Metro: Last Light
Η τελευταία μάχη, στην πιο σκοτεινή ώρα...
Η τελευταία μάχη, στην πιο σκοτεινή ώρα…
Οι δείκτες του ρολογιού πλησιάζουν στο δεύτερο κύκλο τους, όταν οι λιγοστές αχτίδες φωτός που κατάφεραν να περάσουν από τα δηλητηριασμένα σύννεφα, σβήνουν. Το σκοτάδι γίνεται ακόμη πιο βαθύ, η θερμοκρασία πέφτει σε επικίνδυνα επίπεδα και μία νεκρική σιγή καλύπτει τους μαύρους διαδρόμους του Μετρό. Δε διαρκεί πολύ όμως. Βήματα, θυμωμένες αναπνοές και μερικά ζευγάρια φωτεινά μάτια, σπέρνουν τον τρόμο. Τα γυναικόπαιδα σφίγγουν τις αγκαλιές τους και όσοι είναι ικανοί να κρατήσουν όπλο, ανεξαρτήτως ηλικίας, ξεκινούν τη βάρδιά τους προς το άγνωστο. Κι όμως. Δε φοβούνται μόνο τα αιμοβόρα πλάσματα των διαδρόμων. Ανθρώπους φοβόνται. Ανθρώπους που ακόμη και στην τελευταία στιγμή της ύπαρξης του είδους στον πλανήτη, θα προσπαθήσουν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Ακόμη και τώρα, που ο θάνατος βρίσκεται στο κατώφλι τους, πιστεύουν σε πολιτικές και θρησκευτικές ιδεολογίες και τις ακολουθούν χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες. Ενωμένοι, ίσως και να είχαν ελπίδα. Η ελπίδα όμως είναι το πρώτο θύμα του Μετρό της Μόσχας. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, πέθανε εδώ και χρόνια. Τώρα βασιλεύει το μίσος, η μιζέρια και το σκοτάδι. Ο νόμος της ζούγκλας κυριαρχεί σε κάθε γωνιά. Εδώ κάτω, οι μοναδικοί "φίλοι" τους, είναι η κατάθλιψη, το σκοτάδι και ο θάνατος. Ο "πάνω" κόσμος χάθηκε για πάντα. Τώρα βρίσκονται στον κάτω κόσμο, τον κόσμο του Μετρό, λίγα σκαλιά πιο πάνω από τον Άδη.
Την ώρα που τα δυτικά μέσα προσπαθούν να κρύψουν, για ακόμη μία φορά, με γνωστές προπαγανδιστικές διαδικασίες τη "λάμψη" και τη σπάνια ομορφιά του Metro: Last Light, το "σοβιετικό" gaming -όπως μας αρέσει να το αποκαλούμε- συνεχίζει, ακάθεκτο, να μοιράζει τα χαστούκια του στη σοβαροφανή gaming σκηνή της άλλης άκρης του Ατλαντικού. "Δυστυχώς" για τους Αμερικανούς, οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί, οι Πολωνοί, οι Τσέχοι και όλοι αυτοί οι "τριτοκοσμικοί" σοβιετικοί του πρώην ανατολικού μπλοκ, είναι φτιαγμένοι από γερή πάστα και δεν αστειεύονται. Κυρίως γιατί κουβαλάνε βιώματα που λίγοι έχουν ζήσει.
Η 4A Games λοιπόν, μια παρέα λιγοστών developers από το Κίεβο, επιστρέφει ακόμη πιο δυναμικά και σβήνει κάθε αμφιβολία που δύναται να έχουν κάποιοι, για την ποιότητα, το ταλέντο και το μεράκι της. Το πρώτο παιχνίδι βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρώσου συγγραφέα Dmitry Glukhovsky, ενώ τα γεγονότα του Last Light γράφτηκαν από τον ίδιο, αυτή τη φορά ως μέλος της ομάδας ανάπτυξης.
2034
Η εκτόξευση των πυραύλων για την εξόντωση των Dark Ones, έχει πραγματοποιηθεί. Ακριβώς εκεί τελειώνουν τα γεγονότα του Metro 2033 και ένα χρόνο αργότερα ξεκινούν αυτά του νέου τίτλου. Πίσω από τη μάσκα του Artyom, ο παίκτης, με τη βοήθεια του Khan και άλλων ανθρώπων της D6 (κρυφή μιλιταριστική βάση των ανθρώπων στο Μετρό της Μόσχας) θα προσπαθήσουν να αντικρούσουν τις βίαιες ενέργειες των κουμουνιστών, των φασιστών του Fourth Reich και των διαφόρων ληστών, με σκοπό, πρώτα απ’ όλα την επιβίωση, και μετέπειτα την εύρεση μίας αχτίδας φωτός για τη λύτρωση.
