Αφού εκτέλεσε -ερμηνεύστε ελεύθερα- το έργο της δημιουργίας ενός RPG βασισμένου στο Game of Thrones, το γαλλικό studio Cyanide επιστρέφει δριμύτερο με ένα ακόμη RPG μέσα στην ίδια χρονιά, το Of Orcs and Men. Ο βαρύγδουπος τίτλος αποτελεί αναφορά στο κλασικό έργο της Αμερικανικής λογοτεχνίας “Of Mice and Men” του John Steinbeck, ενώ οι δύο πρωταγωνιστές του παιχνιδιού, Arkail και Styx, παραπέμπουν νοερά στους Lennie και George του βιβλίου.

O Arkail είναι ένα “ντούκι” θερμοκέφαλο ορκ, που ανήκει στην φατρία ελίτ ορκ πολεμιστών “Bloodjaw” κι ο Styx ένα πολυμήχανο μικροκαμωμένο goblin κι ο μοναδικός εκπρόσωπος του είδους του που παρουσιάζει... ικανότητα λόγου κι ευφυΐα. Το αταίριαστο αυτό δίδυμο βρίσκεται σε αποστολή να δολοφονήσει τον αυτοκράτορα των ανθρώπων, πριν αυτός συνάψει μία συμμαχία με τα ξωτικά και τους νάνους, έτσι ώστε να προωθήσει το σχέδιό του για τον ολοκληρωτικό αφανισμό των ορκ και των goblins. Βλέπετε, σε μία ευχάριστη ανατροπή των high fantasy κλισέ, στον κόσμο του Of Orcs and Men τα “καλά τέρατα” είναι θύματα της θηριωδίας των... κακών ανθρώπων.

Μία επική ιστορία... καφρίλας

To concept της υπόθεσης του Of Orcs and Men, έτσι όπως αποδίδεται, είναι αρκετά πρωτότυπο: Μετά από χρόνια πολέμου ανάμεσα στην αυτοκρατορία των ανθρώπων και τις φυλές των ορκ, οι αριθμοί των δεύτερων έχουν μειωθεί δραματικά. Οι -πιο ανεπτυγμένοι πολιτισμικά- άνθρωποι, έχτισαν ένα τεράστιο τείχος για να κατοχυρώσουν τα σύνορά τους και, πλέον, σκλαβώνουν τα ορκ και τα χρησιμοποιούν σε καταναγκαστικά έργα, διαπράττοντας αργά αλλά μεθοδικά μία γενοκτονία κατά όλων των πλασμάτων με πράσινο δέρμα (τους greenskins). Τα ορκ του Of Orcs and Men θυμίζουν σε εμφάνιση και ψυχοσύνθεση τον... Hulk, με ύψος που ξεπερνά τα δύο μέτρα, χοντρούς μύες και ζωώδη ένστικτα.

Όπως θα καταλάβατε, η επιτομή των χαρακτηριστικών αυτών είναι ο Arkail, ένας σκληροτράχηλος πολεμιστής, με αίσθηση τιμής και καθήκοντος, που δεν του αρέσουν τα πολλά λόγια κι έχει πρόβλημα διαχείρισης του θυμού του. Ο Styx είναι “το αστέρι του σόου” και το ακριβώς αντίθετο από τον Arkail: O πονηρός goblin μισθοφόρος/ δολοφόνος, που κοιτάει πάνω απ'όλα το συμφέρον του, ενώ λατρεύει να σαρκάζει τις καταστάσεις αλλά και τους χαρακτήρες που συναντά (κι ειδικά τον μπουνταλά ορκ φίλο του).

Κι ενώ οι δύο ήρωες αποτελούν -κατά την προσωπική άποψη του γράφοντος- ένα από τα καλύτερα πρωταγωνιστικά δίδυμα των τελευταίων ετών, η εξέλιξη της πλοκής είναι ασαφής, ενώ η αφήγηση ένας αχταρμάς, που ούτε καταφέρνει να στηρίξει το ενδιαφέρον concept, ούτε βέβαια να μας πείσει πως έχουμε να κάνουμε με ένα προσεγμένο καθώς πρέπει RPG. Η βασική αιτία είναι η έλλειψη production values, η οποία γίνεται αισθητή σε κάθε πτυχή του παιχνιδιού. Ο τίτλος δεν προσπαθεί να χτίσει τον κόσμο του με lore και backstories -δεν έχει και πολλά άλλωστε- αλλά βασίζεται στην αναγνωρισιμότητα των κλισέ που καταχράζεται.

Το ανώνυμο αυτό φανταστικό σύμπαν δεν διαθέτει έστω έναν υποτυπώδη χάρτη για να δούμε πού τοποθετούνται τα μέρη για τα οποία ακούμε, ενώ μεταφερόμαστε στις νέες περιοχές μέσα από οθόνες με αφήγηση πάνω από μία στατική ζωγραφιά ή loading screens. Το θετικό είναι πως η ιστορία συχνά μας εξέπληξε με τη σοβαρότητά της, καθώς δεν φοβάται να θίξει θέματα ρατσισμού, διώξεων και βασανισμών αλλά και να κάνει -εμμέσως- κάποιες ιστορικές αναφορές.

Στον αντίποδα όμως, οι διάλογοι είναι ως επί το πλείστον κακογραμμένοι, ενώ το voice acting -πλην των φωνών των πρωταγωνίστων- είναι τόσο κακό που προκαλεί το γέλιο, με τη βοήθεια πάντα του κακού lip-sync και των λιγοστών χοντροκομμένων animations. Επιπλέον, οι χαρακτήρες εκτοξεύουν βρισιές με τέτοια συχνότητα, που προδίδουν την υπερπροσπάθεια των σεναριογράφων να τους κάνουν να φαίνονται επιτηδευμένα "cool". Γενικότερα, όμως, το παιχνίδι δεν εντυπωσιάζει στον τομέα της παρουσίασης, με τα γραφικά να είναι μεν ικανοποιητικά αλλά τα επίπεδα άδεια και ανέμπνευστα και τη μουσική να περνάει αδιάφορη.

Τέλος, το art direction δεν έχει τίποτα να επιδείξει, ενώ τα περιβάλλοντα είναι κλειστοφοβικά και επαναλαμβενόμενα. Το καλό είναι, όμως, πως το Of Orcs and Men δεν παίρνει και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του κι έτσι ενώ η ιστορία μοιάζει συχνά με παρωδία, τουλάχιστον είναι διασκεδαστική, σαν να παρακολουθούμε b-movie.

Σε ένα βαθμό αυτό έχει να κάνει με τις επιλογές που μας δίνονται μέσα από ένα σύστημα διαλόγων αλά Mass Effect, που μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε κάποιες σκηνές με τον brutal τρόπο του Arkail ή με την πονηριά, τη δυσπιστία και το “ιδιαίτερο” χιούμορ του Styx. Ακόμα και τα achievements έχουν μια δόση χαβαλέ, ενώ κάποιες ανατροπές και σκηνικά που συμβαίνουν είναι τόσο αστεία ή απρόβλεπτα, που σε συνδυασμό με τις ατάκες του Styx, κατάφεραν να μας κρατήσουν μέχρι τα credits. Γιατί η αλήθεια είναι πως από μόνο του το gameplay δεν θα το κατάφερνε με τίποτα αυτό....