Gabriel Knight: Sins of the Fathers

Η επιστροφή του Γαβριήλ του Ιππότη!

---

Εσύ νεαρέ gamer, εσύ που μεγάλωσες στην εποχή των CoD και των motion controls, εσύ που θαρρείς πως adventure είναι τα Uncharted και πως δύσκολοι γρίφοι είναι αυτοί στο Bioschock, νομίζεις πως έχεις τη δύναμη, το σθένος και την αρετή να τα αφήσεις όλα πίσω σου; Να παρατήσεις το λάθος δρόμο που περπάτησες τόσα χρόνια, να ζητήσεις συγχώρεση των αμαρτιών σου και να μπεις μέσα στη φωτιά να σε εξαγνίσει; Άσε κάτω το gamepad, βάλε στην άκρη το πέπλο που κάλυπτε τα μάτια σου τόσα χρόνια και κάνε το βήμα μπροστά. Μπες στις σκιές. Απαρνήσου το εφήμερο κέρδος. Σκέψου. Άκου. Κοίτα. Ψάξε. Και αποφάσισε. Μπορείς να αφήσεις πίσω σου όλα όσα ήξερες και να γίνεις κυνηγός σκιών; Μπορείς να γίνεις ένας Schattenjäger;

Σε ένα τέτοιο δίλλημα βρέθηκε ο νεαρός Gabriel Knight πριν 20 ολάκαιρα χρόνια στο ομώνυμο παιχνίδι που σχεδίασε η Jane Jensen για την πάλαι ποτέ μεγάλη Sierra. Ακόμα και το ίδιο το παιχνίδι ήταν κόντρα στα κατεστημένα της περιόδου μιας και ως τότε η Sierra έδινε μόνο χιουμοριστικά ή/και fantasy παιχνίδια, που κυρίως στόχευαν σε κοινό κάθε ηλικίας (με εξαίρεση τα Larry, που ήταν χιουμοριστικά μεν, για ενήλικες δε). Όταν λοιπόν η JJ παρουσίασε το όραμά της για μια νέα σειρά παιχνιδιών, είναι καταγεγραμμένο γεγονός ότι οι περισσότεροι δείλιασαν. Τα μεγάλα κεφάλια φοβήθηκαν, το τμήμα marketing έθεσε βέτο και γενικότερα όλα έδειχναν πως ο τίτλος θα πήγαινε στον κάλαθο άχρηστων ιδεών. Όμως μιλάμε για μια άλλη, πιο αθώα και καλή εποχή. Μπορεί να υπήρχε κίνδυνος, μπορεί να μην ακολουθούσε την επιτυχημένη πεπατημένη, αλλά τότε οι άνθρωποι ήθελαν να πιστεύουν στο καλλιτεχνικό όραμα. Για αυτό και μόνο το λόγο, το Sins of the Fathers πήρε το πράσινο φως, και έτσι γλίτωσε από την ανυπαρξία ένας τίτλος που άφησε εποχή και ξεκίνησε μια τριλογία αγαπητή όσο ελάχιστες άλλες. 20 χρόνια πέρασαν από την αρχική κυκλοφορία του και η Jane Jensen, με τη βοήθεια της επανόδου της στο προσκήνιο μέσω του Kickstarter, κατάφερε και βρήκε χρηματοδότη για να δώσει στο κοινό μια αναβαθμισμένη εκδοχή του τίτλου που τόσοι αγάπησαν. Και αν πάει καλά, θα αποτελέσει το βασικό βήμα για να σχεδιαστεί -επιτέλους!- το Gabriel Knight 4, ένα από τα πιο αναμενόμενα sequel όλων των εποχών. Πώς είναι όμως αυτό το φρεσκαρισματάκι; Είναι χάιδεμα για τους παλιούς, ικεσία για τους καινούργιους ή καταφέρνει να πλησιάσει αυτή τη σπάνια γραμμή στη μέση;

