Ο πειρασμός να ξεφύγουμε από το στενό πλαίσιο της άποψης για την ποιότητα ενός προϊόντος και να φτάσουμε σε κείμενο αγανάκτησης είναι μεγάλος. Αλλά δεν μπορεί να αποφευχθεί εύκολα. Ο Peter Molyneux είναι ένας σπουδαίος δημιουργός και χαίρει τεράστιας εκτίμησης από τον γράφοντα. Αλλά τα τραγελαφικά σκηνικά της έκθεσης E3 2011, όταν ο τέως πρόεδρος των Lionhead Studios υποχρέωνε τους δημοσιογράφους, που είδαν το Fable: The Journey, να υπογράφουν συμφωνητικά ότι αυτό που έβλεπαν δεν ήταν ένα “on-rails” παιχνίδι, δεν μπορούν να ξεχαστούν επιλεκτικά και “να πάμε παρακάτω”.

To Fable: The Journey φυσικά και είναι ένα on-rails παιχνίδι, ένα ακόμα on-rails παιχνίδι όπως δεκάδες άλλα που έχουν κυκλοφορήσει μέσα στα χρόνια για αμέτρητες πλατφόρμες, είτε μιλάμε για motion controls είτε όχι. Και είναι ένα μέτριο on-rails παιχνίδι, της σειράς, που πέρα από ένα καλογραμμένο σενάριο (για παιχνίδι του είδους) και ορισμένα πανέμορφα γραφικά, δεν έχει να προσφέρει σχεδόν τίποτα στο σύγχρονο gamer. Τουναντίον, σπιλώνει με άσχημο τρόπο το θρυλικό όνομα του franchise Fable, που τόσο πολύ αγαπήθηκε τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια και με τρόπο που θυμίζει το τραγελαφικό Fable Heroes.

To ξεκαθαρίσαμε λοιπόν. Ούτε απόλυτη ελευθερία στην περιήγηση, ούτε επανάσταση στα motion controls, ούτε... Milo. Μας τελείωσαν αυτά και πάμε να δούμε τι έχει να προσφέρει στον κάτοχο Xbox 360 και Kinect η περιπέτεια ενός ακόμα “Hero”.

Το Fable: The Journey τοποθετείται χρονικά μερικές δεκαετίες μετά το Fable III και έχει ως πρωταγωνιστή τον Gabriel, έναν ανέμελο νεαρό που θρέφει μια τεράστια αγάπη για τη φοράδα που σέρνει την άμαξά του. Και εδώ κρύβεται το 50% του τίτλου, αφού η Seren θα είναι το όχημα και το “εργαλείο” μετακίνησής μας στον πανέμορφο κόσμο της Albion. Και επίσης, εδώ αναδύεται η on-rails φύση του τίτλου, αφού το βασικότερο στοιχείο στο gameplay του Fable: The Journey είναι ο έλεγχος της φοράδας μέσα από εικονικά ηνία.

Στην αρχή του ταξιδιού του ο Gabriel αποκόπτεται από το καραβάνι του, και προσπαθώντας να βρει δρόμο για να το προσεγγίσει ξανά, η μοίρα τον φέρνει δίπλα σε μια Seer, μια “μάντισσα” του σύμπαντος Fable, την οποία καταδιώκει μια σκοτεινή οντότητα γνωστή μόνο ως “Corruption”. Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να σώσει τη μάντισσα, τα μονοπάτια τους γίνονται ένα και έτσι ξεκινά ένας ακόμα αγώνας σωτηρίας της Albion. Το σενάριο του The Journey είναι πραγματικά καλογραμμένο και αντάξιο -τηρουμένων των αναλογιών- του franchise.

Αντάξια του ονόματος Fable είναι και η γενικότερη παραγωγή, αφού έχουμε πραγματικά όμορφα γραφικά με τη σφραγίδα της Unreal Engine 3 (η σεκάνς με τη μαινόμενη καταιγίδα στην αρχή και το άλογο να τρέχει μανιασμένο, καθώς και η είσοδος στο δάσος Thorndeep αργότερα στην περιπέτεια είναι πραγματικά αξιομνημόνευτες), μουσικές συνθέσεις ευχάριστες στο αυτί και σωστά τοποθετημένες εντός των διαφόρων καταστάσεων που εξελίσσονται, καθώς επίσης και άριστα voice overs, με τις βαριές, χαρακτηριστικές βρετανικές προφορές που μας έχει συνηθίσει η σειρά. Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, ως παραγωγή, το πόνημα των Lionhead Studios δεν είναι shovelware, αλλά μια υψηλού budget, “περιποιημένη” προσπάθεια.

Και τα καλά τελειώνουν εδώ.

Γιατί από εδώ και πέρα τον πρώτο λόγο έχει το gameplay και η γενικότερη δομή του τίτλου, και εκεί το Fable: The Journey αποτυγχάνει οικτρά σχεδόν σε οτιδήποτε και αν προσπαθεί. Όλα σε αυτό το παιχνίδι δείχνουν χωρίς ταυτότητα, χωρίς σκοπό, χωρίς δομή, χωρίς αρχή και τέλος. Αν νομίζατε ότι το Heavy Rain ήταν interactive movie, τότε περιμένετε να δείτε τη δομή του The Journey.

Αν νομίζατε ότι το Lollipop Chainsaw και το MGS4 είχαν υπερβολικές διακοπές του gameplay για cinematics, κάνατε λάθος, εδώ κάθε πέντε λεπτά gameplay, ακολουθούνται από ακόμα πέντε διαλόγων, κινηματογραφικών σκηνών και χρόνου φόρτωσης. Εκεί που το παιχνίδι “παίρνει μπροστά”, έρχεται μια ακόμα διακοπή, με την Theresa (την προαναφερθείσα μάντισσα, που στους fans του Fable θα είναι σίγουρα γνωστή...) να φλυαρεί σκόρπιες αναφορές στο lore της Albion, που μόνο ο μυημένος στο franchise Fable θα “τσιμπήσει” και ο αδαής θα ακούει σαν “μπλα, μπλα, μπλα”, την ώρα που ο Gabriel “δεν θέλει να γίνει ήρωας, γιατί δεν πιστεύει στον εαυτό του” κ.λπ. κ.λπ.