Η πολιτική ορθότητα δεν σκότωσε την κωμωδία, ΟΥΤΕ το 2019.

Μπορεί να αποτελεί πλεονασμό και να είναι αρκετά αχρείαστο να κάνουμε ξανά (ναι, θα την κάνουμε κάθε χρόνο αυτή τη λίστα απ’ ό,τι φαίνεται) την ίδια αναφορά στην εισαγωγή, για το πόσο έχει μπει πλέον και στην ελληνική κουλτούρα το stand-up comedy, τα γεγονότα, όμως, δεν μας επιτρέπουν να το προσπεράσουμε έτσι απλά. Πέραν των γνωστών βημάτων λοιπόν, που γίνονται εδώ και κάποια χρόνια (ελληνική stand-up σκηνή, Netflix, Youtube), τώρα πλέον έχουμε και παρουσία μεγάλων κωμικών για live παραστάσεις στη χώρα μας. Κάτι που ελάχιστοι, και υπερβολικά αισιόδοξοι μόνο, θα φαντάζονταν μέχρι πρότινος.

Και χωρίς να το πολυκαταλάβουμε λοιπόν, φτάσαμε να παρακολουθούμε δια ζώσης ονόματα όπως ο Jim Gaffigan, o Louis C.K. (έστω, σε αυτή την περίεργη καμπή της καριέρας του), o John Cleese και ο Jim Jefferies, ενώ επίκεινται ακόμη για φέτος οι εμφανίσεις των Bill Bailey, Ed Gamble και Gabriel “Fluffy” Inglesias. Δεν θα είναι υπερβολή επομένως, να πούμε ότι διανύουμε τη χρυσή εποχή της εισόδου της χώρας μας στα παγκόσμια Stand-up δρώμενα. Αν λοιπόν ονειρευόσασταν πάντα, να γίνεται για την κωμωδία ό,τι είναι για τη μουσική ο μπάρμπα-ροκάς που λέει στους νέους ότι δεν είναι σήμερα τα πράγματα όπως παλιά, τότε που είδαμε τον Gallagher στα Φιλαδέλφεια, τους Rolling Stones στη Λεωφόρο και τους Police στο Σπόρτινγκ, τώρα είναι η ευκαιρία σας. Πηδήξτε γρήγορα στο τρένο.

gabe

Ανάμεσα στις παραστάσεις, όμως, ας δούμε πως πήγε η χρόνια σε τηλεοπτικά επίπεδα για τα special που είχαμε την ευκαιρίας να παρακολουθήσουμε. Η χρονιά δεν ξεκίνησε ιδιαίτερα δυναμικά, αλλά όσο πλησιάζαμε προς το τέλος, όλο και καλύτερα solo έκαναν την εμφάνισή τους. Σε σημείο μάλιστα, που από εκεί που πιστεύεις ότι δεν θα σχηματιστεί αξιόλογη δεκάδα, στο τέλος αναγκάζεσαι να αφήσεις εκτός πολύ εξαιρετικές παραστάσεις, όπως το Ice Thickener της Emily Heller, το Quality Time του Jim Gaffigan, το Χ του Daniel Sloss, το Growing της Amy Schumer, το Not Normal της Wanda Sykes, καθώς και τη δεύτερη σεζόν του Degenerates (εξαιρετική σε σχέση με την κακή πρώτη), που δεν μπαίνει στην λίστα για τεχνικούς λόγους, καθώς είναι πολλοί κωμικοί, οπότε θα ήταν λίγο άδικο.


10. Lil Rel Howery – Live in Crenshaw (ΗΒΟ)

Μπορεί η σκηνοθεσία ενός special να είναι σε γενικές γραμμές μια διεκπεραιωτική δουλειά, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις, δεν είναι όμως αμελητέα. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε, είναι πολλές οι φορές που κωμικοί αναλαμβάνουν να σκηνοθετήσουν άλλους κωμικούς. Στο Live in Crenshaw λοιπόν, έχουμε μια σπουδαία σύμπραξη δύο πολύ αξιόλογων κωμικών. Στο βασικό μέρος έχουμε τον Lil Rel να δίνει ένα τρομερό σόου, προσφέροντας αδιάκοπο γέλιο, ακόμη κι αν το καταπιέζει κάποιες φορές, και από την άλλη, έχουμε την σκηνοθεσία του Jerrod Carmichael. Στημένο σε ένα κλειστό γυμναστήριο του Campton, λίγη ώρα πριν δύσει ο ήλιος, το special ξεκινάει πλήρως φωταγωγημένο και καταλήγει στο νυχτερινό σκοτάδι, με το κοινό περιμετρικά του κωμικού, βγάζοντας μια πλήρη αίσθηση εμπειρίας και όχι απλά την παρακολούθηση ενός σόου.