H ιστορία του παιχνιδιού εξελίσσεται στη Νέα Ορλεάνη. Ο ήρωάς μας είναι ένας άφραγκος συγγραφέας και ιδιοκτήτης ενός άσημου βιβλιοπωλείου, ο οποίος προσπαθεί να γράψει ένα νέο βιβλίο εμπνευσμένο από μια σειρά ανατριχιαστικών φόνων που γίνονται τον τελευταίο καιρό στην περιοχή. Τα στοιχεία που έχει ανακαλύψει υποδηλώνουν πως οι δολοφονίες έγιναν τελετουργικά, κατά τη διάρκεια τελετών βουντού, αλλά η αστυνομία δε λέει να το δεχθεί. Ο Gabriel, όμως, δεν τα παρατάει εύκολα. Με τη βοήθεια του φίλου του, Mosely, στην αστυνομία, της φίλης και υπαλλήλου του, Grace, και κυρίως, με το χαμόγελό του, που δείχνει να αιχμαλωτίζει την κάθε γυναίκα, προχωράει μπροστά προς την αναζήτηση της αλήθειας και, φυσικά, της επιτυχίας του βιβλίου του. Όταν όμως τα όνειρα που βλέπει γίνονται πραγματικότητα, όταν το πεπρωμένο του χτυπάει την πόρτα και όταν καλείται να πολεμήσει για το καλό όλων μας, θα τα καταφέρει να ξεπεράσει τον βαθύ εγωισμό του ή θα πέσει και αυτός μέσα στην κόλαση;

Δίχως το παραμικρό spoiler λοιπόν, να σας πούμε απλά πως η ιστορία του Sins of the Fathers είναι ένα από τα καλύτερα νουάρ μυστήρια που έχουν γραφτεί ποτέ για βιντεοπαιχνίδι, γεμάτη σασπένς, ατμόσφαιρα και πραγματικά σκοτεινές στιγμές, που δε διστάζουν να βάλουν τον παίκτη να περπατάει στις γκρίζες σκιές και να μην πέφτει στη σύγχρονη μόδα επιλογής άσπρου ή μαύρου. Και στήνει μαεστρικά τη βάση για την ιστορία του Gabriel, και μόνο βλέποντας προς τα πίσω κατανοεί κανείς το πόσο καλά συνδεδεμένο είναι με τα άλλα δύο παιχνίδια τις τριλογίας. Στον τομέα της ιστορίας λοιπόν, το παιχνίδι παίρνει αδιαμφισβήτητα άριστα.

Ως ένα HD remake όμως, πώς τα πάει; Το αρχικό Gabriel Knight ήταν τόσο παλιό, που μια απλή μεταφορά σε υψηλότερες αναλύσεις (όπως συμβαίνει με τόσα άλλα hd remake-αρπαχτές) δεν ήταν δυνατή. Για αυτό το λόγο, λοιπόν, το παιχνίδι ανασχεδιάστηκε από το μηδέν. Περιοχές, backgrounds, μοντέλα χαρακτήρων, μουσική, ήχοι και voice acting είναι όλα ζεστά-ζεστά, φρέσκα από το δημιουργικό φούρνο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα καλά. Η ηχητική επένδυση του τίτλου είναι, απλά, εξαιρετική. Η ιστορική πλέον μουσική επένδυση του Robert Holmes αγγίζει νέα επίπεδα, με νέες, καθαρότερες και πιο σύνθετες εκτελέσεις, που μαγεύουν τον παίκτη και τον τυλίγουν με την ατμόσφαιρα του τίτλου. Τα δε νέα ηχητικά εφέ, που έχουν προστεθεί διάσπαρτα στο παιχνίδι, το κάνουν πολύ πιο ζωντανό και ρεαλιστικό. Εκεί όμως που η Pinkerton Studios πραγματικά αξίζει τα εύσημά μας, είναι στο voice acting του τίτλου.

