The Elder Scrolls V: Skyrim
Στα Σύνορα με τον Ουρανό.
Στα Σύνορα με τον Ουρανό.
Αμηχανία. Καθολική, ολοκληρωτική και συντριπτική αμηχανία είναι το αίσθημα που θριαμβεύει και υπερτερεί με διαφορά λίγο πριν αλλά και κατά τη δημιουργία του κειμένου αυτού. Μετά από δεκάδες ώρες ενασχόλησης με το Skyrim, κανένας εχθρός, κανένας αντίπαλος μέσα από τον κόσμο του παιχνιδιού, όσο επικίνδυνος, όσο απόκοσμος, όσο θηριώδης και αν είναι, δε φαντάζει πιο απειλητικός και καταβλητικός, από τη λευκή σελίδα του κειμενογράφου στην οθόνη του υπολογιστή. Και η εξήγηση είναι μία. Όσα λάθη της Bethesda και να επικαλεστούμε, όσες παρασπονδίες και παραπατήματα και αν εντοπίσουμε, βρισκόμαστε μπροστά σε έναν από τους πληρέστερους τίτλους που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στην ιστορία της βιομηχανίας. Η ειλικρίνεια είναι αρετή, και αν και πολλές φορές δεν της αποδίδουμε τον απαιτούμενο σεβασμό, είναι βέβαιο ότι είναι απαραίτητη για την οικοδόμηση μίας σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ του γράφοντα (μέσω του κειμένου του) και του αναγνώστη. Και η ειλικρίνεια επιτάσσει το να ξεκαθαριστεί ότι το Skyrim δεν τελείωσε. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν μετά από 72 ώρες, το μεγαλύτερο τμήμα του χάρτη παραμένει ανεξερεύνητο, δεκάδες αποστολές μένουν ανολοκλήρωτες, και ένας Akatosh ξέρει πόσες δεν έχουν εμφανιστεί καν ακόμα.
Όπου και αν γυρίσει κανείς το βλέμμα του στο παιχνίδι, υπάρχει κάτι να κάνει. Όπου και αν ξεχαστεί και ξεκινήσει μία άσκοπη περιήγηση, υπάρχει κάτι που θα του τραβήξει την προσοχή. Όσο επιφυλακτικά και αν επιχειρήσει να έρθει σε επαφή με μία περιοχή, μία αλυσίδα γεγονότων και αποστολών θα αρχίσει να ξετυλίγεται. Το Skyrim δύσκολα, πολύ δύσκολα, θα τελειώσει. Η αλήθεια είναι ότι οι βετεράνοι των παιχνιδιών της Bethesda, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι δεν ξεκινούν τη διαδρομή τους πριν από το κολοσσιαίο Morrowind, είναι εξοικειωμένοι με το αρχικό συναίσθημα του κάθε παιχνιδιού της.
Αυτό το υποβλητικό συναίσθημα που είναι σε θέση να γονατίσει τους πιο απροετοίμαστους παίκτες και να τους απομακρύνει από το παιχνίδι. Είναι το ίδιο κάθε φορά, είτε ο παίκτης είναι ο ανώνυμος επιβάτης του πλοίου στη Morrowind, είτε ο δραπέτης από τα μπουντρούμια της Imperial City στη Cyrodiil, είτε ο κάτοικος του καταφυγίου στο Fallout 3, που αντικρίζει για πρώτη φορά τη Wasteland της Washington D.C. Τα πράγματα δε διαφέρουν στο Skyrim. Αυτό όμως που εκπλήσσει, είναι το πώς καταφέρνει ο δημιουργός, να προκαλέσει το ίδιο ή και ακόμα πιο έντονο δέος και την ίδια λαχτάρα εξερεύνησης και αναζήτησης ακόμα και σε παίκτες που έχουν επαναλάβει τη διαδικασία πολλάκις στο παρελθόν.
