Τελικά τίποτα δεν μένει για πολύ αποκλειστικό. Αυτή η έκδοση του Goldeneye 007 Reloaded για τα PS3/ Xbox 360 αποτελεί το remake της έκδοσης του Wii, η οποία αποτελούσε remake της έκδοσης του Nintendo 64. Στην ουσία πρόκειται για το ίδιο ακριβώς παιχνίδι, όμως με εντελώς ανανεωμένα γραφικά.

Το προβληματικό campaign

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του campaign mode στο Goldeneye 007, είναι ότι δεν ξεκαθαρίζει στον παίκτη αν θέλει να δείχνει –από πλευράς μηχανισμών- επίτηδες ηλικιωμένο, ή αν θέλει να το συγκρίνουμε με τα σημερινά FPS. Δεν είναι, όμως, ευθύνη του παίκτη να ανησυχεί για μια τέτοια σύγχυση σε ένα full-priced παιχνίδι. Γι αυτόν τα πράγματα είναι (και πρέπει να είναι) απλά: Είναι διασκεδαστικό στο «στήσιμο» των μηχανισμών; «Όχι» είναι η απάντηση.

Υπάρχουν όμως πολλοί λόγοι που ευθύνονται γι' αυτό. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του campaign, είναι οι εντελώς «επίπεδοι» χάρτες. Από την αρχή μέχρι το τέλος, το Goldeneye 007 διαθέτει την ίδια επαναλαμβανόμενη ροή, με ασταμάτητα κύματα εχθρών να κατευθύνονται προς το στόχαστρο του παίκτη, με ορισμένα σημεία να το κάνουν να δείχνει τόσο άμυαλο όσο ένα Serious Sam, ενώ το πρόβλημα ενισχύεται και από τα υπερβολικά γραμμικά επίπεδα με τους άφθονους περιορισμούς. Ο παίκτης κινείται αποκλειστικά σε ένα διάδρομο και υπάρχουν ορισμένοι αρκετά «retro» περιορισμοί, όπως το ότι ο παίκτης μπορεί να πηδήξει μόνο σε ορισμένα –προσχεδιασμένα- σημεία στους χάρτες.

Η ροή καταντάει επαναλαμβανόμενη και «επίπεδη», ακριβώς επειδή δεν υπάρχει τίποτα που να «σπάει» το ασταμάτητο πυροβολητό με τους δεκάδες –αν όχι εκατοντάδες- εχθρούς που θα βρει ο παίκτης σε ένα μόλις επίπεδο. Οι stealth μηχανισμοί υποτίθεται ότι θα μπορούσαν να παίξουν αυτό το ρόλο και να προσφέρουν μια εναλλακτική, όμως ο τρόπος με τον οποίο έχουν εισαχθεί στη δράση είναι άνισος.

Τα σημεία που μπορούν να προσπεραστούν με silent kills είναι ελάχιστα ανά επίπεδο (πάντα συγκριτικά με τους εχθρούς που θα εξοντώσει κανείς με όπλα), ενώ η stealth προσέγγιση δείχνει και εντελώς ανούσια από πλευράς εξοικονόμησης χρόνου. Στα ισορροπημένα παιχνίδια υποτίθεται ότι ο υπομονετικός σχεδιασμός και η προσπέραση ενός σημείου με stealth τακτική αποτελεί και μια μικρή «επένδυση» για τον παίκτη, η οποία θα του γλυτώσει χρόνο gameplay και ανούσιες αναμετρήσεις με όπλα. Εδώ δεν συμβαίνει αυτό.

Οι stealth τακτικές δείχνουν μάταιες, ακριβώς επειδή παίρνουν πολύ περισσότερο χρόνο για να βγάλουμε έναν μόνο εχθρό σιωπηλά, ενώ με την καθαρόαιμη δράση –ακόμα και αν ενεργοποιούμε συνέχεια όλους τους συναγερμούς και μας βλέπουν όλες οι κάμερες- όλα αυτά τα σημεία μπορούν να προσπεραστούν σε δευτερόλεπτα με κλασσικό και «άμυαλο» shooting-gallery gameplay.

