Rare Replay

Ανεκτίμητη αξία.

---

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην τάση που υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό, η οποία -ελέω πενίας νέων κυκλοφοριών- φέρνει στη νέα γενιά συστημάτων επανεκδόσεις/ remasters/ remakes/ reboots παλιών παιχνιδιών. Κάποιες από αυτές τις προτάσεις είναι άρτιες και τις βλέπουμε θετικά και άλλες είναι ξεκάθαρο ότι έρχονται για να “βουλώσουν τρύπες”, αλλά σε κάθε περίπτωση το αν αρέσει ή όχι η εκάστοτε επανακυκλοφορία είναι θέμα υποκειμενικό και εναπόκειται στα θέλω και τις ορέξεις του κάθε παίκτη. Στην περίπτωση που εξετάζουμε εδώ, όμως, σε αυτό το πακέτο-κομμάτι ιστορίας που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες για το Xbox One, η κατάσταση είναι αρκετά διαφορετική από οποιοδήποτε “remaster” έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Ας δούμε γιατί.

Μπορεί το όνομα “Rare” να μη λέει απολύτως τίποτα στους gamers “18-κάτω” -και αυτό αποτελεί τεράστια ευθύνη της Microsoft και είναι αντικείμενο μιας άλλης, αρκετά μεγάλης, συζήτησης- αλλά το βρετανικό στούντιο από το Leicestershire υπήρξε για σχεδόν δύο δεκαετίες ένα από τα πιο καυτά ονόματα της βιομηχανίας, αντίστοιχο του ό,τι είναι σήμερα η Naughty Dog, η Epic Games ή άλλα επιφανή gaming studios. Η μακρά σταδιοδρομία αυτής της ομάδας ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με την επωνυμία “Ultimate Play the Game” από τα αδέλφια Stamper και για 25 έτη προσέφερε στο κοινό (κυρίως της Nintendo) ορισμένα από τα σημαντικότερα παιχνίδια όλων των εποχών (από το θρυλικό Atic Atac μέχρι το πολυαγαπημένο του υπογράφοντος, Kameo).

Αφού έδρασε ως 2nd party studio για τη Nintendo και ανέπτυξε ορισμένα από τα καλύτερα παιχνίδια για το Nintendo 64 (Goldeneye, Perfect Dark, Blast Corps, Banzo Kazooie), η Rare εξαγοράστηκε το 2002 από τη Microsoft έναντι 370 εκατομμυρίων δολαρίων (μια εξαγορά που εκείνη την εποχή ήταν είδηση σε μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα Αμερικής και Αγγλίας) με σκοπό να φέρει τα “μεγάλα κανόνια” της στο νέο τότε Xbox. Και από εκεί και πέρα κάτι πήγε στραβά. Το Grabbed by the Ghoulies δεν άρεσε ιδιαίτερα στο κοινό, το Perfect Dark Zero ήταν μάλλον ανάξιο λόγου, το πολυαγαπημένο και πανέμορφο Kameo: Elements of Power το κοινό δεν… το πήρε είδηση και τα Viva Pinata και Banjo Kazooie: Nuts & Bolts αποδείχθηκαν τίτλοι για περιορισμένο κοινό. Έτσι, το πιο σημαντικό και διάσημο studio της Αγγλίας κατάντησε να σχεδιάζει Avatars για το dashboard του Xbox 360 και να είναι υπεύθυνο για το Kinect Sports 2…

Η παραπάνω παράγραφος θα λέγαμε ότι είναι και το πιο “αρνητικό” κομμάτι αυτού του πακέτου. Το να ανοίγεις το κεντρικό μενού του Rare Replay -που φτιάχτηκε με μεράκι, άφθονο χιούμορ και πολλές πινελιές Monty Python’s Flying Circus- και να βλέπεις διαμάντια 30 χρόνων, μόνο θλίψη προκαλεί και μια πικρή γεύση στο στόμα αφήνει για τη σημερινή κατάσταση της Rare. Είπαμε όμως, η ιστορία θα αποδόσει τις ευθύνες και θα τα συζητήσουμε εκτενώς όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Για την ώρα, έχουμε στα χέρια μας το πιο μεγάλο και πλούσιο πακέτο παιχνιδιών που έχει κυκλοφορήσει ποτέ για κονσόλα, το οποίο, εκτός των τυπικών μαθηματικών (30 παιχνίδια, 10.000 gamerscore, 200+ ώρες gaming), έχει πολλή ουσία.

Έχει το Perfect Dark, ένα από καλύτερα FPS των 90s (και ίσως όλων των εποχών) έχει δύο από τα καλύτερα platformers όλων των εποχών (Banjo-Kazooie και Banjo-Tooie), έχει το θαρραλέο -“in your face”- Conker’s Bad Fur Day (αλλά, δυστυχώς, όχι την έκδοση Live & Reloaded του πρώτου Xbox). Έχει τα κορυφαία Battletoads (NES και Arcade εκδόσεις), έχει το άκρως εθιστικό -σε βαθμό που μάλλον πρέπει να απαγορευτεί- Blast Corps. Έχει το ιστορικό Atic Atac, έχει το γοητευτικό Jet Force Gemini και το θρυλικό Killer Instict Gold. Έχει, έχει… Ας μη μακρηγορούμε, δείτε την ακόλουθη λίστα και συνεχίζουμε παρακάτω.