Δυστυχώς, ήταν αδύνατο να χρησιμοποιηθεί η παλιά ηχογράφηση, γιατί ήταν κακής ποιότητας εγγραφή, και έτσι χρειάστηκε να γίνει χρήση νέου καστ. Ποιος όμως τολμάει να κάνει κάτι τέτοιο, όταν η πρώτη φωνή του Gabriel ήταν ο μεγάλος Tim Curry και του Mosely ο τρανός Mark Hamill; Και όμως φίλτατοι, η δουλειά που έκανε το νέο καστ είναι πραγματικά υποδειγματική. Οι πρωταγωνιστές πλησιάζουν πάρα πολύ την αρχική εκτέλεση των μεγάλων ηθοποιών, ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι ως επί το πλείστον καλύτεροι από αυτούς του πρωτότυπου. Όσoν αφορά τον οπτικό τομέα τώρα, τα πράγματα είναι λίγο πιο περίεργα. Τα backgrounds, για παράδειγμα, είναι αδιαμφισβήτητα πολύ πιο όμορφα. Έχουν δουλευτεί με αρκετό μεράκι (καμία σχέση με το Moebius), δείχνουν πανέμορφα στις υψηλές αναλύσεις και έχουν ωραίους νέους φωτισμούς και σκιάσεις. Το κυριότερο; Όλες οι τοποθεσίες έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ στις λεπτομέρειες, σχεδιάζοντας κτίρια, περιοχές και στοιχεία με την αυθεντική αρχιτεκτονική και στυλ της Νέας Ορλεάνης, κάτι που έλειπε σε μεγάλο βαθμό από το πρωτότυπο.

Δυστυχώς δε θα δείτε ίδιου επιπέδου δουλειά και στον τομέα των 3D models και του animation. Το έχουμε πει άλλες δύο φορές και θα το ξαναπούμε, αλλά η Phoenix Online Studios απλά δεν κατέχει το ζήτημα του animation. Σίγουρα είδαμε τεράστια βελτίωση από την εποχή του Cognition και ακόμα και από το πρόσφατο Moebius η διαφορά είναι πολύ μεγάλη, αλλά και πάλι, το αποτέλεσμα δεν είναι εφάμιλλο του ανταγωνισμού. Αυτή τη φορά, ευτυχώς, τα μοντέλα είναι πολύ πιο καθαρά και ρεαλιστικά στο σχεδιασμό τους, στοιχείο σίγουρα θετικό. Αλλά το lip synch είναι “πλαστικό”, το animation λίγο ψεύτικο και, γενικά, αρκετά περιορισμένο. Μάλιστα, διάφορα πράγματα που συνέβαιναν στο παλιό παιχνίδι (όπως όταν η Grace έπαιζε με τα μαλλιά της, τον Gabriel να ανεβαίνει σε μια σκάλα, τον Mosely να παίζει με το παλτό του, κλπ) απουσιάζουν για λόγους κόστους και απλούστευσης του animation. Είναι κρίμα να βλέπουμε κάτι τέτοιο, διότι κάνει τους χαρακτήρες να χάνουν λίγη από την ανθρώπινη υπόστασή τους. Εξίσου λανθασμένη ήταν η απόφαση να ξανασχεδιαστούν οι χαρακτήρες και κάποιες πράξεις και ομιλίες τους για να ταιριάζουν καλύτερα στη σημερινή εποχή.