Επιπλέον, τα σημεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για stealth προσεγγίσεις δείχνουν υπερβολικά προσχεδιασμένα. Σημεία όπως η τοποθέτηση ενός αεραγωγού, ο οποίος -εντελώς τυχαία- καταλήγει πίσω από την πλάτη ενός εχθρού, φωνάζοντας τον παίκτη ότι «αυτό το σημείο το σχεδιάσαμε για silent kill», είναι ίσως τα κυριότερα παραδείγματα. Αντίθεtα, πιο ανοικτές «αρένες» στο campaign είναι εντελώς broken αν θέλει να τις προσπεράσει κανείς με stealth τακτική, αφού δεν προσφέρουν αρκετές ευκαιρίες και έχουν σχεδιαστεί κυρίως με τη shooting gallery λογική. Το stealth στο Goldeneye μάλλον έχει μείνει στο παρελθόν και δεν έχει ιδιαίτερη αξία να ασχοληθεί κανείς με αυτήν την τακτική.

Προβλημάτων συνέχεια...

Ένα ακόμη πρόβλημα είναι η ΑΙ. Η πιο συχνή συμπεριφορά των εχθρών, είναι να τρέχουν προς το μέρος μας, ακόμα και αν είμαστε κρυμμένοι, μένοντας εντελώς ακάλυπτοι και κάνοντας την εξόντωσή τους να μοιάζει τόσο δύσκολη όσο σε ένα Serious Sam παιχνίδι. Ο μηχανισμός κάλυψης επίσης δεν λειτουργεί σωστά, αφού παρατηρήσαμε ότι ακόμα και αν είμαστε κρυμμένοι, πολλές φορές οι σφαίρες συνεχίζουν να μας κτυπάνε.

Το αν είναι κάποιο bug της AI, η οποία διαθέτει απίστευτη ακρίβεια ή αν είναι απλά «τρύπια» τα γραφικά και δεν προσφέρουν την απαραίτητα κάλυψη, δεν είναι σίγουρο. Γενικά, όμως, θα λέγαμε ότι το Goldeneye 007 είναι ένα παιχνίδι «κλεψίματος». Η AI κλέβει τον παίκτη με την υπεράνθρωπη ακριβειά της, ο σχεδιασμός πολλές φορές κλέβει επίσης τον παίκτη με άμεσους θανάτους και trial & error σε κάποια σημεία και ο παίκτης κλέβει, από τη μεριά του, το παιχνίδι εκμεταλλευόμενος το χαλασμένο auto-aim.

Το τελευταίο έχει την τάση να μας τοποθετεί αυτόματα το σταυρόνημα στον πιο κοντινό εχθρό κάθε φορά που πατάμε την αριστερή σκανδάλη του zoom, με αποτέλεσμα πολλές φορές ο παίκτης να μην χρειάζεται καν να κινεί το στόχο με τον αναλογικό μοχλό και απλώς να «σπαμάρει» την αριστερή σκανδάλη και να εντοπίζει οποιονδήποτε εχθρό υπάρχει στην οθόνη, ακόμη και αν είναι κρυμμένοι.

Το υπερβολικό auto-aim κάνει τη δράση ακόμη πιο βαρετή και «επίπεδη» απ' ό,τι είναι, με αποτέλεσμα αυτό το 7ωρο campaign να κουράζει πολύ πριν φτάσει κανείς στο μισό. Το οπλοστάσιο μπορεί να διαθέτει κάποια ποικιλία και να υπάρχουν όπλα με σιγαστήρες, reflex sights, shotguns και snipers, όμως για κάποιο λόγο όλα έχουν σχεδόν το ίδιο ηχόχρωμα. Αυτό επίσης που μας ενόχλησε είναι ότι ολόκληρο το campaign μπορεί να τερματιστεί με ένα οποιοδήποτε αυτόματο όπλο. Μπορεί σε ορισμένα σημεία το παιχνίδι να προσφέρει κάποιο sniper στον παίκτη, όμως σύντομα καταλαβαίνει ότι καθυστερεί περισσότερο με τέτοια όπλα, παρά χρησιμοποιώντας ένα απλό αυτόματο (όπως ένα AK47) σε συνδυασμό με το αυτοματοποιημένο auto-aim που αναφέραμε προηγουμένως.