Jetpac – 1982
Lunar Jetman – 1983
Atic Atac – 1983
SabreWulf – 1984
UnderWurlde – 1984
KnightLore – 1984
Gunfright – 1986
Slalom – 1987
R.C. Pro-Am – 1987
Cobra Triangle – 1989
Snake Rattle N Roll – 1990
Solar Jetman – 1990
Digger T. Rock – 1990
Battletoads – 1991
R.C. Pro-Am II – 1992
Battletoads Arcade – 1994
Killer Instict Gold – 1996
Blast Corps – 1997
Banjo- Kazooie – 1998
Jet Force Gemini – 1999
Perfect Dark – 2000
Banjo-Tooie – 2000
Conker’s Bad Fur Day – 2001
Grabbed by the Ghoulies – 2003
Kameo: Elements of Power – 2005
Perfect Dark Zero – 2005
Viva Pinata – 2006
Jetpack: Refuelled – 2007
Viva Pinata: Trouble in Paradise – 2008
Banjo-Kazooie: Nuts & Blots – 2008

Και εκτός των 30 παιχνιδιών, το πακέτο έρχεται ντυμένο με πολύ υλικό behind the scenes για την ιστορία του studio, για τα παλιά παιχνίδια έχει προστεθεί ένας μηχανισμός rewind, που κυλάει το χρόνο πίσω για να γλιτώσει ο παίκτης τον εκνευρισμό (όσοι είστε νέοι, οπλιστείτε με υπομονή γιατί εδώ μιλάμε για παλιό και πολύ δύσκολο old-school gaming), ενώ υπάρχει και autosave. Αξίζει να αναφέρουμε ότι όλα τα παιχνίδια έχουν γνωρίσει οπτική αναβάθμιση και “τρέχουν νεράκι”. Ειδικά οι τίτλοι του Nintendo 64 δεν έχουν ίχνος θολούρας, τα παιχνίδια του Xbox υποστηρίζουν widescreen, ενώ οι τίτλοι του Xbox 360 έχουν γραφικά που μοιάζουν να είναι από παιχνίδια που κυκλοφόρησαν πριν ένα χρόνο (πρέπει να δείτε τα Kameo, Banjo Nuts & Bolts και Viva Pinata να τρέχουν για να το καταλάβετε).

Ειλικρινά, εκτός από την απουσία του Live & Reloaded, αρνητικό σε αυτό το πακέτο δεν μπορείς να βρεις. Ναι, δεν είναι όλα τα παιχνίδια κορυφαία (τα Snake Rattle N Roll, Gunfright και Cobra Triangle είναι σχεδόν unplayable) και κάποια άλλα είναι απλώς ικανοποιητικά (Slalom, RC. Pro-Am), αλλά όταν περνάς στα Atic Atac, Blast Corps, Banjo, Kameo, Perfect Dark κλπ, τα οποία έχουν να προσφέρουν κορυφαίο game design και δεκάδες ώρες ενασχόλησης, τότε λάμπει πραγματικά η αξία αυτού του ιστορικού studio και ο παίκτης παίρνει αυτό που αναζητά δίνοντας τα πολύτιμα χρήματα και τον ακόμα πιο πολύτιμο χρόνο του: αγνό gaming, στιγμές χαράς, στιγμές ικανοποίησης.

Πόρισμα; Βάλτε ό,τι βαθμό θέλετε ανάλογα με τις εμπειρίες, τα γούστα, την εταιρεία που ακολουθείτε, τη διάθεσή σας, το αν ξυπνήσατε καλά ή όχι το πρωί. Όλα είναι υποκειμενικά και όλα έχουν να κάνουν με τα γούστα μας. Εμείς, ωστόσο, εκτιμούμε ότι εδώ προσφέρεται ένα πακέτο gaming ιστορίας που δεν πρέπει να λείπει από κανέναν gamer (πόσο μάλλον δε, gamer κάτοχο Xbox One). Είναι ένα πακέτο πραγματικά ανεκτίμητο (που, παραδόξως, διατίθεται σε χαμηλή τιμή), το οποίο ενσαρκώνει ό,τι έχουμε αγαπήσει εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι από αυτή τη μορφή ψυχαγωγίας: ένα μπουκέτο νοσταλγίας, αγάπης για το καλό gaming και επιστροφής σε εποχές όπου αν ακούγαμε το ακρωνύμιο “DLC”, θα νομίζαμε ότι ήταν κάποια μυστική υπηρεσία των Η.Π.Α.