Άλλος ένας τίτλος από τη Rebellion, τη βρετανική εταιρία που αν και βρίσκεται για χρόνια στον χώρο, αδυνατεί να ξεφύγει από την ανάπτυξη τίτλων, οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση είναι απλά μέτριοι (Aliens Vs. Predator) και στην χειρότερη κάκιστοι (Shellshock 2: Blood Trails). Η νέα της δημιουργία μπορεί να μην κατατάσσεται πλήρως στο παραπάνω άκρο, αλλά το προσεγγίζει επικίνδυνα λόγω της μεγάλης έλλειψης φαντασίας που τη διακατέχει σε όλους τους τομείς που απαρτίζουν τη δράση, και παρά το γεγονός ότι βασίζεται σε μία αρκετά πρωτότυπη ιδέα.

Ο αθάνατος, η θνητή και το κορίτσι με το χάρισμα

Η βασικότερη καινοτομία του NeverDead, που θεωρητικά θα το έκανε να ξεχωρίζει από τη σωρεία των Third Person τίτλων που μας έχει κατακλύσει, εντοπίζεται στην ιδιαίτερη φύση του πρωταγωνιστή του. Ο Bryce Boltzman, ο χαρακτήρας που θα ελέγχουμε στη διάρκεια του παιχνιδιού, έχει το χάρισμα ή –καλύτερα- την κατάρα της αθανασίας.

Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αθάνατος αποκαλύπτεται σταδιακά μέσω αναμνήσεων του Bryce, που τον μεταφέρουν 500 χρόνια πριν τη σύγχρονη εποχή (σύμφωνα με τα βίντεο του παρελθόντος τα πυροβόλα όπλα ήταν το ίδιο εξελιγμένα και τότε...). Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως, αν και το CGI βίντεο που μας δείχνει το τι συνέβη μεταξύ του Bryce, της γυναίκας του και του Astaroth, τον άρχοντα των δαιμόνων, προβάλλεται σταδιακά, η Konami εδώ και καιρό έχει εκδώσει ένα trailer, που δείχνει τα περισσότερα κομμάτια του συγκεκριμένου βίντεο, μην αφήνοντας περιθώρια αποκάλυψης εντός του παιχνιδιού.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι σεναριακά δεν υπάρχει κάτι για να κρατήσει το ενδιαφέρον μας. Η οποιαδήποτε ανατροπή είναι απόλυτα εμφανής και προβλεπόμενη. Ο Bryce μπορεί να αποτελεί έναν αρκετά ενδιαφέροντα, σαρκαστικό χαρακτήρα (που θα μπορούσε άνετα να υποδύεται ο Bruce Campbell), αλλά είναι και ο μοναδικός μιας και τα υπόλοιπα άτομα που θα συναντήσουμε στερούνται οποιασδήποτε προσωπικότητας.

Η συνεργάτιδά μας, ονόματι Arcadia, αποτελεί ένα στερεότυπο δυναμικής γυναικός, που θα μας δείξει βέβαια και την ευαίσθητη πλευρά της, ενώ εξαιρετικά αδιάφορο -και σε σημεία εκνευριστικό- είναι και το κορίτσι που θα χρειαστεί να διασώσουμε, ως κύρια αποστολή του τίτλου. Αν και ο Bryce έχει ορισμένες καλές ατάκες και γενικά ο ηθοποιός που τον υποδύεται κάνει αρκετά καλή δουλειά, οι υπόλοιποι φαίνεται απλά να προσπαθούν να δώσουν κάποιο χρώμα στη φωνή τους χωρίς όμως να το καταφέρνουν. Σύντομα θα θέλετε απλά να προσπεράσετε τις cutscenes, αν και εξίσου σύντομα μάλλον θα θέλετε να προσπεράσετε και τα σημεία του gameplay...

Όταν η αθανασία μετατρέπεται σε κατάρα

Δίνοντά μας έναν αθάνατο πολεμιστή, η Rebellion δεν έκανε –σχεδόν- καμία παραχώρηση σε αυτό το χαρακτηριστικό του πρωταγωνιστή, κάτι που δε γίνεται παρά να αποτελεί από μόνο του ένα πρωτότυπο στοιχείο για το είδος. Δυστυχώς, όμως, στην πράξη, τουλάχιστον όπως το χειρίστηκε η βρετανική εταιρία, το αποτέλεσμα δείχνει πως καλό θα ήταν ο χαρακτήρας να είχε το παραδοσιακό μοντέλο ενέργειας.

Ουσιαστικά υπάρχουν δύο τρόποι για να δούμε την οθόνη "Game Over". Η πρώτη περίπτωση συμβαίνει όταν η Arcadia σκοτωθεί, κάτι που δε συνέβη ποτέ σε εμάς, καθώς ο χρόνος που μας δίνεται για να την επαναφέρουμε, όταν σπανίως τραυματίζεται, είναι πολύ γενναιόδωρος. Η δεύτερη περίπτωση γίνεται όταν το κεφάλι αποκοπεί από το σώμα του Bryce και καταβροχθισθεί από έναν συγκεκριμένο τύπο εχθρού, οπότε και πρέπει να πατήσουμε ένα κουμπί του χειριστηρίου την κατάλληλη στιγμή προκειμένου να απελευθερωθούμε ή, διαφορετικά, να “μείνουμε στο στομάχι του εχθρού για όλη την αιωνιότητα”.

Και οι δύο τρόποι για να χάσουμε συμβαίνουν σπανίως και τελικά το NeverDead δίνει εύλογα την εντύπωση ότι όντως χειριζόμαστε έναν αθάνατο χαρακτήρα. Αν και αρχικά είναι διασκεδαστικό να ξέρουμε ότι ασχολούμαστε για πρώτη φορά με έναν τίτλο όπου αποβάλλεται πλήρως η αίσθηση της τρωτότητας, σύντομα θα γίνει ένα ιδιαίτερα κουραστικό στοιχείο.

Λόγω της έλλειψης οποιασδήποτε μπάρας ενέργειας ο Bryce χάνει τα άκρα του όποτε τον χτυπάει κάποιος εχθρός, ενώ πολύ συχνά θα δούμε το κεφάλι του να κόβεται οπότε και θα πρέπει να το κυλήσουμε προς το σώμα και τα άκρα του. Η Rebellion θεώρησε σωστό, μάλλον για τη δημιουργία κάποιας μορφής πρόκλησης ή δυσκολίας, το κεφάλι να αποκολλάται με εξαιρετική ευκολία, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε τριψήφιο αριθμό περιπτώβσεων κατά τη διάρκεια της ενασχόλησή μας με τον τίτλο, όπου χρειάστηκε να ψάχνουμε το σώμα του Bryce. Δεν άργησε λοιπόν να έρθει η στιγμή της συσσώρευσης γεωμετρικά αυξανόμενων ποσοτήτων εκνευρισμού, όταν έπρεπε για πολλοστή φορά να κυλάμε το κεφάλι του Bryce.