The Elder Scrolls IV: Oblivion

Ένα έπος, μια ευκαιρία για μια «δεύτερη ζωή» και μια περιπέτεια σε έναν κόσμο χωρίς προηγούμενο.

Ταξίδι στη χώρα της Λήθης

Όταν το 2002 ο Peter Molyneux είχε αποκαλύψει στο κοινό τα σχέδιά του για τη δημιουργία ενός τίτλου ρόλων, όπου ο παίκτης θα ζούσε σε ένα «ζωντανό», ψηφιακό κόσμο και πως θα είχε τη δυνατότητα να βιώσει μια περιπέτεια που θα επεκτεινόταν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ήρωα, ελάχιστοι ήταν αυτοί που είχαν πιστέψει στο μεγαλόπνοο σχέδιο του βρετανού δημιουργού. Το αποτέλεσμα του Fable, τελικώς, δικαίωσε μόνο εν μέρει το όνειρο του Molyneux, καθώς άφηνε πολλά από αυτά που αρχικά μας είχε υποσχεθεί εκτός. Δύο μόλις χρόνια μετά την κυκλοφορία του Fable, ήρθε ένα άλλο παιχνίδι, που, χωρίς ιδιαίτερες φανφάρες από τους δημιουργούς του, κάνει πραγματικότητα όλα αυτά που εδώ και χρόνια ονειρευόμαστε. Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία. Το Oblivion είναι ένα έπος, ένα παιχνίδι που καταφέρνει να σε τραβήξει μακριά από την καθημερινότητα και να σου δώσει την ευκαιρία να ζήσεις μια περιπέτεια μοναδική. Αλλά είναι ταυτόχρονα και ένα παιχνίδι με τεράστιες απαιτήσεις.

Σε αυτό το πόνημα της Bethesda πρέπει να αφιερωθείς με όλο σου το είναι, αν φυσικά επιθυμείς να βιώσεις και να απολαύσεις στο μέγιστο βαθμό αυτά που έχει να σου προσφέρει. Προβλήματα φυσικά και υπάρχουν και είναι, κυρίως, τεχνικής φύσεως. Το παιχνίδι υποφέρει από πολλά bugs, αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα με το frame rate και το animation των χαρακτήρων δεν είναι το αναμενόμενο (κάτι που είναι αδύνατο να καταστεί σαφές από τις εκπληκτικές εικόνες). Ωστόσο, αν ο παίκτης είναι έτοιμος να παραβλέψει αυτά τα τεχνικά ελαττώματα, τότε είναι βέβαιο πως το ταξίδι του στον κόσμο του Oblivion θα του μείνει αξέχαστο.

Η ιστορία μας ξεκινά στην αυτοκρατορία της Tamriel, λίγο πριν αυτή πέσει θύμα εισβολής από ορδές ανίερων πλασμάτων. Σε κλασικό Elder Scrolls ύφος, ο ήρωας που ελέγχουμε βρίσκεται φυλακισμένος σε ένα κελί, όταν μπροστά του εμφανίζεται ο αυτοκράτορας Uriel Septim με τη φρουρά του. Από τους πρώτους διάλογους, προκύπτει πως ένας διαβολικός μάγος έχει ανακαλύψει έναν τρόπο να ανοίγει πύλες από το εξώτερο βασίλειο της Oblivion προς τον κόσμο της Tamril. Αυτές οι ενεργειακές πύλες επιτρέπουν σε στρατιές από goblins και άλλα σκοτεινά πλάσματα να εισβάλουν στην ειρηνική χώρα και να καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Απώτερος σκοπός τους; Να σκοτώσουν τον αυτοκράτορα και να κλέψουν το μενταγιόν των αυτοκρατόρων, ένα ιερό αντικείμενο που είναι υπεύθυνο για την αιώνια φλόγα των δράκων που καίει σε ένα ναό.

Όσο αυτή η φλόγα είναι ζωντανή, τότε η Tamriel θα συνεχίζει να επιβιώνει. Αν σβήσει, θα έρθει το τέλος της. Λίγο μετά την έναρξη, ο αυτοκράτορας δολοφονείται και πριν την τελευταία του πνοή, μας δίνει το μενταγιόν αποκαλύπτοντάς μας πως κάπου στην Tamriel έχει ένα νόθο γιο, ο οποίος είναι ικανός να τον διαδεχθεί και να σώσει την αυτοκρατορία. Κάπου εδώ, η επική περιπέτειά μας ξεκινά.