Ναι, στο Skyrim, αυτή η λαχτάρα είναι σχεδόν απτή, αναβλύζει μυρωδιές και αρώματα, γεμίζει τα μάτια με χρώματα, σπέρνει φόβο στην καρδιά με τις κραυγές των Δράκων και παγώνει το πρόσωπο με τους παγωμένους αγέρηδες των Βουνών που λυσσομανάνε αλύπητα. Είναι η ίδια λαχτάρα που συνεπήρε τους επισκέπτες της Morrowind, που λύγισε τους ταξιδευτές της Cyrodiil και που έλουσε με ραδιενέργεια τους επιζώντες της μεταπυρηνικής Αμερικής. Αλλά και ακόμα μεγαλύτερη. Ακόμα πιο αδάμαστη και αχαλίνωτη. Και ακόμα πιο επική.
Διακόσια χρόνια μετά τα γεγονότα της Cyrodiil, όπως εξιστορήθηκαν στο Oblivion, η προσοχή των ιστοριογράφων της Tamriel και η αφήγηση των Αρχαίων Γραφών στρέφεται στο Βορρά, στο Skyrim, το σύνορο της ηπείρου με θάλασσα και ουρανό, όπου ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των υποστηρικτών της παραπαίουσας Αυτοκρατορίας και των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας των Βορείων, είναι πρό των πυλών. Ο Ανώνυμος Ήρωας που υποδύεται ο παίκτης, ξεκινά αλυσοδεμένος από μία φρουρά του Αυτοκρατορικού Στρατού, και οδηγείται προς αποκεφαλισμό μαζί με το δολοφόνο του High King του Skyrim, τον Ulfric Stormcloak. O τελευταίος, είναι ηγέτης των αυτονομιστών Nords, και μάχεται εναντίον της Αυτοκρατορίας.
Η επίθεση ενός Δρακού στο φρούριο του Helgen ματαιώνει τις εκτελέσεις και ο Ήρωάς μας βρίσκει καταφύγιο στο χωριό Riverwood. Εκεί αναλαμβάνει την ευθύνη να πληροφορήσει τον τοπικό άρχοντα (Jarl) για την εμφάνιση του Δράκου, η οποία είναι σημάδι ότι ο Alduin, ο Θεός της Καταστροφής στη θρησκεία των Nords, επιστρέφει. Και η επιστροφή του σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: Την επικείμενη καταστροφή της Tamriel. Μέσα σε ένα σκηνικό εμφυλίου πολέμου και απειλής από τους Δράκους του Alduin, ο Ήρωάς μας, μαθαίνει ότι είναι Δρακογέννητος.
Στις φλέβες του ρέει αίμα που τον ενώνει με τους Δρακογέννητους Αυτοκράτορες της Tamriel (Septims) και αυτή η ιδιότητα του χαρίζει δυνάμεις που ελάχιστοι άνθρωποι είναι γνωστό ότι κατέχουν. Η σημαντικότερη από τις δυνάμεις του Dragonborn (Dovahkiin), είναι η κατανόηση και η δυνατότητα εκφοράς της αρχαίας γλώσσας των Δράκων. Μίας γλώσσας της οποίας οι λέξεις φέρουν ξεχωριστές δυνάμεις και καθιστούν το γνώστη τους πανίσχυρο. Ο Dragonborn πλέον, λαμβάνοντας το επίσημο χρίσμα από το τάγμα των Greybeards, που είναι αφοσιωμένοι σε αυτόν ακριβώς το σκοπό, ξεκινά το μεγάλο ταξίδι προς τη σωτηρία του Skyrim και ολόκληρης της Tamriel από τον Alduin.
H άνωθεν παράθεση σε αδρές γραμμές του πλαισίου μέσα στο οποίο κινείται η ιστορία του Skyrim, δεν είναι σε απολύτως καμία θέση να δώσει έστω και στο ελάχιστο στον αναγνώστη να καταλάβει τι ακριβώς ξεδιπλώνεται μπροστά στον παίκτη. Όπως και στα υπόλοιπα παιχνίδια της Bethesda, η κεντρική ιστορία δεν είναι παρά ο κορμός ενός τεράστιου δέντρου, που σε πολύ μικρό ύψος από το έδαφος δίνει κλαδιά τα οποία συχνά είναι παχύτερα και ισχυρότερα από τον ίδιο τον κορμό.