Lil Rel Howery Live in Crenshaw

9. Colin Quinn – Red State Blue State (Netflix)

Στην εποχή του διχασμού που διανύει η Αμερική στην περίοδο προεδρίας Trump, ο Colin Queen αποφασίζει να δώσει μια ενωτική παράσταση, που καταπιάνεται ισομερώς και με τις δύο πολιτικές πλευρές της χώρας, ακόμη και αν δεν έχει τα πιο πρωτότυπα ή ουσιαστικά επιχειρήματα. Το Blue State Red State μοιάζει περισσότερο με θεατρικό μονόλογο στον τρόπο και το ύφος που παρουσιάζεται (όπως συνηθίζει άλλωστε ο Quinn), αλλά η δομή και το κείμενό του είναι ξεκάθαρα κωμικής φύσης, πράγμα που το καθιστά άκρως ενδιαφέρον και ιδιαίτερο.

Colin Quinn Red State Blue State

8. Mike Birbiglia – The New One (Netflix)

Η αλήθεια είναι πως ο Birbiglia έβαλε τόσο ψηλά τον πήχη του storytelling με το Thank God for the Jokes το 2017, που ό,τι κι αν κάνει από εκεί και πέρα, θα είναι δύσκολο να το ξαναφτάσει. Παρ’ όλα αυτά, δεν σταματάει ποτέ να είναι ο εξαιρετικός κωμικός που απλά αφήνεσαι να σε παρασύρει στην υπέροχη αφηγηματική του φόρμα. Είτε μιλάει (για πολλοστή φορά) για τα προβλήματα ύπνου του, είτε για την επικείμενη πατρότητα.

Mike Birbiglia The New One

7. Katherine Ryan – Glitter Room (Netflix)

Το Glitter Room αποτελεί το επιστέγασμα μια πορείας χρόνων για την Ryan, προς την καθιέρωση. Πηγαίνοντας από τον Καναδά στο Λονδίνο, έχτισε βήμα-βήμα την καριέρα της στην Αγγλία μέσα από εμφανίσεις σε comedy clubs, κέρδισε πολλές εμφανίσεις σε διάφορες εκπομπές της αγγλικής τηλεόρασης, καθώς και το εξαιρετικό πρώτο της special στο Netflix, το 2017. Στη φετινή της παράσταση δείχνει ακόμα πιο ώριμη και δουλεμένη κωμικά σε όλα της τα σημεία. Από τις σπάνιες περιπτώσεις κωμικού που ισορροπεί άψογα τη σπιρτάδα και την οξυδέρκεια του αυτοσχεδιασμού της στιγμής, με το καλοδουλεμένο και δοκιμασμένο κείμενο.

Katherine Ryan Glitter Room

6. Seth Meyers – Lobby Baby (Netflix)

Υπολογίζοντας πως ο Meyers έχτισε την επιτυχία του μέσα από sketch και late night comedy, ομολογουμένως, δεν περιμέναμε και πολλά από το φετινό του special. Προς μεγάλη έκπληξη, όμως, έδειξε ότι δεν έχει ξεχάσει την τέχνη του, ενώ φαίνεται δουλευταράς και τελειομανής σε ό,τι κι αν κάνει. Μην ξεφεύγοντας από συνηθισμένες φόρμες και κατηγορίες αστείων, καταφέρνει παρ’ όλα αυτά να είναι πανέξυπνα αστείος.

Seth Meyers Lobby Baby

5. Julio Torres – My Favorite Shapes (HBO)

Υπάρχει η συμβατική κωμωδία, υπάρχει η εναλλακτική, υπάρχει και ο Julio Torres. Στο My Favorite Shapes, ο Torres δείχνει σαν να μπήκε στο σπίτι της μητέρας του, να μάζεψε ό,τι αντικείμενο βρήκε μπροστά του, μετά να έγραψε από ένα καλό αστείο για το καθένα από αυτά, και τέλος, αποφάσισε να μας τα παρουσιάσει πάνω σε έναν περιστροφικό ιμάντα, ντυμένος με μια στολή από το μέλλον και μπόλικο γκλίτερ.