Η μόνη ελπίδα που φαίνεται ότι έχουν είναι ένας μικρός Dark One, που κατά πάσα πιθανότητα είναι ο τελευταίος του είδους του και όπως όλα δείχνουν, ίσως να αποτελέσει το κλειδί για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Προδοσίες, ανατροπές και δυσάρεστες εκπλήξεις αποτελούν "ρουτίνα" για το σενάριο και την πλοκή. Η 4A Games αυτή τη φορά επένδυσε περισσότερο στη σύγκρουση των ανθρώπων και των "κυβερνήσεων" που έχουν δημιουργήσει κάτω από το έδαφος της Μόσχας και λιγότερο στην τραγική πραγματικότητα του μετα-αποκαλυψιακού Μετρό. Γιατί, εν τέλει, ο πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων είναι ο πραγματικός κίνδυνος της ανθρωπότητας.
Ακριβώς γι’ αυτό λοιπόν, το Last Light ξεναγεί τον παίκτη πιο βαθιά μέσα στις κοινωνίες των ανθρώπων, αποκαλύπτοντάς του συγκλονιστικά μυστικά, για τα οποία, φυσικά, δε θα γίνει λόγος σε αυτές τις γραμμές. Σε αντίθεση με το Metro 2033, εδώ ο παίκτης θα ξοδέψει αισθητά περισσότερο χρόνο στην επιφάνεια της Μόσχας, πάντα με τη συνοδεία της απαραίτητης αντιασφυξιογόνου μάσκας, η οποία αν και συνεχίζει να φθείρετε και να απαιτεί την ανανέωση των φίλτρων της κάθε πέντε λεπτά, έχει "ελευθερώσει" από το hud το εκνευριστικό και αποπνικτικό πλαίσιο που γνωρίσαμε στο 2033.
Θεωρούμε άσκοπο το να ξοδέψουμε "ψηφιακό μελάνι" για αναφορά στην ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα του τίτλου. Όπως και στο πρώτο Metro, έτσι και εδώ, η ατμόσφαιρα θα κάνει τον παίκτη να τρίξει πολλές φορές τα δόντια του, τόσο από τις άβολες σκηνές τρόμου, όσο και από τις καταθλιπτικές, κλειστοφοβικές και σκουριασμένες εικόνες του Μετρό και της Μόσχας. Όσοι έχετε ασχοληθεί στο παρελθόν με τον προκάτοχο του Last Light, ξέρετε πολύ καλά τι ακριβώς σας περιμένει…
{PAGE_BREAK}
S.T.A.L.K.E.R.
Στο Last Light λοιπόν υπάρχει ένας αρκετά μεγαλύτερος αριθμός τοποθεσιών, τόσο εντός του Metro, όσο και εκτός, κάτι που αντικατοπτρίζεται και στη διάρκεια του τίτλου -το ρολόι στο Steam, έγραψε 14 ώρες, τη στιγμή που για το πρώτο Metro δε χρειαζόντουσαν περισσότερες από 10 ώρες. Φανερά επηρεασμένοι από τη σειρά S.T.A.L.K.E.R. των πρώην συναδέλφων τους στη GSC Game World, οι άνθρωποι της 4A Games έδωσαν στη Μόσχα την εγκαταλειμμένη και δηλητηριασμένη αισθητική του Pripyat. Βάλτοι, νεκρά δάση και αιμοβόρα πλάσματα σε μία σαπισμένη, σκουριασμένη πραγματικότητα, θα βουτήξουν τον παίκτη στον ιδιαίτερο και αφιλόξενο κόσμο του "σοβιετικού" gaming των Ουκρανών.