Βέβαια, σε αυτό το σημείο καθίσταται σαφές και κάτι ακόμη, δηλαδή πως, σε καμία περίπτωση, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βρούμε το διάδοχο του θρόνου, να σώσουμε την αυτοκρατορία της Tamriel και να τα βάλουμε με τα τέρατα που εισβάλουν σε αυτήν. Το Oblivion είναι η πεμπτουσία αυτού που αποκαλούμε ως «free roaming» παιχνίδι. Ο παίκτης μπορεί κάλλιστα να ακολουθήσει οποιοδήποτε μονοπάτι επιθυμεί, να επισκεφθεί οποιαδήποτε πόλη ή χωριό της αυτοκρατορίας, να κλέψει, να πολεμήσει, να αγοράσει και να πουλήσει προϊόντα, να καβαλήσει το άλογό του και να ταξιδεύει για ώρες στα απέραντα πεδία, να γίνει μέλος φατριών και να εκτελεί για αυτές αποστολές, να συνομιλεί με τους εκατοντάδες πολίτες που θα βρει στο δρόμο του και να τους βοηθά ή να τους αγνοεί.

Κυριολεκτικά, στον τίτλο της Bethesda δεν υπάρχουν όρια και περιορισμοί, καθώς είναι δυνατό να παίζουμε για δεκάδες ώρες χωρίς καν να ασχοληθούμε με τη βασική ιστορία. Είναι βέβαια αυτονόητο πως, αν θέλουμε να υπάρξει μια σχετική εξέλιξη, θα πρέπει να ακολουθήσουμε την κεντρική γραμμή του σεναρίου, όμως σε καμία περίπτωση δεν είμαστε αναγκασμένοι να το πράξουμε και να κινούμαστε περιορισμένοι στα στενά πλαίσια ενός «objective» ή μιας συγκεκριμένης αποστολής.

Ωστόσο, από όλα τα παραπάνω προκύπτει και κάτι ακόμη. Είναι πολύ πιθανό (αν όχι σίγουρο) πως, οι αμύητοι στα παιχνίδια αυτού του είδους πραγματικά θα χαθούν. Το Oblivion είναι τόσο μεγάλο που καταντά χαοτικό. Υπάρχει το ενδεχόμενο οι ενεργείς αποστολές να είναι δεκάδες, το ευρετήριο του ήρωα να είναι γεμάτο από άχρηστο υλικό, να μην γνωρίζεις ποια από τις κλάσεις να διαλέξεις και στη συνέχεια, ποιες είναι αυτές οι ενέργειες που κρίνονται ως οι πλέον ενδεδειγμένες για την ανάπτυξη και την εξέλιξη του χαρακτήρα που έχεις δημιουργήσει. Αυτά τα στοιχεία σαφώς και δεν πιστώνονται ως αρνητικά, αντιθέτως, είναι τμήματα ενός άρτιου συνόλου που καθιστούν το Oblivion ως ένα από τα πληρέστερα και καλοσχεδιασμένα RPG όλων των εποχών. Όμως η δυσκολία υφίσταται και η αφιέρωση πολλών ωρών για την εξερεύνηση όλων των παραμέτρων κρίνεται ως επιβεβλημένη.

{PAGE_BREAK}
Lord of the…Classes
Ένα από τα σημαντικότερα σημεία του Oblivion είναι αυτό της δημιουργίας χαρακτήρα. Οι δημιουργοί του παιχνιδιού δεν αρκέστηκαν στην προσφορά απλά 10 φυλών (με την κάθε μια από αυτές να εξειδικεύεται σε συγκεκριμένα στοιχεία), αλλά δημιουργώντας κάτι -που μόνο με ένα δέντρο μπορεί να παρομοιαστεί- δίνουν στον παίκτη τη δυνατότητα να κτίσει τον ήρωά του όπως αυτός επιθυμεί. Χρησιμοποιήσαμε τον όρο «δέντρο», γιατί η ανάπτυξη χαρακτήρα και οι επιλογές που έχουμε για αυτόν θυμίζουν τα κλαδιά ενός δέντρου. Ξεκινώντας από την απολύτως βασική επιλογή φυλής, προχωράμε στην απόδοση attributes, στις μαγικές ιδιότητες και στην καταχώρηση κλάσης. Οι πιθανοί συνδυασμοί και το αποτέλεσμα που αυτοί μπορούν να δώσουν είναι -θεωρητικά- άπειροι καθώς δεν εξαρτώνται μόνο από τις αρχικές μας επιλογές, αλλά και από τον τρόπο που εξελίσσουμε τον χαρακτήρα μας μέσα από τις μάχες και το σύνολο της περιπέτειας.

Είναι χαρακτηριστικό πως, ακόμη και μετά από δέκα ώρες παιχνιδιού, ο χαρακτήρας μπορεί να παραμείνει κολλημένος σε Level 1, αν για παράδειγμα ο παίκτης δεν χρησιμοποιεί σωστά τις ικανότητες που είναι ταυτισμένες με τη φυλή, την κλάση και τις γενικότερες ιδιότητες του χαρακτήρα που έχει επιλέξει. Συνεπώς, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με level up που απλά και μόνο βασίζεται σε βαθμούς εμπειρίας που προκύπτουν από εξόντωση αντιπάλων, αλλά από μια συνάρτηση συνθηκών που πρέπει να τηρηθούν. Το σύστημα κλάσεων και αναβάθμισης του Oblivion είναι ιδιοφυές και ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει σε RPG, καθώς η αναβάθμιση και η εξέλιξη του χαρακτήρα παύει πλέον να είναι αυτοσκοπός, ρίχνοντας κατά συνέπεια την απόλαυση της περιπέτειας σε δεύτερη μοίρα. Στο Oblivion αγαπητοί αναγνώστες υπάρχει και τακτική…

Γιατί όμως υπήρχε τόσο μεγάλη αδημονία για την κυκλοφορία του Elder Scrolls IV; Όταν δεν έχεις το παιχνίδι στα χέρια σου και δεν είσαι σε θέση να εκτιμήσεις το κορυφαίο gameplay που αυτό έχει να σου προσφέρει, πολύ απλά, το μόνο που σου απομένει να κάνεις είναι να στραφείς προς τις εικόνες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Το Oblivion λοιπόν είχε αφήσει άναυδο το κοινό με την ποιότητα των γραφικών που προέκυπτε από τις in-game εικόνες του και ενώ είμαστε σε θέση να σας ενημερώσουμε πως τα γραφικά του παιχνιδιού δικαιώνουν αυτές τις εικόνες, σίγουρα δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ορισμένα σημαντικά προβλήματα.

Στο Oblivion έχει γίνει χρήση μιας 3D μηχανής παρόμοιας με αυτήν του Morrowind. Η δράση απεικονίζεται διαμέσου κάμερας πρώτου προσώπου, αλλά υπάρχει και η δυνατότητα μεταφοράς σε τρίτο πρόσωπο πατώντας τον δεξί αναλογικό μοχλό του χειριστηρίου. Και εδώ είναι που κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα προβλήματα. Από την πολύ κακή κίνηση του χαρακτήρα στο χώρο όταν βρισκόμαστε σε κάμερα τρίτου προσώπου, ο οποίος δείχνει περισσότερο να γλιστρά στο έδαφος παρά να περπατά, μέχρι το κοφτό animation, είναι προφανές πως το Oblivion υποφέρει από αρκετά τεχνικά προβλήματα.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που το frame rate κάνει «βουτιές», ειδικότερα όταν βρισκόμαστε καβάλα στο άλογο και ταξιδεύουμε στον απέραντο κόσμο της Tamril, ενώ στα κοντινά πλάνα, όπου συνομιλούμε ή μαχόμαστε με άλλους χαρακτήρες, το παιχνίδι δείχνει να έχει δύο πρόσωπα. Πολλές φορές μένεις άφωνος με την ποιότητα των υφών, τις εκφράσεις στα πρόσωπα των χαρακτήρων και το κορυφαίο lip syncing, ενώ κάποιες άλλες, απογοητεύεσαι οικτρά από την χαμηλή τους ποιότητα. Δύο πρόσωπα εντοπίσαμε και στην απεικόνιση των υφών. Σε πολλά σημεία του παιχνιδιού το γρασίδι, η σκουριά στα μέταλλα και η γυαλάδα των μεταλλικών επιφανειών είναι εκπληκτικής ποιότητας, ενώ σε άλλες (βλέπε τα βουνά στην περιοχή Cloud Rulers Castle) οι υφές, όσο υπερβολικό και αν ακούγεται, είναι επιπέδου PlayStation 2.

Στα παραπάνω περιορίζονται τα μοναδικά τεχνικά προβλήματα που εντοπίσαμε σε αυτό το -κατά τα άλλα- αριστουργηματικό παιχνίδι της Bethesda. Οι χρόνοι φόρτωσης βρίσκονται πάντα στα πλαίσια του θεμιτού, καθώς μετά από ένα μεγάλο loading time ενός χάρτη, το παιχνίδι διαβάζει τα επιμέρους τμήματά του από τον σκληρό δίσκο και τα εμφανίζει σχετικά γρήγορα, αν και μερικές φορές υπάρχει μια σχετική καθυστέρηση που έχει άμεσο αντίκτυπο στη ροή της μηχανής γραφικών. Από εκεί και έπειτα, έχουμε κάποια μαγευτικά εφέ εναλλαγής καιρικών συνθηκών και διάρκειας της ημέρας και κάποια άλλα που σχετίζονται με τα ξόρκια που εξαπολύουμε, τα οποία δικαιώνουν τις δυνατότητες του Xbox 360.

Όσον αφορά στον ήχο, το Oblivion είναι ενδεδυμένο με επικά μουσικά θέματα (αυτό των τίτλων θα ταίριαζε ακόμη και στην τριλογία The Lord of the Rings), υπέροχα ηχητικά εφέ και φωνές χαρακτήρων που κυμαίνονται από επίπεδα κινηματογράφου (o αγαπημένος Patrick Stewart της σειράς Star Trek στο ρόλο του αυτοκράτορα Uriel Septim ξεχωρίζει), μέχρι μάλλον μέτριες, καθώς κάποιοι χαρακτήρες ακούγονται περισσότεροι σαν πολίτες της Νέας Υόρκης παρά σαν ιππότες μιας φανταστικής μεσαιωνικής αυτοκρατορίας. Σε γενικές γραμμές, το παιχνίδι έχει παντού επάνω του γραμμένο τις φράσεις «υψηλά production values» και «επική περιπέτεια», που μόνο κάποιες στιγμές υποβαθμίζονται από τα κάποια τεχνικά προβλήματα.

Το Elder Scrolls IV: Oblivion, δεν είναι απλά ένα παιχνίδι που διατηρεί στο ακέραιο όλα εκείνα τα στοιχεία που μέσα στα χρόνια αγαπήσαμε στη σειρά της Bethesda, αλλά που τα ανυψώνει στο μέγιστο βαθμό, προσφέροντας μια εμπειρία ζωής που μέχρι σήμερα από ελάχιστα παιχνίδια, ορισμένες κινηματογραφικές παραγωγές και αρκετά βιβλία της κατηγορίας high fantasy είχαμε καταφέρει να αποκομίσουμε. Εμείς απλά σας προειδοποιούμε πως αν αποκτήσετε αυτό το παιχνίδι, οι κοινωνικές σας συναναστροφές θα πληγούν ανεπανόρθωτα. Πριν κλείσουμε, οφείλουμε να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά στην ειδική Collector’s Edition του Oblivion, μια έκδοση “διαμάντι” με εξαιρετική ποιότητα συσκευασίας, ένα επιπρόσθετο δίσκο με bonus υλικό από τη δημιουργία του παιχνιδιού, ένα βιβλίο με την ιστορία και τη γεωγραφία της αυτοκρατορίας, ένα μεγάλο χάρτη και ένα πραγματικό μπρούντζινο νόμισμα.

Widescreen Ναι
Progressive Scan 480p/ 720p/ 1080i
PAL 60 Hz Ναι (το παιχνίδι υποστηρίζει σάρωση μόνο 60 Hz)
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1
PEGI 16+