Julio Torres My Favorite Shapes

4. Ronny Chieng - Asian Comedian Destroys America (Netflix)

O Ronny Chieng γεννήθηκε στη Μαλαισία, μεγάλωσε στη Σιγκαπούρη, σπούδασε νομική στην Αυστραλία (όπου και ξεκίνησε να κάνει κωμωδία γιατί από τη νομική δεν έβρισκε δουλειά), και κατέληξε στην Αμερική να δουλεύει για το “The Daily Show”. Αποτέλεσμα αυτής της διαδρομής είναι η ξεκαρδιστική του οπτική στην αμερικάνικη κουλτούρα από μια άλλη ματιά, ακόμη κι όταν θίγει τετριμμένα θέματα ή καταπιάνεται με ασιατικά στερεότυπα, χωρίς, όμως, αυτά να μονοπωλούν το πρόγραμμά του. Και πάντα, με την έντονη και αστεία επιθετική παρουσίασή του.

Ronny Chieng Asian Comedian Destroys America

3. Roy Wood Jr – No One Loves You (Comedy Central)

To No One Loves You είναι από αυτές τι σπάνιες περιπτώσεις που ένα special λειτουργεί τόσο καλά στην ολότητά του. Σε όλα του τα τμήματα και από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. Στο να είναι καλογραμμένο σαν κείμενο, να αποδίδεται αστεία, με εξαιρετικό ρυθμό, να έχει σημαντικά θέματα να θίξει, και ταυτόχρονα να δουλεύει άψογα σαν σύνολο μιας παρουσίασης. Δυνατά πολιτικός λόγος σε τέλεια ισορροπία με την κωμωδία του.

Roy Wood Jr No One Loves You

2. Michelle Wolf: Joke Show (Netflix)

Τι κι αν κόπηκε η εκπομπή της στο Netflix, η Wolfe επέστρεψε στην ίδια πλατφόρμα, σαν την ασταμάτητη μηχανή παραγωγής αστείων που γνωρίσαμε στα Daily Show και Late Night, καθώς και το περιβόητο σόλο της στο White House Correspondent’s Dinner. Ακόμη λοιπόν κι αν τα θέματα που καταπιάνεται το υλικό της δεν βρίθουν πρωτοτυπίας, έχουν πάντα την ξεχωριστή οπτική της, την υπέροχη απόδοση, καθώς και αυτό το κάτι έξτρα. Αυτό το τελευταίο αστείο που μπαίνει από πάνω, στο τέλος του κάθε bit, και πότε το απογειώνει, πότε το επισφραγίζει, και πότε αντιστρέφει όλο το premise. Πάντα με καταιγιστικό ρυθμό, και όλα (μα όλα όμως) τα αστεία να βρίσκουν τον στόχο τους.

Michelle Wolf Joke Show

1. Gary Gulman – The Great Depresh (HBO)

Ένα κωμικό σόου με τίτλο The Great Depresh, σίγουρα δεν ακούγεται και τόσο διασκεδαστικό σε πρώτη ανάγνωση. Πόσο μάλλον, όταν ο βασικός κορμός της παράστασης έχει να κάνει με την χρόνια κατάθλιψη του πρωταγωνιστή, μαζί με αρκετές ακόμα παραπλήσιες παθήσεις. Στο The Great Depresh, όμως, τα πάντα δείχνουν να πηγαίνουν καλά. Ένα υπέροχα γλυκόπικρο special, που μιλάει ανοιχτά για ψυχολογικές ασθένειες, χωρίς να τις ωραιοποιεί στιγμή, δείχνοντας, όμως, και τη φωτεινή πλευρά στην άκρη του τούνελ. Κι όλα αυτά, μέσα από έναν ξεκαρδιστικό μονόλογο, γεμάτο με τις υπέροχες, λεπτομερείς παρατηρήσεις του Gulman, που ξέρει να δημιουργεί εικόνες και συναισθήματα με το χαρισματικό στυλ αφήγησής του, καθώς και την υπέροχη χρήση της γλώσσας του, εκμαιεύοντας έτσι κάθε κωμικό στοιχείο που μπορεί από το κάθε θέμα που καταπιάνεται.

