"Άλλη μία μεταφορά κινηματογραφικής παραγωγής, άλλη μία παταγώδης αποτυχία", αυτή θα μπορούσε να είναι η σύντομη κριτική του Happy Feet Two. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να ισχυριστεί πως η δημιουργία της KMM Games προορίζεται για πολύ μικρές ηλικίες, αλλά αυτό δε φαντάζει σαν κάτι περισσότερο από μία απλή δικαιολογία για το μοναδικά επαναλαμβανόμενο και άνευ φαντασίας gameplay που συναντήσαμε. Πώς άλλωστε να το χαρακτηρίσει κάποιος, όταν απλά και μόνο η παρακολούθηση του δίλεπτου trailer αρκεί για να δούμε όλες τις πτυχές του gameplay, με την ολοκληρωμένη ενασχόλησή μας να μην κρύβει ουδεμία έκπληξη; Αναμφίβολα δεν περιμέναμε περίτεχνους γρίφους, υψηλό βαθμό πρόκλησης ή σύνθετους μηχανισμούς, αλλά είναι μάλλον υπερβολικό να θεωρούμε ότι η απελπιστική επανάληψη και απλότητα που επικρατεί είναι συστατικά που θα διασκεδάσουν το παιδικό κοινό.

Το σενάριο στερείται οποιασδήποτε υποψίας χιούμορ ή ενδιαφέροντος, οδηγώντας μας στην εύρεση του γιου του Mumble, με τις φωνές των σταρ της κινηματογραφικής παραγωγής να απουσιάζουν αισθητά. Οι ελάχιστες cutscenes αποτελούν ίσως μία πρώτη ένδειξη του μικρού προϋπολογισμού που υπήρχε για την ανάπτυξη του τίτλου, απεικονίζοντας στατικά και απλοϊκά σχέδια, που δείχνουν πως σχεδιάστηκαν απλά και μόνο για την ύπαρξη μίας υποτυπώδους πλοκής. Η αλήθεια είναι ότι αρχικά, βλέποντας το πρώτο επίπεδο, η αρχική εντύπωση που σχηματίσθηκε ήταν πως θα έχουμε στα χέρια μας έναν συμπαθητικό τίτλο, χάρη στα πολύ καθαρά γραφικά και το γαλήνιο χιονισμένο τοπίο με το πλήθος πιγκουΐνων. Δεν χρειάστηκαν όμως παρά μερικά λεπτά ενασχόλησης, με μερικά ακόμα επίπεδα, ώστε να διαπιστώσουμε ότι το σύνολο του παιχνιδιού δεν αποτελεί τίποτε άλλο από την ατέλειωτη επανάληψη των ίδιων ενεργειών που κάναμε τα πρώτα λεπτά σε όλη τη διάρκεια του τίτλου.

Ουσιαστικά, το Happy Feet Two χωρίζει τα επίπεδά του σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες. Τα Adventure Levels, που αποτελούν και το μεγαλύτερο και πιο κουραστικό τμήμα του τίτλου, τα Racing Levels και τις αναμετρήσεις με Bosses. Στο Adventure κομμάτι μπορούμε να εναλλάσσουμε τον έλεγχο των πιγκουΐνων μεταξύ των Mumble και Ramon, αν και δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους στο χειρισμό, ενώ –αποκλειστικά σε offline επίπεδο- υπάρχει η δυνατότητα για τη συμμετοχή και δεύτερου παίκτη. Ο κεντρικός στόχος μας σε κάθε επίπεδο ανεξαιρέτως είναι η εύρεση άλλων πιγκουΐνων, ώστε να τους απελευθερώσουμε ή απλά να τους προσθέσουμε στην ομάδα μας, προκειμένου να φτάσουμε τον προκαθορισμένο αριθμό πιγκουΐνων για να ολοκληρωθεί το επίπεδο. Ο χειρισμός είναι εξαιρετικά απλοϊκός, με τις ουσιαστικές ικανότητες των πιγκουΐνων μας να βρίσκονται στη δυνατότητα που έχουν να σκαρφαλώνουν και να χοροπηδάνε, ώστε να σπάνε τους πάγους που βρίσκονται τριγύρω τους, ούτως ώστε να σχηματίσουν γέφυρες και εξέδρες ή απλά να εμφανίσουν νότες, η συλλογή των οποίων μας επιτρέπει να ξεκλειδώσουμε νέα τραγούδια.

Οι κινήσεις που θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε σε κάθε επίπεδο σπάνια κρύβουν εκπλήξεις, ενώ πολλές φορές το backtracking μας έφτανε στα όριά μας, με το αργό περπάτημα των πιγκουΐνων να δυσχεραίνει την όλη κατάσταση. Μία προσωρινή ανάσα ανακούφισης έρχεται όταν θα βρεθούμε σε μία από τις Racing πίστες, όπου βλέπουμε επιτέλους τον πιγκουΐνο μας να αποκτά μία σχετική ταχύτητα. Αλλά και εδώ η κατάσταση δεν είναι πολύ καλύτερη. Ο σχεδιασμός αυτών των επιπέδων είναι πανομοιότυπος, εμφανίζοντάς μας συνεχώς τα ίδια εμπόδια και ράμπες αλμάτων, ενώ και η απεικόνιση της κίνησης του πιγκουΐνου δεν είναι ιδιαίτερα φυσική. Ιδίως όταν δεν αφήνει ίχνη πάνω στο χιόνι φαίνεται έντονα σαν να ίπταται.

Τέλος, θα βρεθούμε στις αναμετρήσεις με Bosses, όπου κάθε άλλο παρά ένταση μπορούν να προσφέρουν. Εδώ, χρειάζεται να πατάμε την κατάλληλη στιγμή τα κουμπιά του gamepad σε ένα ρυθμικό mini game, ώστε να χορέψουν οι πιγκουΐνοι μας. Το ακουστικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά αδιάφορο και αναμφίβολα άνευ έντασης και ουσίας.Ο τεχνικός τομέας του τίτλου αποτελεί και το μοναδικό θετικό του στοιχείο, συγκρινόμενος βέβαια με το gameplay κομμάτι του και όχι γιατί βλέπουμε κάτι πραγματικά εντυπωσιακό. Το χιονισμένο τοπίο αποδίδεται ωραία, με καλή αίσθηση του βάθους, ενώ και το πλήθος των πιγκουΐνων που φαίνονται στο βάθος καταφέρνουν να δώσουν μία ζωντάνια στο περιβάλλον.

Εν κατακλείδι, η KMM Games έρχεται να προσφέρει άλλο ένα απελπιστικά αδιάφορο movie tie-in. Το γεγονός ότι απευθύνεται σε μικρό ηλικιακό κοινό δε δικαιολογεί την ατέλειωτη επανάληψη που το διακατέχει στη διάρκεια των πενήντα –περίπου- επιπέδων. Αναμφίβολα υπάρχουν πολύ καλύτερες προτάσεις για το συγκεκριμένο κοινό που απαιτούν μία μεγαλύτερη εγρήγορση.

Νικόλας Μαρκόγλου