Η αναφορά στα S.T.A.L.K.E.R. όμως δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση, να επιφέρει σύγχυση ως προς την ταυτότητα του τίτλου. Το Last Light συνεχίζει να είναι ένα γραμμικό και με συγκεκριμένη δομή, first-person shooter. Λιγοστά side missions και μερικές, επιφανειακές RPG πινελιές, κυρίως στην αναβάθμιση των όπλων, είναι τα μοναδικά στοιχεία "επιλογών" του παίκτη -αν εξαιρέσουμε βεβαίως τα 2-3 σεναριακά σημεία όπου θα πρέπει να παρθούν σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν, μερικώς, το τέλος. Αυτό που κατάφερε να φέρει σε αρμονία η 4A Games, κάτι που ίσως της έλειπε στο πρώτο παιχνίδι, είναι τα είδη του gameplay και ο γενικός ρυθμός κατά τη διάρκεια της 14ωρης εμπειρίας.
Πλέον το stealth στοιχείο έχει αποκτήσει μεγαλύτερη υπόσταση, κάτι που προφανώς οφείλεται στην ελαφρώς καλύτερη τεχνητή νοημοσύνη των ανθρώπινων αντιπάλων -η οποία όμως, ακόμη μία φορά, δεν ικανοποιεί όπως θα έπρεπε. Αν περιμένετε σοβαρούς και εξελιγμένους stealth μηχανισμούς θα απογοητευτείτε, μιας και το stealth κομμάτι συνεχίζει να είναι απλοϊκό και να αποτελεί το "συνοδευτικό" και όχι το "κυρίως πιάτο" του παιχνιδιού.
Μερικές "δυτικές" επιρροές, κυρίως όσον αφορά τις μάχες και τη δομή αυτών, ίσως να αποτελούν το σημαντικότερο αρνητικό σημείο που εντοπίσαμε στον τίτλο των Ουκρανών. Αυτή η κατάσταση ενσαρκώνεται ακόμη και από τη μουσική που ακούγεται κατά τις μάχες, που σε στιγμές θα μυρίσει έντονα Half-Life. Και για να τελειώνουμε με τα λιγοστά αρνητικά, μέτρια βρήκαμε και τη δουλειά της εταιρίας όσον αφορά τα αγγλικά voice overs, τα οποία απλά τα δοκιμάσαμε, μιας και θεωρούμε πως η απόλυτη εμπειρία σοβιετικού gaming, εισπράττεται μόνο με τα "βαριά" ρώσικα.
Πέραν του τεχνικού τομέα, που αναλύεται παρακάτω, το Last Light εμφανίζεται βελτιωμένο σε όλους τους νευραλγικούς τομείς του gameplay. Η ποικιλία και, προ πάντων, η αίσθηση των όπλων κατά το shooting μέρος, έχει αγγίξει υψηλότατα επίπεδα, κάτι που εμπλουτίζεται ακόμη περισσότερο από τα ρεαλιστικά animations και physics της μηχανής γραφικών.
Ευπρόσδεκτες είναι επίσης ορισμένες προσθήκες στο δευτερεύον οπλοστάσιο (grenades, throwing items κ.α.), ενώ τελειώνοντας το παιχνίδι συμπεραίναμε πως οι melee επιθέσεις με το μαχαίρι, σχεδόν, ήταν ανύπαρκτες και περιορίστηκαν στα stealth kills. Ο φακός, και εδώ, είναι το απόλυτο εργαλείο επιβίωσης για τον Artyom, την ώρα που το αγαπημένο δυναμό φόρτισής του, συνεχίζει να απασχολεί τον παίκτη με την ίδια συχνότητα. Τέλος, πέρα από την ανάγκη ανεφοδιασμού, μερικά έντυπα collectibles και λιγοστά ηχητικά ντοκουμέντα, αποτελούν το μοναδικό λόγο εξερεύνησης των τριγύρω περιοχών ή δωματίων, τα οποία πολλές φορές κρύβουν και μερικές σεναριακές εκπλήξεις.
Εμείς παραλάβαμε για δοκιμή την PC έκδοση του τίτλου και το πρώτο που αξίζει να αναφερθεί είναι πως το optimization, πάντα σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς, είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα. Αν και για να δείτε τις αρετές του Last Light θα χρειαστείτε οπωσδήποτε ένα σχετικά σύγχρονο σύστημα, το παιχνίδι μπορεί να τρέξει αξιοπρεπώς και σε medium-range υπολογιστές. Ωστόσο, δεν παύει να είναι ένα απαιτητικό, σε πόρους, βιντεοπαιχνίδι.
{PAGE_BREAK}
Can it run…Metro?