Gary Gulman The Great Depresh


 

Κάποια στιγμή στο μέλλον το μνήμα του Λάμπρου θα γράφει: Καλό παλικάρι αλλά χαράμισε τη ζωή του. Και θα είναι, εν μέρει, αλήθεια. Όποιο χρόνο βρίσκει, τον αξιοποιεί με videogames, comics, μουσική, ταινίες, σειρές, βιβλία καθώς και την ευρύτερη ποπ κουλτούρα, χωρίς ποτέ όμως, να νιώθει ότι τον χαράμισε. Αντιθέτως, θεωρεί τα χόμπι την πεμπτουσία της ζωής και τους ανθρώπους χωρίς αυτά, αφόρητα βαρετούς. Με λίγα λόγια, ένας αμετανόητος και περήφανος χομπίστας που σκοπεύει να συνεχίσει έτσι την ζωή του για όσο τον βγάλει. Όταν έχεις διανύσει όλη την διαδρομή Αtari - PS4, μάλλον κάτι ενδιαφέρον έχεις βρει εκεί.

Σχετικά άρθρα βάσει tags

Cine-TV #165
The Old Guard, Fallout, Willow και άλλα.
Cine-TV #164
The King’s Man, Foundation και άλλα.
Cine-TV #163
Peninsula, Greyhound και άλλα trailers.
Cine-TV #162
Bill & Ted, Doom Patrol και άλλα…
Cine-TV #161
Dark, Sonic και διάφορα άλλα από τον κόσμο της 7ης Τέχνης.
Cine-TV #160
Tenet, Space Force, Justice League και άλλα.
Cine-TV #159
Mandalorian, prequel του Mad Max, Ringworld και άλλα.
Cine-TV #158
Black Widow, Altered Carbon και άλλα...
Cine-TV #157
Kingdom, Penny Dreadful, Ozark, The Last of Us και άλλα...
Cine-TV #156
Artemis Fowl, Candyman, Walking Dead και άλλα…

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

Comments (10)

This comment was minimized by the moderator on the site

Noice. Δεν είχα υπ' όψιν κανένα από τη λίστα.

This comment was minimized by the moderator on the site

Ούτε εγώ, κρατάω σημειώσεις, στον Cleese πήγα από μόνη της η παράσταση δε θα έλεγα ότι ήταν essential και ότι έχασε κάποιος κάτι αν δεν πήγε αλλά είχε συναισθηματική αξία.

Λάμπρο οι Gaffigan, Louis, Jefferies πώς σου φάνηκαν; Γράψε εδώ ή στο φόρουμ!

This comment was minimized by the moderator on the site

Καλημέρα σας και συγνώμη για την αργοπορία.

Έχουμε και λέμε:
Gaffigan, δεν θα είμαι και πολύ αντικειμενικός, γιατί ήταν και η πρώτη μου φορά, οπότε ο ενθουσιασμός ήταν τόσο μεγάλος που υπερκάλυψε τα πάντα. Ένιωθα σαν να ζούσα στο χωριό τη δεκαετία του 60 και να μου έφεραν να δω πρώτη φορά τηλεόραση. Is this the reeeaaal world;;;; Η παράσταση πάντως, αυτή καθ' αυτή, ήταν μια ακόμα κλασική...

Καλημέρα σας και συγνώμη για την αργοπορία.

Έχουμε και λέμε:
Gaffigan, δεν θα είμαι και πολύ αντικειμενικός, γιατί ήταν και η πρώτη μου φορά, οπότε ο ενθουσιασμός ήταν τόσο μεγάλος που υπερκάλυψε τα πάντα. Ένιωθα σαν να ζούσα στο χωριό τη δεκαετία του 60 και να μου έφεραν να δω πρώτη φορά τηλεόραση. Is this the reeeaaal world;;;; Η παράσταση πάντως, αυτή καθ' αυτή, ήταν μια ακόμα κλασική παράσταση Gaffigan. Και το λέω μόνο για καλό αυτό. Τρομερή άνεση στη σκηνή ο άνθρωπος πάντως, φαίνεται ο μπαρουτοκαπνισμένος.

Ο Louis ήταν περίεργη περίπτωση λόγω του τι έχει συμβεί, και μπήκα με πολύ μπερδεμένα συναισθήματα, που η αλήθεια είναι ακόμα μπερδεμένα τα έχω. Στο καθαρά κωμικό κομμάτι πάντως, ήταν με διαφορά ο καλύτερος. Με έλιωσε.

