Αν ένας κανόνας παραμένει ακόμα τυπικός και γνωστός στη βιομηχανία των videogames, είναι πως η κυκλοφορία ενός βιντεοπαιχνιδιού βασισμένο σε ταινία -ή το αντίθετο- δεν φέρνει ποτέ καλά αποτελέσματα. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό έχουν αναλυθεί πάρα πολλές φορές μέσω των σελίδων του GameOver. Το να εμβαθύνουμε σε αυτό το θέμα μέσα σε μία κριτική δεν έχει και πάρα πολύ νόημα. Οπότε, θα σας μεταφέρουμε την ουσία. Αν δηλαδή το Rise of the Guardians αποφεύγει την "κατάρα" αυτή ή την ακολουθεί.
 Για όσους δεν γνωρίζουν, το Rise of the Guardians είναι μία 3D computer-animated ταινία, βασισμένη στο βιβλίο “The Guardians Of Childhood” του William Joyce. Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε στη δημιουργία του ομώνυμου βιντεοπαχινιδιού, του οποίου την ανάπτυξη ανέλαβε η Torus Games με τη βοήθεια της εκδότριας εταιρίας D3 Publisher.

Πρόκειται για έναν action-adventure τίτλο, ο οποίος απευθύνεται κυρίως σε νεανικό κοινό. Το Rise of the Guardians ακολουθεί πιστά το σενάριο της animated ταινίας, με τους Jack Frost, North, Tooth Fairy, Bunnymund και Sandman να κάνουν την εμφάνισή τους και εδώ. Οι τέσσερις αυτοί ήρωες είναι οι προστάτες των παιδικών ονείρων και στόχος τους είναι να αποτρέψουν ένα κακό πνεύμα, τον Pitch, από το να εισβάλλει στα όνειρα εκατομμύριων παιδιών και να τα μετατρέψει σε εφιάλτες. Για να το κάνουν αυτό, θα πρέπει να ταξιδέψουν ανάμεσα στα πέντε διαφορετικά realms, τα οποία αντιπροσωπεύουν το από που προέρχεται ο κάθε χαρακτήρας -όπως για παράδειγμα το κάστρο της νεράϊδας.

Στο μεγαλύτερο μέρος του τίτλου οι παίκτες θα ξοδέψουν το χρόνο τους προστατεύοντας μικρά παιδιά από διάφορους εχθρούς, ελευθερώνοντας αθώους από κελιά, παίρνοντας στην κατοχή τους πύλες που θα τις χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια για γρήγορη περιήγηση στον κόσμο του παιχνιδιού καθώς και να συλλέγουν κρυστάλλους και διάφορα άλλα αντικείμενα. Από το πρώτο κιόλας μισάωρο που θα αφιερώσει κάποιος στο Rise of the Guardians, θα παρατηρήσει το μονότονο και επαναλαμβανόμενο gameplay του, όπως δηλαδή συμβαίνει με τα περισσότερα movie tie-ins. Το παράδοξο με το Rise of the Guardians, όμως, είναι ότι αν και το σύστημα μάχης συνήθως αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μεινονεκτήματα τέτοιων τίτλων, εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα της επανάληψης σε ό,τι αφορά τις αποστολές.

Καθ’όλη τη διάρκεια της περιήγησής μας στον κόσμο του τίτλου, οι στόχοι μας θα είναι είτε να ελευθερώσουμε κάποια παιδιά από τα κελιά, είτε να ανοίξουμε πύλες, είτε να μαζέψουμε κάποια αντικείμενα. Το περιβάλλον καθώς και οι ποικιλόμορφες περιοχές του παιχνιδιού δεν είναι σε θέση να μειώσουν κατά κάποιο βαθμό αυτή τη μονοτονία και με αυτό τον τρόπο παρουσιάζεται μία συνεχής επανάληψη. Αυτό το φαινόμενο δύσκολα θα προσπεραστεί από τους παίκτες, πέρα φυσικά από τους νεότερους σε ηλικία. Ταυτόχρονα, η εξόντωση εχθρών επιβραβεύει τους χρήστες με κάποιους skill points, τους οποίους χρησιμοποιούν για την αναβάθμιση των ικανοτήτων του χαρακτήρα που ελέγχουν.

 
Όλο αυτό, όμως, ακούγεται κάπως παράξενο, ενώ στην πράξη δεν χρησιμεύει πουθενά, αφού το επίπεδο δυσκολίας είναι αρκετά χαμηλό. Από την άλλη, δεν είναι όλα τόσο μέτρια. Ένα πολύ καλό χαρακτηριστικό του Rise of the Guardians είναι η δυνατότητα που δίνεται στους παίκτες να επιλέξουν το χαρακτήρα με τον οποίο θέλουν να παίζουν. Αυτό βοηθάει το drop-in και drop-out split-screen multiplayer, κάτι που σίγουρα θα εκμεταλλευτούν αρκετοί γονείς. Και ενώ το soundtrack του τίτλου δένει ομοιόμορφα με το στυλ των χαρακτήρων, το περιβάλλον και τα επίπεδα, επαναλαμβάνεται σε μεγάλο βαθμό. Ακόμα, η πτώση του frame rate κατά τν διάρκεια των μαχών αφαιρεί μερικούς πόντους από τη συνολική παρουσίαση.

Γίνεται κατανοητό από την πρώτη στιγμή πως το Rise of the Guardians απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε παίκτες νεαρής ηλικίας. Ακόμα και όσοι απόλαυσαν την ταινία, δύσκολα θα βρουν κάτι που θα τους προσελκύσει στη videogame εκδοχή του Rise of the Guardians. Το θετικό, όμως, είναι πως ο μεγάλος όγκος περιεχομένου του τίτλου θα φέρει μία ανακούφιση σε όσους, λόγω του ενθουσιασμού τους μετά την προβολή της ταινίας, ήθελαν να δοκιμάσουν και το Rise of the Guardians στην κονσόλα της προτίμησης τους.

Δημήτρης Τσορβάς