Το παιχνίδι εξελίσσεται στο 1993, και εκείνη τη χρονιά είχε κυκλοφορήσει αρχικά, οπότε ήταν απόλυτα λογικό να τους βλέπουμε με το στυλ εκείνης της περιόδου. Σήμερα, ο Gabriel είναι σχεδιασμένος με σημερινά γούστα ομορφιάς, η Grace έχει ένα πιο μοντέρνο αέρα, η Gerde είναι πολύ πιο “power driven” απ’ ότι στο παρελθόν και η Malia δείχνει σαν να βγήκε από κάποιο σούπερ club της Μυκόνου. Δεν είναι τεράστιες αλλαγές και οι περισσότεροι δεν θα τις προσέξουν, αλλά αν τις δεις έχοντας στο μυαλό το αρχικό παιχνίδι, μπορεί να σου αφήσουν μια περίεργη αίσθηση. Αν δεν είχες δει ποτέ το πρωτότυπο βέβαια, ούτε που θα καταλάβεις τη διαφορά. Όμως, όποιο παράπονο και αν έχετε από τον οπτικό τομέα, μόλις δείτε τα cut scenes του παιχνιδιού απλά θα ξεχάσετε τα πάντα. Σχεδιασμένα με την κλασσική Jensen αισθητική των comic panels, εδώ έχουμε να κάνουμε με την καλύτερη δουλειά της, και με διαφορά. Όλα τα cut scenes είναι τόσο όμορφα και κυρίως τόσο “δυνατά” από συναισθηματικής λαο σκηνοθετικής άποψης, που πραγματικά απογειώνουν την κάθε στιγμή του τίτλου. Ειδικά στα κομβικά σημεία, πραγματικά δε μπορούμε να φανταστούμε καλύτερο τρόπο για να προχωρούσε η ιστορία από αυτόν που επέλεξαν οι δημιουργοί.

Αντιθέτως, το τρόπος με τον οποίο επέλεξαν να φέρουν το χειρισμό του παιχνιδιού στη νέα εποχή είναι απλά και ξάστερα εσφαλμένος. Το παιχνίδι είναι κολλημένο στο παρελθόν του σε τεράστιο βαθμό, με inventory που πρέπει να ανοίξεις, να πατήσεις το αντικείμενο, να βγεις από το inventory, να πατήσεις πάνω στο σημείο που θέλεις και να επιλέξεις το αντικείμενο εκεί για να το συνδυάσεις. Με ομιλίες που έχουν όπως παλιά 10-15-20-25 θέματα και που πολλά αυτά δεν εξαφανίζονται αλλά ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια κάθε μέρα που περνάει. Και αντί να διορθώσουν αυτό με κάποιον τρόπο, η λύση που δόθηκε είναι να τονίζουν με κίτρινο τους διαλόγους που είναι απαραίτητοι για να προχωρήσει η ιστορία! Δηλαδή, εξόφθαλμο hint του τι να κάνεις και άρα carte blanche για να μη διαβάσεις τα υπόλοιπα και να χάσεις το 90% του τεράστιου lore του παιχνιδιού.

Ακόμα και ο χειρισμός δείχνει λίγο βαρύς και ασήκωτος, με το loading περιοχών να είναι σαφέστατα πιο μεγάλο απ’ ότι παλιά, αλλά και η κίνηση του mouse και του χαρακτήρα να γίνεται πιο αργά. Με λίγα λόγια, είναι σαν να έφεραν αυτούσιο το παιχνίδι στη σημερινή εποχή και να μη σκέφτηκαν πως ορισμένα πράγματα ξεπεράστηκαν γιατί ήταν λάθος. Και μη ξεχάσετε να βάλετε στην εξίσωση και κάποια μικρά bugs, όπως το να προσπερνάτε 2-3 διαλόγους με 1 κλίκ ή μερικά κολλήματα που απαίτησαν restart. Στο θέμα “γρίφοι και puzzles”, τώρα, το γενικότερο σύνολο είναι ικανοποιητικό, δίχως να κερδίζει δάφνες εξυπνάδας, αλλά και δίχως να απογοητεύει, κάνοντας το παιχνίδι περίπατο στο Telltale πάρκο. Ομολογουμένως, το Sins of the Fathers ποτέ δεν ήταν το παιχνίδι που άφησε εποχή για αυτό του το τμήμα, και έτσι, οι βασικοί γρίφοι του παιχνιδιού είναι σχετικά απλοί και λογικοί, αν και φυσικά υπάρχουν και 1-2 δείγματα παράλογου σχεδιασμού, κατάλοιπα της παλιάς εποχής. Ευτυχώς, το νέο hint system και το hotspot marker θα βοηθήσουν τους νεότερους να ξεπεράσουν αυτά τα σημεία, αλλά γενικά, με λίγη υπομονή, όλοι μπορούν να τελειώσουν το παιχνίδι.