Ο Jefferies, παρότι με ενοχλεί σε πολλά σημεία το φτηνό και ξεπερασμένο περιεχόμενο πολλών θεματικών του, δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι παίζει μεγάλη μπάλα ο άνθρωπος. Απλά κάθεσαι και απολαμβάνεις το πόσο εύκολο το κάνει να φαίνεται. Ο τύπος όποτε ήθελε άραζε και ρίφαρε για κανένα δεκάλεπτο, μετά επέστρεφε στο κείμενο, μετά ξανάφευγε, και γενικά, έκανε ό,τι ήθελε, πάντα με επιτυχία. Σε κάποια φάση έφτιαξε επιτόπου 15λεπτο (καλό) bit απλά και μόνο επειδή είδε τον σεκιουριτά να χαζεύει στο κινητό του. Προς μεγάλη του τιμή, κράτησε κοντά στις 2 ώρες η παράστασή του. Χώρια τους openers. Δυστυχώς το τελευταίο τέταρτο το έχασα, γιατί έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι (καταχτείτε μας έλεγαν, τα παιδιά είναι ευτυχία), οπότε δεν έχω προσωπική άποψη για το πως έκλεισε, μόνο ό,τι μου μετέφεραν οι φίλοι που έμειναν.

Αυτό που πρέπει να λυθεί πάντως άμεσα, είναι οι χώροι που γίνονται τα κωμικά σόου. Αν εξαιρέσουμε του Gaffigan που έγινε στον σύλλογο Παρνασσος, που είναι υπέροχος χώρος για κάτι τέτοιο, τα άλλα δύο ήταν δράμα. Ειδικά στα φτηνά εισιτήρια που πήρα εγώ. Στα ακριβά μπορεί να ήταν καλύτερα, δεν το ξέρω. Τραγική ακουστική. Στον Jefferies μάλιστα, ανα 5 λεπτά άνοιγε και ο εξαερισμός πάνω από το κεφάλι μας με ένα απίστευτο βουητό. Απαράδεκτα πράγματα.

Υ.Γ. Να προσθέσω εδώ, ότι μόλις χθες ενημερώθηκα ότι 16 Μαίου, έρχεται και ο T.J. Miller στην Αθήνα.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Φίλτατε, ευχαριστώ πολύυυυ

This comment was minimized by the moderator on the site

Για την επικεφαλιδα του αρθρου Η πολιτική ορθότητα δεν σκότωσε την κωμωδία,

μαλλον ταιριάζει το

Η κωμωδία σκοτώνει την πολιτική ορθότητα.


Όσο για το άρθρο είναι σίγουρα ενδιαφέρον.

This comment was minimized by the moderator on the site

Μα τους περιορίζει Λάμπρο. Εκεί είναι το πρόβλημα. Κι όχι μόνο αυτούς.

Το PC δε θα σκοτώσει την κωμωδία. Πάντα θα υπάρχει η κωμωδία όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα έχουν τη διάθεση να σατιρίσουν κάτι. Κατανοώ όμως οποιοδήποτε κωμικό που δε θα το δει σαν ευκαιρία για αναπροσαρμογή, επανεφεύρεση κλπ. αλλά θα το δει σαν εμπόδιο στον τρόπο έκφρασής του και κατ'επέκταση στην ίδια την παράστασή...

Μα τους περιορίζει Λάμπρο. Εκεί είναι το πρόβλημα. Κι όχι μόνο αυτούς.

