Τα παιδικά party games δεν είναι μια κακή υπόθεση. Είναι συνήθως οικονομική, και απλοί τίτλοι, σχεδιασμένοι για νεαρές ηλικίες που στηρίζονται σε απλά μα εθιστικά παιχνίδια και πολύχρωμα γραφικά για να τραβήξουν το ενδιαφέρον αλλά και να προσφέρουν μερικές διασκεδαστικές ώρες. Υπάρχουν παιχνίδια που το καταφέρνουν, υπάρχουν παιχνίδια που είναι μέτρια και υπάρχουν και παιχνίδια όπως το Toy Story Mania, που σας κάνουν να καταριέστε την ώρα και τη στιγμή που ξοδέψατε τμήμα του πενιχρού μισθού σας για ένα πολύχρωμο σουβέρ.

Ναι, το Toy Story Mania είναι τόσο μα τόσο κακό. Για την ιστορία, να πούμε πως ο τίτλος αυτός κυκλοφόρησε αρχικά για το Wii το 2009. Τρία χρόνια μετά, το παιχνίδι κυκλοφορεί για το Xbox 360 και PS3, με το καθένα να υποστηρίζει και απλό gamepad αλλά και Kinect/ Move. Η βασική του ιδέα είναι λογική. Να εκμεταλλευτεί το όνομα ενός από τα πιο γνωστά και αγαπημένα κινούμενα σχέδια, με μια σειρά mini-games βασισμένα στις περιπέτειες και το σκηνικό των αγαπημένων σας ηρώων, αλλά και σε ένα θεματικό πάρκο της Disney. Η εκτέλεση, όμως, αυτής της ιδέας έρχεται να σκαλώσει σε κάθε σχεδιαστικό βήμα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Αρχικά να πούμε πως ο χειρισμός είναι απλά κάτω του μετρίου. Αν παίζετε με το απλό controller, η στόχευση είναι απελπιστικά αργή για να ελπίζετε σε κάποιο καλό σκορ, ενώ αν δομιμάσετε το Kinect, η τραγωδία εκτοξεύεται σε τρελά επίπεδα. Υπάρχουν παιχνίδια που η αναγνώριση είναι πολύ κακή και το παιχνίδι καθίσταται "unplayable", ενώ υπάρχουν και άπειρα τμήματα σκοποβολής, στα οποία το παιχνίδι ζητά να κρατάμε και τα δύο χέρια μπροστά για να στοχεύσουμε, με πολύ κακά αποτελέσματα όπως είναι επόμενο. Ευτυχώς που στην έκδοση PS3 με τη χρήση του Move, όπου πρακτικά λειτουργεί ως light gun, η κατάσταση είναι κάπως καλύτερη.

Ακόμα, όμως, και αν παρακάμψει κανείς τον κακό χειρισμό και προσπαθήσει να απολαύσει τα παιχνίδια, θα βρεθεί προ εκπλήξεως με την τρομακτικά χαμηλή ποικιλία που προσφέρεται. Υπάρχουν 5 διαφορετικά σκηνικά στο παιχνίδι, στα οποία όμως θα αντιμετωπίσετε τα ίδια 4-5 gameplay στυλ, απλά με άλλο περιτύλιγμα. Στο space scene, για παράδειγμα, θα πυροβολείτε κρίκους σε διαστημόπλοια και εξωγήινους, ενώ στο army scene σε tanks.

Στη Wild west θα προσπαθήσετε να παίξετε bowling μπροστά σε ένα ορυχείο, ενώ με το ίδιο gameplay θα μαζεύετε πρόβατα στο Animal Farm setting. Τα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά, με απώτερο σκοπό μονάχα ένα high score και να ξεκλειδώσετε ορισμένα stickers. Με λίγα λόγια, replayability μηδέν. Ακόμα και τα modes του παιχνιδιού δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα ύπαρξης.

Το Party mode απλά προσφέρει τυχαία mini games στη σειρά, το Adventure Mode σας αφήνει να μπείτε στο σκηνικό της επιλογής σας και να παίζετε μόνο εκεί, ενώ το free play mode σας αφήνει να δείτε επιλεκτικά το κάθε mini game από το κάθε σκηνικό, αλλά μόνο αν το έχετε ξεκλειδώσει σε κάποιο από τα άλλα modes. Ακόμα και αν παίξετε με παρέα, η κατάσταση δεν σώζεται και το παιχνίδι καταφέρνει να γίνει επαναλαμβανόμενο μέσα σε λιγότερο από 30 λεπτά.

Δυστυχώς, ούτε στον τεχνικό τομέα μπορούμε να πούμε κάποιον ιδιαίτερα καλό λόγο, πέρα από το γεγονός πως το παιχνίδι παραμένει πιστό στο Toy Story σκηνικό και έχει πάρα πολλούς χαρακτήρες της σειράς και σωστό art direction. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι είναι port ενός τρίχρονου Wii τίτλου, οπότε καταλαβαίνετε πως μιλάμε για θολά textures και σχετικά άδεια σκηνικά.

Οι δε φωνές των χαρακτήρων προφανώς δεν είναι των κανονικών ηθοποιών, επαναλαμβάνονται συνεχώς και αγγίζουν τσιριχτά επίπεδα. Για να δέσει η Disney το γλυκό, δίνει ένα ακόμα απαράδεκτο στοιχείο στον τίτλο, το οποίο σχετίζεται με την τιμή του. Όταν το παιχνίδι άνετα θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει για 400-600 MS Points στο XBLA ή 7-8 ευρώ στο PSN, οι δημιουργοί το προσφέρουνι σε retail μορφή, στην εξωφρενική τιμή των 40 ευρώ.

Εν κατακλείδι, το Toy Story Mania είναι ο ορισμός της λέξης "αρπαχτή". Προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το καλό όνομα της σειράς και να τσιμπήσει ανυποψίαστους γονείς και παιδάκια που θα πέσουν πάνω σε έναν αναγνωρίσιμο τίτλο. Η δική μας συμβουλή είναι να το προσπεράσετε δίχως δεύτερη ματιά και να κοιτάξετε κάποιο από τα δεκάδες άλλα party games που υπάρχουν στην αγορά και σχεδόν όλα προσφέρουν μια καλύτερη εμπειρία απ’ ό,τι αυτό.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος