Alan Wake: To ξέμπλεγμα του κουβαριού (2)

Το δεύτερο μέρος του άρθρου/ ανάλυση του σεναρίου, με το σχετικό podcast

Previously, on Alan Wake

Στο πρώτο μέρος του άρθρου μας καταλήξαμε στο συμπέρασμα, ότι είτε ο Wake είναι ένα συγγραφικό εύρημα του Thomas Zane, είτε το αντίθετο, δηλαδή ο Thomas Zane είναι εύρημα του Wake, ώστε κάποια στιγμή, στην προσπάθεια του να γράψει μια καλή ιστορία τρόμου, με τον τρόπο που η Σκοτεινή Παρουσία επιθυμεί, να του παρέχει ένα μυστικό όπλο εναντίον της, που θα την αποδυναμώσει και θα αφήσει τον Alan,να δημιουργήσει το τέλος της ιστορίας που αυτός θεωρεί ότι είναι το καλύτερο.

Episode X-2: Το ξαναμπλέξιμο του κουβαριού

Δυστυχώς, οι διαπιστώσεις αυτές μόνο νέα ερωτήματα δημιουργούν. Τελικά, είναι ο Thomas Zane ένα δημιούργημα της φαντασίας του Wake, προκειμένου να δράση σαν Deus Ex Machina (από μηχανής θεός) σε κάποιο κομβικό σημείο της ιστορίας (όπως και γίνεται) και μαζί με αυτόν και όλο το μυθολογικό του υπόβαθρο; Ή συμβαίνει το αντίθετο; Δηλαδή, η φαντασία του Zane να έχει πλάσει, να έχει «γεννήσει» τον Wake, έτσι όπως αυτός είναι, ώστε να έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον και να δώσει ένα χαριστικό χτύπημα στη Σκοτεινή Παρουσία που τον κρατά παγιδευμένο; Και οι δυο εκδοχές είναι πιθανές, με τον γράφοντα να κλίνει περισσότερο προς την πρώτη διότι βαραίνει περισσότερο λόγω κινήτρου.

Ο Wake έχει κίνητρο μέσα σε μια αρνητικά εξελισσόμενη γι’ αυτόν ιστορία, να «σκαρφιστεί» την καταλυτική παρέμβαση ενός παράγοντα που υπέστη τα ίδια στο παρελθόν και που του μεταδίδει την απαραίτητη γνώση και του παρέχει το υπέρτατο όπλο. Το αναφέρει άλλωστε ξεκάθαρα και σε μια ακόμα ασπρόμαυρη παρουσία του λίγο πριν την φάρμα των Anderson.

Στη δεύτερη περίπτωση, απλά το κίνητρο ενός συγγραφέα που έχει αυτό-διαγράψει τον εαυτό του από την πραγματικότητα δεν είναι αρκετό, καθώς πλέον δεν έχει να σώσει τίποτα. Ούτε τον εαυτό του, ούτε την αγαπημένη του. Ενώ ο Wake έχει να σώσει την Alice. Και τα δυο επιδέχονται υποστήριξης και όπως προαναφέραμε αυτά που εκφράζουμε παραπάνω είναι απλώς μια άποψη. Πραγματικά, υπάρχουν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες στοιχεία διάσπαρτα στο παιχνίδι, που εμπλουτίζουν το πολυεπίπεδο και πολυσήμαντο της ερμηνείας, ώστε πολλές φορές εκτροχιάζουν αυτό που πάμε να σχηματίσουμε ως συμπέρασμα και καθιστούν την προσπάθειά μας να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα έναν ευχάριστο αλλά δυνατό πονοκέφαλο. Είναι πραγματικά ευχάριστη διαδικασία γι’ αυτούς που αγάπησαν το παιχνίδι, να προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν και το τελευταίο τέτοιο στοιχείο και να συμπληρώσουν την τελική ερμηνεία.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, όμως, υπάρχουν και κάποια στοιχεία που οδηγούν τις σκέψεις μας σε εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις και χωρίς να αλλοιώνουν το βασικό πυρήνα της αρχικής μας ερμηνείας, αναδεικνύουν μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία. Και εξηγούμαστε.

Υπάρχει ένα σημείο-κλειδί, κατά την άποψη μας, και αυτό είναι μια σκηνή που διαδραματίζεται στο επεισόδιο το οποίο είναι το πλέον ύποπτο στο να δείχνει έστω και για λίγο την πραγματικότητα και όχι το υπόλοιπο “mise en abyme” του παιχνιδιού (δηλαδή τον συγγραφέα, που γράφει για το συγγραφέα, που γράφει για το συγγραφέα κ.λπ.). Και αυτό το επεισόδιο είναι (τι πρωτότυπο) το επεισόδιο «Τhe Truth» όπου ξεκινά στο Cauldron Lake Lodge, την κλινική του δόκτορος Emil Hartmann. Tη στιγμή που συναντιούνται οι αδελφοί Anderson με τον Alan, τον αποκαλούν ξεκάθαρα “Tom Zane”.

Αυτό συμβαίνει και σε άλλη περίπτωση όπου έτσι τον αποκαλεί η Cynthia, αλλά στην πρώτη περίπτωση είναι η σκηνή που ο Hartmann εξηγεί στον Wake ότι όλα είναι στη φαντασία του και ότι βρίσκεται σε ένα σχιζοειδές παραλήρημα. Κατά τη δική μας ευφάνταστη και ιντριγκαδόρικη εναλλακτική ερμηνεία, αυτό αποτελεί αλήθεια.

Κατά την ερμηνεία αυτή που ομολογούμε, πως όσον αφορά στην «ηθική» της κατοχύρωση από τον κόσμο του διαδικτύου είναι αυθαίρετη και αυστηρά προσωπική (δεν διεκδικούμε αναγνώριση από τον Sam Lake ούτε κατοχύρωση της ιδέας, και σαφώς δε θα στενοχωρηθούμε αν η έμπνευσή μας γκρεμοτσακιστεί με το πρώτο DLC), ο Thomas Zane, είναι ένα καθ’ όλα υπαρκτό πρόσωπο σε παρόντα χρόνο, είναι ο ήρωας που εμείς γνωρίζουμε ως Alan Wake και όντως βρίσκεται στην ψυχιατρική κλινική του Hartmann μετά από το ισχυρό σοκ που δέχεται από το θάνατο της γυναίκας του.

Ο θάνατος αυτός (ο οποίος μάλλον προξενείται από ατύχημα) έρχεται μετά από μεγάλη ένταση μεταξύ του ζευγαριού, τσακωμούς, διαπληκτισμούς και ίσως χωρισμό, και ο Wake/ Zane υποσυνείδητα κατηγορεί τον εαυτό του για το θάνατο αυτό, αφού κατά κύριο λόγο η δική του στάση οδηγεί σε αυτήν την κατάληξη. Σε μια, λοιπόν, σχιζοφρενική πραγματικότητα, στην οποία αποτραβιέται, δημιουργεί με τη συγγραφική του δεινότητα έναν ήρωα – alter ego του, τον Alan Wake, ο οποίος σε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή του πραγματικού, σύγχρονου Thomas Zane, του έγκλειστου στο ψυχιατρείο, χάνει τη γυναίκα του, και καταλήγει, μέσα από τους μηχανισμούς που περιγράψαμε παραπάνω, να θυσιάσει τον εαυτό του προκειμένου να σωθεί η γυναίκα του.

Έτσι, από τη μια αποδίδει το αρχικό κακό που συμβαίνει σε μια μη ελεγχόμενη σκοτεινή δύναμη -οπότε και αυτοαποενοχοποιείται- και ταυτόχρονα, το alter ego του θυσιάζεται για να σώσει τη γυναίκα του προκειμένου ο πραγματικός Thomas Zane να οδηγηθεί σε ψυχική λύτρωση και κάθαρση.

Εν τω μεταξύ, ο ίδιος ο Tomas Zane, που δε θέλει άμεσα να εμπλακεί σε αυτή τη λυτρωτική ιστορία ως ήρωας, είναι εκεί με τη μορφή του, προ τριακονταετίας, ποιητή Thomas Zane που βοηθά το alter ego του σε κομβικά σημεία, οπότε συμμετέχει και άμεσα στη λυτρωτική διαδικασία. Στη σχιζοειδή αυτή πραγματικότητα που ζει ο Tηomas Zane, έγκλειστος στο ψυχιατρείο, βιώματα, πρόσωπα και καταστάσεις έχουν το καθένα ξεχωριστό ρόλο στην πραγματικότητα που πλάθει. Η φοβία της γυναίκας του (Alice-Barbara) για το σκοτάδι γίνεται ο άμεσος εχθρός. Είναι το Σκοτάδι που την αρπάζει στη λίμνη (σε ένα φανταστικό νησί που δεν υπάρχει στο παρόν) και την τραβά στο βυθό όπου, σύμφωνα με ινδιάνικους θρύλους, είναι η δίοδος για τον Κάτω Κόσμο. Αυτό το Σκοτάδι αντιμάχεται σε όλο το παιχνίδι ο «ήρωας» Alan Wake που προσπαθεί να σώσει τη γυναίκα του.

Ο γιατρός Hartmann, που τον παρακολουθεί από τότε που στην αληθινή ζωή άρχισε να αλλάζει και να γίνεται επιθετικός (όπως ξεκάθαρα ακούμε στις συνομιλίες στο κασετόφωνο), γίνεται κεντρικός εγκέφαλος σε μια συνωμοσία με σκοπό την εκμετάλλευση του δημιουργικού του ταλέντου, αφού του λέει μέσω του Mott ότι απήγαγε τη γυναίκα του και απαιτεί άμεσα το χειρόγραφο ενώ δεν την έχει απαγάγει.

Οι Anderson που λένε ότι μόνο ο τρελός κατανοεί τους τρελούς (οπότε και, εμμέσως, του λένε ότι είναι τρελός), έχουν το μυστικό για τη Lady of the Light. Ο παρανοϊκός game developer που ζει απέναντί του (πρόκειται προφανώς για internal joke της Remedy) και που έχει συμβάλλει στο video game Νight Springs, του δίνει την έμπνευση για τα μέρη στα οποία λαμβάνει χώρα η δράση στην παράλληλη πραγματικότητα που έχει πλάσει ο Thomas Zane- Alan Wake. Στον πίνακα στον τοίχο είναι ξεκάθαρα σχεδιασμένοι Taken, που ένας ήρωας τους πολεμά με το φως ενός φακού, ενώ υπάρχει και σχεδιασμός μιας ολόκληρης πίστας. Το δε Night Springs λαμβάνει και αυτό υπόσταση, ως τηλεοπτική σειρά στην οποία είχε κάνει το συγγραφικό του ντεμπούτο και ο φανταστικός Alan Wake.

Κάθε φορά που ο Tomas Zane – Alan Wake έρχεται σε αδιέξοδο, εμφανίζεται το σκοτάδι και ουσιαστικά τον γλυτώνει από αυτό το αδιέξοδο (η συνομιλία με το γιατρό, που του περιγράφει τη στυγνή ανεπιθύμητη αλήθεια, διακόπτεται από την έλευση του Σκότους). Συγκεκριμένα δε, σε αυτήν την περίπτωση ο Wake βρίσκεται με ένα όπλο στο χέρι κάτι που υποδεικνύει μια βίαιη μεταφορά από την πραγματικότητα στη σχιζοφρενική του φαντασία.

Τον πράκτορα Nightingale στο τμήμα τον αρπάζει το σκοτάδι. Τον Mott, όταν πάει να τον συναντήσει και να μάθει ότι δεν έχει τη γυναίκα του, επίσης κ.ο.κ. Ο άπιστος Barry, που διερωτάται για την ψυχική υγεία του φίλου του, «αλλαξοπιστεί» εν ριπή οφθαλμού όταν βλέπει τη Σκοτεινή Δύναμη εν δράσει.  Πως αλλιώς εξηγούνται οι συνομιλίες που ακούμε στην τελική πορεία του Wake και καθώς αυτός φωτίζει τις λέξεις που κτυπάει με τη γραφομηχανή; Ακούμε την Alice να του λέει τρομαγμένη ότι τον φοβάται και τον ρωτάει αν πήρε τα χάπια του, ειδάλλως, να τηλεφωνήσει στον γιατρό Hartmann (ένδειξη σοβαρής πνευματικής διαταραχής στην «πραγματική» του ζωή). Ακούμε τον Tomas Zane με τη φωνή του Wake να ρωτάει “What Have You Done to my Barbara;” Ακούμε τη φωνή της Alice να λέει “Come to Bed TOM”.

Ο ρόλος και η προέλευση του Nightingale παραμένει ελαφρώς ανεξήγητος. Ναι μεν κυνηγά τον Wake, διότι του αποδίδει το θάνατο ενός συναδέλφου του, κατά τρόπο που είναι γραμμένος σε ένα από τα βιβλία με ήρωα τον Alex Casey. Πολύ πιθανόν στο τελευταίο απ΄ αυτά, το “Sudden Stop”. Αλλά αυτό, κατά την πρώτη μας ερμηνεία, θα σήμαινε ότι η δυνατότητα της Σκοτεινής Δύναμης να πραγματοποιεί τα γραφόμενα του συγγραφέα, εκτείνεται και πέραν της περιοχής του Bright Falls, οπότε παύει να έχει νόημα η βάση της υπόθεσης, ότι η Σκοτεινή Δύναμη περιμένει το επόμενο θύμα της στο βυθό της Cauldron Lake. Άραγε, υπάρχουν υπόνοιες ότι η δυνατότητα αυτή του Wake υφίσταται ανεξάρτητα από το αρχικό concept και προς το παρόν δεν μπορεί να εξηγηθεί με άλλο τρόπο;

Ακόμα και σε ένα τηλεοπτικό επεισόδιο Night Springs (στην αποθήκη των Anderson με το Viking Boat) γίνεται λόγος για τον άνθρωπο που τους ονειρεύεται όλους (Me, you, the weirdo in the diving suit)! Ξεκινώντας το επεισόδιο, ο Barry αναφέρει ότι “δεν είναι δικό σου, είναι κάποιου άλλου” και είναι το μοναδικό που διακόπτεται απότομα από ένα ξυπνητήρι! Είναι ίσως το πιο κραυγαλέο σημείο σε όλο το παιχνίδι, που οι δημιουργοί μας λεν το εμφανές: Ότι ζούμε την ονειρική πραγματικότητα ενός τρίτου.

Στο ίδιο επεισόδιο στην “out of body experience” που βιώνει ο Wake στο κτήμα των Anderson υπό την επήρεια του Moonshine, η Barbara Jagger απευθύνεται απειλητικά στον παρατηρητή. Δηλαδή, ούτε στον Wake που εκείνη την ώρα γράφει, ούτε στον Zane, που ακόμα δεν έχει “γραφτεί” στην ιστορία. Σε ποιον απευθύνεται; Μήπως στο συγγραφέα που όλα αυτά τα ζει στο σχιζοφρενικό του όνειρο;

Και θα τελειώσουμε με την αναφορά στα δυο manuscripts που είναι τα μοναδικά που βρίσκονται εκτός Bright Falls. Είναι τα Sudden Stop 1 και Sudden Stop 2, που υπάρχουν στο διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη, είναι τα μοναδικά που δεν διαβάζονται με τη φωνή του Alan Wake, αλλά από κάποιον άλλο, και αφορούν ένα μυθιστόρημα που δεν έχει σχέση με τη μυθοπλασία του Bright Falls. Το Sudden Stop, ενός Alan Wake, που δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που γνωρίζουμε. Μέσα στο παιχνίδι, ακόμα και το manuscript στο Well Lit Room, αν και γραμμένο από τον Thomas Zane, διαβάζεται με τη φωνή του Alan Wake. Εδώ, σε αυτό το flashback από μία –πιθανόν- υπαρκτή πραγματικότητα, γιατί όχι;

Οι τίτλοι τέλους πέφτουν με το «Space Oddity» του David Bowie.
«… Ground Control to Major Tom…»

Μπερδευτήκατε; Εμείς να δείτε…

Σάββας Καζαντζίδης

{nomultithumb}