Δεν υπάρχει αμφιβολία πλέον, πως το επίπεδο της ανταγωνιστικότητας στο είδος των τίτλων τρίτου προσώπου με έμφαση στην κάλυψη έχει φτάσει αυτό των FPS, με τις εταιρίες ανάπτυξης να προσπαθούν συνεχώς να προσφέρουν φρέσκιες ιδέες και εντυπωσιακά σκηνικά προκειμένου να διακριθούν. Μετά το αμφιλεγόμενο -αν και αρκετά καλό κατά τον γράφοντα- Kane & Lynch 2, η Square Enix εκδίδει το Mindjack, μία δημιουργία που δυστυχώς εντείνει τα πολλά σκαμπανεβάσματα της ποιότητας που βλέπουμε συνεχώς τα τελευταία χρόνια από τον ιαπωνικό κολοσσό. Αυτό το νέο IP μαστίζεται από πολλά σχεδιαστικά προβλήματα, πλήρη έλλειψη φαντασίας στους μηχανισμούς της δράσης και, γενικότερα, φαίνεται έντονα πως αποτελεί προϊόν χαμηλού προϋπολογισμού, επιλογή η οποία δεν υποστηρίζεται από ανάλογη τιμή διάθεσης.

Στο κοντινό μέλλον…μία αδιάφορη υπόθεση εκτυλίσσεται

Το Mindjack μας μεταφέρει στο, όχι και τόσο μακρινό, 2031 όπου η τεχνολογία έχει πλέον εξελιχθεί σημαντικά ενώ, όπως επιτάσσει το κοντινό μέλλον σε πληθώρα σεναρίων, κυβερνητικές οργανώσεις και μεγάλες εταιρίες αναπτύσσουν μεγαλεπήβολα συνωμοτικά σχέδια για την απόλυτη κυριαρχία τους.

Η υπόθεση στη δημιουργία της feelplus μας τοποθετεί στο ρόλο του ειδικού πράκτορα Jim Corbjin και στις προσπάθειές του να σταματήσει τα διαβολικά σχέδια της εταιρίας Nerka -αν και...δε γίνεται ποτέ σαφές ποια ακριβώς είναι αυτά. Ο κύριος μηχανισμός του τίτλου, που κατά την γνώμη μας θα έπρεπε να αποτελεί βασικό στοιχείο της υπόθεσης, αφορά το λεγόμενο Mind Hacking, την ικανότητα δηλαδή να μπαίνουμε στο μυαλό οποιουδήποτε χαρακτήρα επιτρέποντας στον πλήρη έλεγχό του. Ως εκ τούτου, σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού μπορούμε, ανά πάσα στιγμή, να αφήνουμε το σώμα του Jim, αποκτώντας μία αιθέρια σφαιρική μορφή και αποκτώντας τη δυνατότητα να εισβάλουμε σε οποιοδήποτε άλλο σώμα.

Παρά το γεγονός ότι αυτή η ικανότητα αποτελεί ένα βασικό sci-fi στοιχείο, εντός του παιχνιδιού δεν αναφέρεται ουσιαστικά σε κανένα σημείο παρά μόνο στις τελευταίες cut-scenes. Σε όλη τη διάρκεια της ροής του σεναρίου, λοιπόν, υπάρχει ένας μεγάλος βαθμός σύγχυσης σχετικά με το αν ο πρωταγωνιστής -ή οποιοσδήποτε άλλος χαρακτήρας γενικότερα- γνωρίζει τελικά την ύπαρξη αυτής της τεχνολογίας.

Οι εξηγήσεις που δίνονται προς το τέλος είναι κάθε άλλο παρά ικανοποιητικές, ερχόμενες μάλιστα σε πλήρη αντίθεση με τα όσα συμβαίνουν εντός του gameplay. Γενικότερα, το σενάριο είναι ιδιαίτερα προβληματικό αλλά και αδιάφορο, δίχως να έχει συνοχή. Σε πολλά σημεία εμφανίζονται ή εξαφανίζονται χαρακτήρες από το πλάι μας χωρίς καμία εξήγηση ενώ, επιπλέον, οι λόγοι για τους οποίους μεταφερόμαστε σε κάθε περιοχή είναι απελπιστικά ρηχοί. Στα παραπάνω δε βοηθάει η -το λιγότερο- μέτρια σκηνοθεσία των cut-scenes αλλά και η απαράδεκτη δουλειά των ηθοποιών στην απόδοση των διαλόγων, οι οποίοι δε φαίνεται να προσπάθησαν ιδιαίτερα για την απόδοση συναισθήματος στις φωνές τους.

