Το Drangon Ball Z Ultimate Tenkaichi είναι το νέο παιχνίδι που βασίζεται στη δημοφιλέστατη σειρά του Akira Toriyama. Από το 2002, κάθε χρόνο βλέπουμε τουλάχιστον ένα νέο παιχνίδι Dragon Ball και την τελευταία περίοδο η σειρά δυσκολεύεται να ξεφύγει από τη μετριότητα. Το Ultimate Tenkaichi δείχνει ότι η Namco κατάλαβε πως η σειρά Raging Blast δεν είχε καμία προοπτική εξέλιξης και έτσι προχώρησε σε κάτι διαφορετικό. Το νέο Dragon Ball έχει ορισμένες καλές ιδέες, αλλά η υλοποίησή τους είναι πολύ πρόχειρη, εξαιτίας προφανώς του ετήσιου κύκλου κυκλοφοριών. Πολλά προβλήματα δεν λύθηκαν ποτέ, αλλά επισκιάστηκαν από τα quick time events που τώρα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος των μαχών και δημιουργούν νέα προβλήματα.

Ουσιαστικά, το μόνο που σώζει το Drangonball Ultimate Tenkaichi είναι το story mode, το οποίο όμως δεν είναι αρκετό αφού η ίδια ιστορία έχει αναπτυχθεί και εξιστορηθεί καλύτερα από τα προηγούμενα μέρη της σειράς. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Εντυπωσιακό αλλά το animation χαλάει την εικόνα

Το Ultimate Tenkaichi προσφέρει τα καλύτερα γραφικά που έχουν εμφανιστεί στη σειρά, αν και το art direction -μετά από τόσα παιχνίδια- έχει πάψει να εντυπωσιάζει. Για να είμαστε ειλικρινείς, θα θέλαμε μία εναλλαγή στον τρόπο σχεδίασης των χαρακτήρων και στο art direction γενικότερα, αλλά αυτό είναι καθαρά υποκειμενική άποψη. Τα εφέ των ειδικών κινήσεων και των εκρήξεων είναι εντυπωσιακά, αλλά το μελανό σημείο του τεχνικού τομέα είναι το animation, το οποίο είναι ακριβώς ίδιο στη συντριπτική πλειοψηφία των χαρακτήρων.

Αν και τα γραφικά του παιχνιδιού είναι καλά, το πανομοιότυπο animation ανάμεσα στους περισσότερους χαρακτήρες, ζημιώνει σημαντικά τη συνολική εικόνα και δείχνει προχειρότητα. Η μουσική είναι καλή για το ύφος του παιχνιδιού, αλλά επαναλαμβάνεται υπερβολικά. Τέλος, το αγγλικό voice over των χαρακτήρων είναι ικανοποιητικό, αλλά υπάρχει και ιαπωνικό voice over για όσους το προτιμούν.

Μάντεψε σωστά, παίξε το mini-game και κέρδισε!

Το gameplay του Ultimate Tenkaichi είναι διαφορετικό σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. ΠΛέον, οι μάχες χωρίζονται σε δύο διακριτά μέρη ανάλογα με το πόσο κοντά βρισκόμαστε στον αντίπαλό μας. Όταν είμαστε μακριά από τον αντίπαλο (Blast Range) μπορούμε να εκτοξεύουμε ενεργειακές μπάλες και να πετάμε. Όμως, οι μάχες από απόσταση είναι αρκετά προβληματικές. Είναι πολύ πιθανό οι δύο αντίπαλοι να βρίσκονται ο ένας κάτω από τον άλλο και να προσπαθούν μάταια να βρουν στόχο, ενώ -επιπροσθέτως- ο πρώτος που θα πετύχει τον αντίπαλο συνήθως μπορεί να εξαπολύσει μερικά ακόμα "φθήνα" χτυπήματα χωρίς να υπάρχει περιθώριο αντίδρασης για τον αμυνόμενο.

Όταν δύο μαχητές βρίσκονται σε κοντινή απόσταση (Melee Range) παλεύουν πάνω στο έδαφος. Εδώ το σύστημα μάχης δεν θυμίζει ούτε τα 2D ούτε τα 3D fighting, αλλά είναι κάτι διαφορετικό, πιο απλό και εντελώς ακατέργαστο. Η κίνηση των χαρακτήρων είναι εντελώς άτσαλη, δεν μπορούμε να εξαπολύσουμε ριπές και δεν υπάρχουν ειδικές κινήσεις. Το gameplay έχει προβλήματα και στους δύο τύπους μάχης, αλλά η εναλλαγή μεταξύ τους είναι άμεση και καταφέρνει μέχρι ένα βαθμό να αναπαραστήσει τη δράση του anime.