Χωρίς υπερβολές, το Metro: Last Light, παρέα με το Crysis 3 της Crytek -και για τα δύο αναφερόμαστε στις PC εκδόσεις τους- κάθεται αναπαυτικά στο θρόνο των παιχνιδιών με τα ποιοτικότερα γραφικά που έχουμε δει ως σήμερα. Οι υφές, το bump-mapping, το σύνολο των πολυγώνων, το draw distance, οι φωτισμοί και τα particle effects, είναι πραγματικά στοιχεία που αποδεικνύουν πως η νέα γενιά, μπήκε νωρίτερα απ’ ότι την περιμέναμε. Απαλλαγμένο από κάθε είδους bug, glitch ή οποιουδήποτε άλλου τεχνικού κολλήματος, το Last Light "τρέχει" ομαλότατα και δίχως προβλήματα, σαν να βγήκε από τεράστιο studio.
Ως γνωστόν, τα γραφικά για το οπτικό σύνολο, είναι η "μισή αρχοντιά". Η άλλη μισή είναι ο σχεδιασμός και η φαντασία των δημιουργών. Οι άνθρωποι της 4A Games, κατάφεραν να παραδώσουν ένα υπερπλήρες αποτέλεσμα, με πλούσια περιβάλλοντα και καλοσχεδιασμένα μοντέλα χαρακτήρων και αντικειμένων, έχοντας κοινό παρονομαστή την ανατριχιαστική εμμονή στη λεπτομέρεια.
Το κάθε τετραγωνικό εκατοστό, από τα σκοτεινά τούνελ και τους πυκνοκατοικημένους σταθμούς του Μετρό, μέχρι τις διαλυμένες γέφυρες και την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, προδίδει μεράκι και μπόλικες "εργατοώρες". Κλείνοντας με το οπτικοακουστικό κομμάτι, αν και οι επιλογές των ηλεκτρονικών ήχων κατά τις μάχες, δε μας εντυπωσίασε όσο θα θέλαμε, στο σύνολό της η μουσική είναι καλή και ταιριαστή με το ύφος του τίτλου.
Δε θα κλείσουμε με τον καθιερωμένο τρόπο, κατά τον οποίο συνοψίζουμε στην τελευταία παράγραφο όλα τα παραπάνω. Εξάλλου, από την αρχή του κειμένου, γίνεται φανερό πως το Metro: Last Light επιβάλλεται να μπει στη λίστα με τις επόμενες αγορές σας, αφού πρόκειται για μία εξαιρετική, αξιομνημόνευτη και πολύ έντονη gaming εμπειρία. Αυτό που θα θέλαμε να τονίσουμε, κινδυνεύοντας να χαρακτηριστούμε "γραφικοί", είναι πως τέτοιες προσπάθειες, σε μία gaming βιομηχανία που ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί, πρέπει να επιβραβεύονται και να βρίσκουν αντίκρισμα στον gamer.
войти в метро
Αρκεί να αναφέρουμε πως η 4A Games είναι ένα μικρό στούντιο, λιγοστών ανθρώπων, που εδρεύει σε μία πολυκατοικία στο Κίεβο της Ουκρανίας και τον προηγούμενο μήνα δεν είχε να πληρώσει ούτε το θυρωρό και τις καθαρίστριες -απόρροια του λουκέτου που μπήκε στη THQ. Αυτή η μικροσκοπική οντότητα λοιπόν, μπορεί και πιάνει, τουλάχιστον "παικτικά" -ας μας επιτραπεί η έκφραση- από το γιακά τις προτάσεις τεράστιων εταιριών του χώρου. Αναλογίστε αυτά λοιπόν και πράξτε κατά βούληση…
Σάκης Καρπάς
Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Windows: XP (32-Bit), Vista, 7 or 8
CPU: 2.2 GHz Dual Core e.g. Intel Core 2 Duo
RAM: 2GB
Direct X: 9.0c
Graphics Card: DirectX 9, Shader Model 3 compliant e.g. NVIDIA GTS 250 (or AMD equivalent e.g. HD Radeon 4000 series) or higher
Προτεινόμενες απαιτήσεις συστήματος
Windows: Vista, 7 or 8
CPU: 2.6 GHz Quad Core e.g. Intel Core i5
RAM: 4GB
Direct X: 11
Graphics Card: NVIDIA GTX 580/660 Ti (or AMD equivalent e.g. 7870) or higher
