Αν ανατρέξει κάποιος στο review του SBK 2011, της προηγούμενης δηλαδή πρότασης της Milestone σχετικά με τον θεσμό των Superbikes, θα διαπιστώσει πως η σειρά είχει φτάσει σε υψηλότατα επίπεδα εξομοίωσης, αλλά τα σοβαρά προβλήματα σε νευραλγικούς τομείς, από ένα σημείο και έπειτα ήταν αδικαιολόγητα. Η παραλαβή του SBK Generations, συνοδευόμενη από τις υποσχέσεις των Ιταλών, αναθάρρησε το ενδιαφέρον των οπαδών των δύο τροχών, γιατί κακά τα ψέματα, βελτιώσεις χρειάζονταν και μάλιστα πολλές. Δυστυχώς, όμως, η νέα αυτή δημιουργία δεν προσφέρει απολύτως τίποτα το καινούργιο και έτσι, για ακόμα μια φορά, απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο και σαφέστατα περιορισμένο αγοραστικό κοινό.

Το SBK Generations προσφέρει σε ένα πακέτο όλες τις δημιουργίες τις σειράς από το 2009 μέχρι και σήμερα, με τη δικαιολογία πως πλέον το career mode εξελίσσεται σε ένα χρονοδιάγραμμα τεσσάρων ετών. Το περιεχόμενο του τίτλου είναι ιδιαίτερα πλούσιο και οι λάτρεις των μηχανών θα βρεθούν σε έναν ψηφιακό παράδεισο, αλλά στον κυρίως πυρήνα του τίτλου επικρατεί μια στασιμότητα. Το ανεπανάληπτο μοντέλο χειρισμού είναι και πάλι παρόν, αν και κάποια στιγμή, καλό θα ήταν να βελτιωθεί και ο τεχνικός τομέας και ειδικά τα απαράδεκτα γραφικά. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Μενού επιλογών και μηχανές

Το πρώτο ευχάριστο "χτύπημα" έρχεται από το κεντρικό μενού, με τις επιλογές να είναι φέτος ακόμα περισσότερες, αλλά με την εικόνα με την οποία αυτές παρουσιάζονται να είναι ακριβώς η ίδια με την αντίστοιχη του 2009. Στην ενότητα free play, ο παίκτης μπορεί είτε να λάβει μέρος σε έναν απλό αγώνα, είτε να δοκιμάσει την τύχη του ενάντια στον χρόνο ή, ακόμα καλύτερα, να συμμετέχει σε ένα πλήρες πρωτάθλημα. Επιλέγοντας την ανάλογη χρονιά, θα αλλάξουν και οι διαθέσιμες ομάδες αλλά και οι διαδρομές, ενώ για ακόμα μια φορά ο τίτλος εντυπωσιάζει με τον όγκο των δεδομένων του.

Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, ο παίκτης μπορεί να επιλέξει την αγωνιστική χρονιά στην οποία θα λάβει μέρος, ξεκινώντας από το 2009 και φτάνοντας μέχρι και το σήμερα. Τα πάντα ακολουθούν τα όσα προστάζει η διοργανώτρια αρχή, με ορισμένα λαθάκια να περνούν ευτυχώς απαρατήρητα. Και φέτος οι μοτοσικλέτες χωρίζονται σε 4 κατηγορίες, με αυτές που ακολουθούν τις προδιαγραφές των Superbikes να κάνουν τη διαφορά.

Έτσι, την καλλίγραμμη Ducati 1098R –εν αναμονή της αποκάλυψης της αγωνιστικής Panigale- θα συνοδεύσουν -μεταξύ άλλων- η Aprillia RSV4R, η Honda CBR 1000RR και φυσικά η BMW SS1000RR. Δίπλα σε αυτά τα τέρατα θα βρεθούν οι δημιουργίες τις STK1000, δηλαδή μηχανές παραγωγής, ενώ τα βλέμματα θα τραβήξουν και οι κατηγορίες WSSK Supersport και φυσικά η αντίστοιχη Legends. Στην πρώτη θα εμφανιστούν δίτροχα των 600 κυβικών εκατοστών, όπως για παράδειγμα η Honda DBr 600RR, η Kawasaki ZX6R και η Yamaha YZF R6, ενώ η δεύτερη θα αποτελέσει μια επιβράβευση των περισσότερο ικανών παικτών.

Ουσιαστικά, όσο ο παίκτης προοδεύει στο career mode, θα αποκτάει πρόσβαση σε ορισμένες καλλονές του παρελθόντος, οι οποίες δίχως το παραμικρό ίχνος ηλεκτρονικών βοηθημάτων, θα προκαλέσουν τις ικανότητες ακόμα και των πλέον φανατικών και ικανών οπαδών της σειράς.

Μια ματιά στο career mode

Και μιας και έγινε αναφορά στον όρο Career, η συγκεκριμένη επιλογή αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη ενότητα που εμφανίζεται στο κεντρικό μενού και η οποία με τη σειρά της ξεδιπλώνεται σε 4 αγωνιστικές χρονιές. Ο παίκτης, αφού δημιουργήσει τον αναβάτη της επιλογής του –μέσα από μια ιδιαίτερα φτωχή καρτέλα- καλείται να αποκτήσει την ανάλογη εμπειρία ώστε να στρέψει προς το μέρος του το ενδιαφέρον των εργοστασιακών ομάδων. Η μόνη ουσιαστική διαφορά από αναβάτη σε αναβάτη εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο τοποθετεί το σώμα του στο εσωτερικό μιας στροφής και όπως και πέρυσι, τα διαθέσιμα στυλ οδήγησης είναι πέντε.

Από τα ιδιαίτερα "Elbowz Style" του Ben Spies και "Spider" του Ruben Xaus μέχρι τα πιο βατά "Corsair", "Crocodile" και "Baylisstic" των Max Biaggi, Troy Corser και Troy Bayliss, ο καθένας θα βρει αυτό που του ταιριάζει. Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι πως το κάθε στυλ έχει άμεση επίπτωση στον τρόπο οδήγησης και έτσι η επιλογή του θα πρέπει να γίνει με ιδιαίτερη προσοχή. Η σειρά γνωρίζει πολύ καλά πώς μπορεί να επιτευχθεί η απόλυτη εμπειρία οδήγησης στο όριο και, ευτυχώς το Generations δεν αποτελεί εξαίρεση. Πέρα από τα τρία επίπεδα εξομοίωσης, ο παίκτης μπορεί να ρυθμίσει κατά βούληση την πίεση που θα του ασκούν οι αντίπαλοί του αν και είναι εμφανές πως η δυσκολία του τίτλου δεν εντοπίζεται εκεί.