Τώρα, για τα νέα puzzles που μπήκαν στο παιχνίδι, δίχως να είναι δυνατόν να μπουν μέσα στην ιστορία, είναι κυρίως μερικά τυπικά μηχανικά puzzles, που όμοιά τους έχετε δει πολλές φορές στο παρελθόν και δε θα λέγαμε πως προσφέρουν κάτι στο παιχνίδι. Τουλάχιστον το slider είναι της easy λογικής, διότι ένα δύσκολο slider είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί σε adventure game! Αυτό όμως που δεν καταλάβαμε καθόλου, ήταν η τεράστια αλλαγή που είχε να κάνει με τη ροή του παιχνιδιού. Στο πρωτότυπο παιχνίδι μπορεί το σενάριο να ήταν σπασμένο σε μέρες, αλλά μέχρι τη μέση ο παίκτης μπορούσε να πάει σχεδόν παντού και να κάνει ό,τι ήθελε, προχωρώντας την έρευνά του με τον τρόπο που αυτός επιθυμούσε. Στο remake, υπάρχει πολύ ξεκάθαρη σειρά με την οποία πρέπει να γίνουν τα πράγματα για να περάσεις στην επόμενη μέρα, ξεκλειδώνοντας νέες περιοχές, συμβάντα και χαρακτήρες όσο προχωράει ο καιρός. Η αλλαγή αυτή έγινε γιατί υπήρχε το ενδεχόμενο να κυκκλοφορήσει το παιχνίδι σε επεισόδια και κάτι τέτοιο ήταν δυνατό μόνο με τη νέα μορφή. Ευτυχώς, το remake διατέθηκε ολοκληρωμένο μια και καλή, αλλά δυστυχώς ήταν πια αργά για να διορθωθεί αυτή η μορφή.

Εν κατακλείδι, ποια είναι η άποψή μας για τον τίτλο; Ιδιαιτέρως καλή, με κάποια παραπονάκια και λίγη γκρίνια. Στη “μετακόμιση” του τίτλου από την αποθήκη του παππού προς το σπίτι μας, θα ήταν καλό να είχε πέσει «τυχαία» το βάζο με τον παλιό χειρισμό και να είχε σπάσει. Έτσι, θα είχε ξανασχεδιαστεί με ένα λίγο πιο φρέσκο και ταχύ πρότυπο, που θα μπορούσαν να απολαύσουν παλιοί και καινούργιοι παίκτες. Και όπως και να το κάνουμε, αν δεν έχεις τα λεφτά μιας Rockstar, τα 3D models ποτέ δεν θα δώσουν την ατμόσφαιρα και τη χάρη που έχουν τα 2D. Από εκεί και πέρα όμως, οι βάσεις που έκαναν τη σειρά τόσο αγαπητή είναι εκεί και ως επί το πλείστον, καλύτερες από ποτέ. Υπέροχες ερμηνείες, φαντασμαγορικά ατμοσφαιρική ιστορία, όμορφος λεπτομερής κόσμος και γενικά μια πολύ καλή προσπάθεια μεταφοράς ενός ιστορικού τίτλου στις μέρες μας.

Για όποιον δεν έχει δει τη σειρά Gabriel Knight μέχρι σήμερα, το anniversary αποτελεί την ιδανική λύση για να ανακαλύψει για ποιον λόγο η adventure κοινότητα πίνει νερό στο όνομα του Gabriel. Για όσους το έχουν ξαναδεί, αξίζει να φρεσκάρετε τη μνήμη σας με τη νέα αυτή έκδοση και να απολαύσετε το νέο αυτό ταξίδι, αγκαλιά με μπόλικο extra υλικό για το παλιό παιχνίδι σε μορφή art, storyboards και ηχητικών συνεντεύξεων. Ένα θα πούμε: Στηρίξτε και ψηφίστε τον Gabriel, μπας και δούμε επιτέλους τη συνέχεια της ιστορίας του. Εδώ ο Tex Murphy επέστρεψε από το πουθενά, ο Gabriel δεν θα τα καταφέρει;