Μετά το Umbrella Chronicles, η Capcom παρουσιάζει ένα ακόμα on-rails shooter για το Wii, το οποίο βασίζεται στη σειρά Resident Evil. Το Darkside Chronicles επικεντρώνεται στα γεγονότα των Resident Evil 2 και Resident Evil: Code Veronica, ενώ περιέχει και επιπλέον περιεχόμενο, που μας διηγείται κάποια γεγονότα που συνέβησαν λίγο πριν το Resident Evil 4. Το Darkside Chronicles είναι ένα μάλλον ιδιόρρυθμο παιχνίδι, θυμίζοντας περισσότερο "Resident Evil" παρά on-rails shooter. Η Capcom έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να μπορέσει να πλησιάσει την ατμόσφαιρα των κλασσικών παιχνιδιών, κάτι που το καταφέρνει σε αρκετά μεγάλο βαθμό, αν και εξαιτίας της προσπάθειας της αυτής ζημιώνεται το "καθαρό" gameplay του παιχνιδιού.

Η αναγέννηση: Τεχνικός Τομέας

Τα γραφικά του Darkside Chronicles είναι ικανοποιητικά με τα περισσότερα σκηνικά να είναι καλοφτιαγμένα, αν και σε ορισμένες, εξωτερικές κυρίως, περιοχές η ποιότητα των γραφικών πέφτει κατακόρυφα. Τα μοντέλα των εχθρών είναι αρκετά καλά και δεν επαναλαμβάνονται όσο θα περιμέναμε, με δεδομένο πάντα το είδος παιχνιδιού. Τα cut scenes είναι εντυπωσιακά για τα δεδομένα της κονσόλας και καταφέρνουν να αποδώσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Στον ηχητικό τομέα, το voice acting είναι ικανοποιητικό χωρίς όμως να ξεχωρίζει, ενώ η ποιότητα της μουσικής, ανάλογα με το σημείο του παιχνιδιού που βρισκόμαστε, κυμαίνεται από απλά καλή έως εξαιρετική σε ορισμένες περιπτώσεις. Σε γενικές γραμμές, η μουσική εξυπηρετεί το σκοπό της, που δεν είναι άλλος από τη δημιουργία μιας επιβλητικής ατμόσφαιρας.

Πραγματικό Resident Evil: H ατμόσφαιρα

Πρώτα από όλα ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Ένα on-rails shooter δεν μπορεί να αγγίξει την ατμόσφαιρα ενός action adventure όπως είναι τα "κανονικά" επεισόδια της σειράς Resident Evil. Δεν μπορεί να μας τρομάξει αφού πάντα είμαστε σε επιφυλακή και περιμένουμε τον επόμενο εχθρό, ενώ παράλληλα δεν μπορεί να δημιουργήσει την ίδια αίσθηση ανασφάλειας, αφού δεν κανείς δεν πρόκειται να μας επιτεθεί ύπουλα από πίσω. Επίσης, ό,τι βλέπουμε στην οθόνη μας μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε αρκεί να έχουμε πυρομαχικά. Ωστόσο, με το Darkside Chronicles η Capcom αποφάσισε να αλλάξει λίγο τους κανόνες και να μας δημιουργήσει ανασφάλεια, ανατρέποντας την αίσθηση ότι μπορούμε να νικήσουμε οτιδήποτε αρκεί να έχουμε πυρομαχικά.

Αυτό το καταφέρνει με την αριστοτεχνική χρήση της κάμερας, η οποία καταφέρνει να μας θυμίσει πως στα, κλασσικά πια, πρώτα Resident Evil το χαρακτηριστικό του gameplay ήταν το...τρέξιμο και όχι οι πυροβολισμοί. Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιχνίδια του είδους, η κάμερα στο Darkside Chronicles εμφανίζει ό,τι ακριβώς βλέπει ο πρωταγωνιστής και ακολουθεί την κίνηση του κεφαλιού του. Αυτό σημαίνει ότι η κάμερα κινείται συνεχώς και το σημαντικότερο είναι πως ο χαρακτήρας μας, συνήθως, δεν σταματάει να κινείται και να τρέχει.

Πολλές φορές δεν είμαστε αναγκασμένοι να σκοτώσουμε ό,τι υπάρχει στην οθόνη μας αφού η ροή της ιστορίας κάνει το χαρακτήρα μας να αποφασίσει να τρέξει και να σκαρφαλώσει για να αποφύγει τα χειρότερα. Αυτό άλλες φορές γίνεται αυτόματα και άλλες φορές αφού πρέπει να σκοτώσουμε κάποιους από τους αντιπάλους ή να προκαλέσουμε αρκετή ζημιά σε κάποιον δυνατότερο εχθρό. Η συνεχής κίνηση της κάμερας καθιστά σαφώς πιο δύσκολη τη σκόπευσή μας και πιο έντονο το παιχνίδι, αφού μειώνεται η αίσθηση πως έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Αυτό είναι βέβαια ένα "φθηνό" κόλπο, αλλά το σίγουρο είναι πως πετυχαίνει το στόχο του. Η εξαιρετική χρήση της μουσικής και οι αληθοφανείς συζητήσεις των χαρακτήρων, που φέρνουν αναμνήσεις, εντείνουν τη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας.

Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι όσοι έχουν καλή μνήμη θα προσέξουν πως βρίσκουμε κάποια όπλα και βότανα στην ίδια θέση που τα είχαμε δει στα αρχικά παιχνίδια, ενώ και ορισμένοι αντίπαλοι εμφανίζονται με τον ίδιο τρόπο που εμφανίζονταν τότε. Φυσικά, για να προσέξει κάποιος αυτές τις λεπτομέρειες πρέπει να έχει περάσει πάρα πολλές ώρες με τους αρχικούς τίτλους, αλλά όσοι το έχουν κάνει θα εκτιμήσουν αυτές τις πινελιές νοσταλγίας. Στο Darkside Chronicles θα συναντήσουμε όλες τις σημαντικές στιγμές των Resident Evil 2 και Resident Evil: Code Veronica, ενώ θα αντιμετωπίσουμε ξανά και τα bosses. Οι περισσότερες μάχες με τα bosses είναι καλοσχεδιασμένες -ξεχωρίζει εύκολα ο τελευταίος αρχηγός του RE 2- και, φυσικά, περιλαμβάνουν πολλά στάδια.

On rails: Το gameplay

Χαρακτηρίσαμε "αριστοτεχνική" τη χρήση της κάμερας για τη συνεισφορά της στην ατμόσφαιρα. Όμως, την ίδια στιγμή η κάμερα δημιουργεί προβλήματα στο gameplay. Όπως αναφέραμε και νωρίτερα, η κάμερα αυτή καθιστά πιο δύσκολη τη σκόπευση, παρόλο που αν ο παίκτης τη συνηθίσει τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα. Το πρόβλημα, όμως, σε αυτήν την περίπτωση απλά μειώνεται και δεν εξαφανίζεται. Από την άλλη, αυτό το μειονέκτημα συνεισφέρει στην ατμόσφαιρα και στην αίθηση της ανασφάλειας. Συνεπώς, δεν μπορούμε να πούμε ότι θα προτιμούσαμε πιο μία "ουδέτερη" κάμερα. Μάλλον θα ήταν πιο σωστό να χαρακτηρίσουμε την κάμερα ως "ιδιότροπη" και όχι ως πρόβλημα, ενώ στο εύκολο επίπεδο η στόχευση γίνεται λίγο πιο εύκολη χωρίς το παιχνίδι να γίνεται πανεύκολο.