ ετήσιας δόσης του ίδιου και επαναλαμβανόμενου gaming.

Παράδοξες πόζες και Shinto τελετές

Τα Project Zero -συμπεριλαμβανομένου και του καλύτερου αυτών, Crimson Butterfly-μπορούν να κατηγορηθούν για πολλά πράγματα. Για απαρχαιωμένο σχεδιασμό που άλλαξε μόλις στο τέταρτο μέρος της σειράς, για τη χρήση των ασφαλών μοτίβων των ανυπεράσπιστων (γένους θηλυκού) χαρακτήρων με μηδενικά σωματικά προσόντα και ευκινησία αρκούδας κατά τη χειμερία νάρκη, για gameplay που ουσιαστικά έμεινε στάσιμο από το πρώτο παιχνίδι κτλ.

Αυτό, όμως, που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς, είναι ότι επιχειρούν -και εν πολλοίς επιτυγχάνουν- να περάσουν στον παίκτη ατόφια την ατμόσφαιρα τρόμου που στηρίζεται όχι σε κάποια γεννήματα του μυαλού ενός ευφάνταστου δημιουργού, αλλά στη σκοτεινή και ερεβώδη πλευρά της Ιαπωνικής Μυστικιστικής Παράδοσης, που είναι πάμπλουτη, άκρως ενδιαφέρουσα και δυστυχώς ακροθιγώς σταχυολογημένη από τη gaming βιομηχανία. Στο Project Zero 2 διατηρείται ατόφια η δομή που συναντήσαμε στο πρώτο παιχνίδι, με χαρακτήρες (κοπέλες κι εδώ) χαμένους σε μία διάσταση που τρέχει παράλληλα ίσως με τη σύγχρονή τους πραγματικότητα και που επιτρέπει την απελευθέρωση κάθε λογής τρόμου και αβυσσαίου κινδύνου.

Όπως και στο πρώτο, τα πρόσωπα και οι πρωταγωνιστές βρίσκονται παγιδευμένα σε επαναλήψεις αρχαίων μυστικιστικών τελετών Shinto, που σκοπό έχουν το σφράγισμα της Πύλης της Κόλασης. Κάθε φορά υπάρχει αντιστοιχία με πρόσωπα που συμμετείχαν σε αυτές τις μυστικιστικές τελετές, και οι χαρακτήρες εγκλωβίζονται σε μία επανάληψη των πεπραγμένων, από την οποία πρέπει να απελευθερωθούν προτού περάσουν στον κόσμο των πνευμάτων και των δαιμόνων.

Συγκεκριμένα, οι δίδυμες αδελφές του Project Zero 2 εμφανίζονται μυστηριωδώς σε ένα χαμένο χωριό, όπου διεξάγονταν τελετές ανθρωποθυσιών προκειμένου να ξορκιστεί το κακό που απειλούσε σε τακτά χρονικά διαστήματα τους κατοίκους. Την τελευταία φορά πριν το χωριό χαθεί, η τελετή ενέπλεκε δύο δίδυμες αδελφές, τις κόρες του αρχιερέα, οπότε και με την επάνοδό του σε αυτήν την πραγματικότητα, τα πνεύματα των κατοίκων και οι πρωταγωνιστές των τελετών αναζητούν αντίστοιχα θύματα -όπως έκαναν πάμπολλες φορές στο παρελθόν.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται πολύ ατμοσφαιρικά μέσα από ημερολόγια που βρίσκει η Mio (η πρωταγωνίστρια) και μέσα από λίθους που βρίσκονται διάσπαρτοι στο χωριό και έχουν εγκλωβισμένες τις βασανισμένες φωνές των παγιδευμένων σε μία φριχτή και ακίνητη αιωνιότητα πνευμάτων των κατοίκων και σημαινόντων προσώπων, που διαδραμάτισαν ρόλο την τελευταία φορά που η τελετή απέτυχε και το χωριό χάθηκε. Οι λίθοι εκπέμπουν τις ανατριχιαστικές φωνές με τη βοήθεια ενός ραδιοφώνου, που αντικαθιστά το μαγνητόφωνο του πρώτου Project Zero.