Το βασικότερο στοιχείο του παιχνιδιού, όμως, είναι τα Quick Time Εvents (QTEs). Όταν πετύχουμε τρία συνεχόμενα χτυπήματα στον αντίπαλό μας –Blast ή Melee Range- ξεκινάει ένα QTE. Τότε μπορούμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο επιθέσεις. Αν ο αμυνόμενος μαντέψει την κίνησή μας, αντεπιτίθεται και η επίθεση σταματά, με τους δύο αντιπάλους να απομακρύνονται. Αν ο αμυνόμενος δεν μαντέψει σωστά, ξεκινάει ένα –υπερβολικά εύκολο για τον επιτιθέμενο- Quick Time Event που προκαλεί αρκετά μεγάλη ζημιά. Αυτός που δέχεται την επίθεση, μπορεί να αρχίσει να πατάει γρήγορα όλα τα κουμπιά για να ξεφύγει.

Οι πιθανότητες αντίδρασης εξαρτώνται άμεσα από το μετρητή της ενέργειας Ki που έχει συλλέξει. Ki συλλέγουμε όταν κρατάμε πατημένο το "κάτω" στο d-pad και, φυσικά, όσο το κάνουμε είμαστε εντελώς εκτεθιμένοι στις εχθρικές επιθέσεις. Αν γεμίσει η ανάλογη μπάρα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλο το Ki μας για να γίνουμε δυνατότεροι για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Όμως, πιστεύουμε ότι η αμυντική χρήση του Ki είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή. Χωρίς Ki είμαστε εντελώς ευάλωτοι τόσο στα combo των εχθρών που ξεκινάνε από QTE, όσο και στις Super επιθέσεις τους.

Όλοι οι χαρακτήρες στο Ultimate Tenkaichi διαθέτουν δύο Super Moves και μία Ultimate attack, που ενεργοποιείται μόνο αν ένας από τους δύο χαρακτήρες έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του. Αυτές οι κινήσεις εκτελούνται πολύ εύκολα με τη χρήση του δεξιού μοχλού, αρκεί να έχουμε συλλέξει αρκετή ενέργεια χτυπώντας του εχθρούς μας. Όταν ενεργοποιούνται οι Super κινήσεις, ο αμυνόμενος έχει τρεις επιλογές, οι οποίες είναι διαθέσιμες μόνο όταν έχει αρκετό Ki. Μπορεί να αποκρούσει την εχθρική επίθεση και να χάσει ελαφρά λιγότερη ενέργεια, να την αποφύγει εντελώς και, τέλος, να αντεπιτεθεί.

Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις ενεργοποιούνται ακόμα ορισμένα Quick Time Events. Ουσιαστικά, συνήθως το 70% με 80% της μάχης καταλαμβάνεται μόνο από τα Quick Time Events και τις Super moves. Και τα δύο είδη επίθεσης κρατούν αρκετή ώρα και έτσι δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι στο Ultimate Tenkaichi περισσότερη ώρα κοιτάμε παρά παίζουμε. Αυτό φυσικά είναι καταστροφικό για τη ροή του παιχνιδιού.

Η αλήθεια είναι ότι το νέο Dragon Ball δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να καταχωρηθεί στην κατηγορία των fighting τίτλων μιας και τα "interactive cut scenes" και τα "mini-games" που υπάρχουν κατά τη διάρκεια της μάχης επισκιάζουν οτιδήποτε άλλο. Από μία πλευρά κάνουν και τα προβλήματα που υπάρχουν στο gameplay λιγότερο αισθητά, μιας και το πραγματικό gameplay είναι σχετικά λίγο. Όμως, αμφιβάλλουμε αν οι υποψήφιοι αγοραστές του Ultimate Tenkaichi περίμεναν ένα βαθύ σύστημα μάχης. Το εντονότερα αρνητικό  στοιχείο, που τελικά είναι και αυτό που θα ενοχλήσει περισσότερο τους οπαδούς του γνωστού anime, είναι ότι όλοι οι χαρακτήρες συμπεριφέρονται ακριβώς με το τον ίδιο τρόπο.

Σίγουρα, για παράδειγμα, ο Frieza είναι δυνατότερος από τον Krillin, αλλά όταν το animation των χαρακτήρων σε όλες τις κινήσεις είναι πανομοιότυπο και διαφέρουν μόνο οι Super, η ψευδαίσθηση ότι ελέγχουμε τους γνωστούς χαρακτήρες της σειράς διαλύεται και τελικά σχηματίζεται η εντύπωση πως ελέγχουμε τον ίδιο χαρακτήρα με άλλο skin. Υπάρχουν μεν εξαιρέσεις και οι δυνατότεροι χαρακτήρες έχουν λίγο διαφορετικό animation, αλλά ως εκεί. Η στρατηγική πάντα, όποιον χαρακτήρα και αν επιλέξουμε, μένει ίδια. Αλλάζει μόνο το damage που μπορεί να προκαλέσει, τα hit points που διαθέτει και οι Super που μπορεί να δείχνουν διαφορετικές και να διαφοροποιούνται σημαντικά σε ισχύ, αλλά χρησιμοποιούνται με το ίδιο τρόπο.

Εν τέλει, η ροή όλων των μαχών είναι η ίδια και, όπως είναι λογικό, το gameplay γίνεται πολύ γρήγορα βαρετό. Αυτό που σώζει κάπως τα πράγματα είναι το Story mode του παιχνιδιού.