Ενεργοποιώντας το cheat...εεε...Mind Hacking

Αναμφίβολα το λεγόμενο ως "Mind Hacking" διαδραματίζει τελικά μηδαμινό ρόλο στην πλοκή, με τον πραγματικό λόγο ύπαρξής του να αφορά στη μοναδική νέα ιδέα της feelplus για το είδος. Όπως προείπαμε, οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να πατήσουμε τους δύο αναλογικούς μοχλούς ώστε να βγούμε από το σώμα του χαρακτήρα που ελέγχουμε, προκειμένου να ψάξουμε κάποιο άλλο σώμα που μπορεί να αφορά άνθρωπο, ρομπότ ή...πίθηκο.

Σχετικά με το τελευταίο, όπως φαίνεται από το παιχνίδι, στο κοντινό μέλλον το παραπάνω θηλαστικό θα μπορεί να δεχθεί την προσθήκη δύο πολυβόλων στην πλάτη του, προκειμένου να αποτελέσει ένα νέο είδος στρατιωτικού όπλου. Αποκτώντας λοιπόν τη σφαιρική μορφή, μπορούμε να περιηγηθούμε ελεύθερα στο εκάστοτε πεδίο μάχης, προκειμένου να εντοπίσουμε το σώμα που θα καταλάβουμε. Αυτή η μέθοδος επιχειρεί να προσφέρει κάποιο βάθος στρατηγικής, έχοντας πολλές φορές τη δυνατότητα να βρούμε κάποιον “ξενιστή” που θα μας μεταφέρει πιο κοντά ή και πίσω από τις εχθρικές γραμμές, ενώ ο θάνατός του δε θα αποβεί μοιραίος, καθώς μπορούμε να επιστρέψουμε στον έλεγχο του Jim ή οποιουδήποτε άλλου χαρακτήρα βρίσκεται ακόμα διαθέσιμος στο επίπεδο.

Στην πράξη, ο μηχανισμός του Mind Hacking έδινε την εντύπωση πως θα μπορούσε πολύ απλά να ορίζεται ως ένα cheat, καθώς δίνεται έντονα αυτή η εντύπωση από την ανεξάντλητη δυνατότητα χρήσης του αλλά και της μηδενικής τρωτότητας που έχουμε όταν τον χρησιμοποιούμε. Σε αυτήν την αίσθηση συμβάλει καταλυτικά και η –σχεδόν- παντελής απουσία αναφοράς του στο σενάριο, παρέχοντας μας τελικά ένα άνισο προβάδισμα απέναντι στους εχθρούς.

Γνωρίζοντας ότι υπάρχει μηδαμινή επίπτωση στην πρόοδό μας όταν εξοντωθεί το ξένο σώμα που μπορεί να ελέγχουμε, εξαλείφεται η ανάγκη της κάλυψης ή της προσοχής στις κινήσεις μας, μειώνοντας τελικά δραματικά την ένταση των περισσότερων συγκρούσεων. Τη συνολική αίσθηση πως ενεργοποιούμε κάποιο cheat εντείνει και η ανεξήγητη εμφάνιση πιστολιού ή πολυβόλου στα χέρια των απλών πολιτών, που λίγο πριν πάρουμε τον έλεγχό τους βρίσκονται πεσμένοι στο έδαφος. Μία ακόμα ιδιότητα παραπλήσια του Mind Hacking αφορά στην μετατροπή των εχθρών που έχουμε τραυματίσει σημαντικά σε συμμάχους, ικανότητα της οποίας ο λόγος ύπαρξης δεν εξηγείται ποτέ αυτή τη φορά.