Το PC δε θα σκοτώσει την κωμωδία. Πάντα θα υπάρχει η κωμωδία όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα έχουν τη διάθεση να σατιρίσουν κάτι. Κατανοώ όμως οποιοδήποτε κωμικό που δε θα το δει σαν ευκαιρία για αναπροσαρμογή, επανεφεύρεση κλπ. αλλά θα το δει σαν εμπόδιο στον τρόπο έκφρασής του και κατ'επέκταση στην ίδια την παράστασή του. Το κοινό μπορεί να αποφασίσει εαν κάποιος είναι ξεπερασμένος ή όχι άλλα όταν στερείς από το δημιουργό εκφραστικά μέσα και τον οδηγείς πιο συχνά σε αυτολογοκρισία, ε αυτό θα οδηγήσει και σε πιο περιορισμένες "καλλιτεχνικά" παραστάσεις. Εαν θέλει κάποιος να κάνει αστεία για χοντρούς, για μαύρους κοκ., ε ας τα κάνει. Γιατί να του αφαιρέσουμε τη δυνατότητα? Θα κριθεί κι ο ίδιος για την "ποιότητα" της παράστασής του. Όταν θα φτάσουμε όμως στο σημείο που θα χρειαστεί να αναφέρει κάποιος μια ιστορία που να αφορά κάποιον μαύρο που δουλεύει σε φυτεία και να μην μπορεί π.χ. να εκστομίσει το nigger όταν θα θέλει να προσδιορίσει το πως τον αποκαλούσαν τότε, ε αυτό είναι πρόβλημα. Σε επίπεδο κοινωνίας η έλλειψη εκφραστικών μέσων μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη σκέψης. Κοιτάξτε πχ. τι έχει γίνει με το remaster του Commandos. Η ατμόφαιρά του, το immersion του έχει δεχτεί hit...

Το θέμα με το PC το αναφέρουν πολύ συχνά οι κωμικοί γιατί τους επηρεάζει άμεσα. Εγώ δεν είμαι εντελώς κατά του PC. Έχει τη χρησιμότητά του αλλά πλέον έχουμε ξεπεράσει τα όρια της ευεργετικής επίδρασής του (όχι τόσο στην Ελλάδα) και εμφανίζονται προβλήματα.

Τελπαν, καταλαβαίνω ότι παρουσιάζεις την πρακτική αντιμετώπιση του προβλήματος από ένα κώμικο και
αισθάνομαι ότι τα λέω σε άτομο που τα ξέρει ήδη και πιθανώς καλύτερα...

Χρόνια είχα να κάνω post χωρίς κάποιο ""αστείο"", τετραπλά εισαγωγικά για να είμαι σίγουρος

Υ.Γ. Δεν το βάζω για τεκμηρίωση αυτού που λέω, έτσι? Απλά το θυμήθηκα
https://www.youtube.com/watch?v=j556MWGVVqI

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site
This comment was minimized by the moderator on the site

Κοίτα, υπάρχει PC και PC. Υπάρχει διαβάθμιση, και πάνω απ' όλα, υπάρχει το context. Εκεί είναι όλη η ουσία του πράγματος.

Το τι θα πεις, πως θα το πεις, και κυρίως, ποιος είσαι εσύ που θα το πεις, έχει τεράστια σημασία. Δεν υπάρχει κανόνας που να μπορεί να ακολουθηθεί κατά γράμμα για να είσαι PC ή όχι. Μπορείς να κάνεις "προσβλητική " κωμωδία, και ταυτόχρονα να την δέχονται και να σε αγαπούν...

Κοίτα, υπάρχει PC και PC. Υπάρχει διαβάθμιση, και πάνω απ' όλα, υπάρχει το context. Εκεί είναι όλη η ουσία του πράγματος.

Το τι θα πεις, πως θα το πεις, και κυρίως, ποιος είσαι εσύ που θα το πεις, έχει τεράστια σημασία. Δεν υπάρχει κανόνας που να μπορεί να ακολουθηθεί κατά γράμμα για να είσαι PC ή όχι. Μπορείς να κάνεις "προσβλητική " κωμωδία, και ταυτόχρονα να την δέχονται και να σε αγαπούν άτομα από τις ομάδες που σατιρίζεις. Όλα βγαίνουν αν παρακολουθήσεις κάτι στην ολότητά του. Καταλαβαίνεις πότε είναι μια καλοπροαίρετη πλάκα και πότε ο άλλος απλά κάνει εύκολα αστεία γιατί πατάει στα πιο φτηνά ένστικτα της ανθρώπινης φύσης. Το βίντεο που έβαλες ας πούμε, με τον Triumph, μπορεί και "περνάει". Γιατί; Γιατί ο τύπος από πίσω του (smigel), έκανε αυτό που λέμε, το είδε σαν πρόκληση και βρήκε μια έξυπνη λύση: έβαλε μπροστά μια μαριονέτα σκύλου. Αν το έκανε αυτοπροσώπως, δεν θα ήταν το ίδιο.Έβαλε κάτω λοιπόν το κωμικό μυαλό του και βρήκε μια έξυπνη λύση. Δες για παράδειγμα το περσινό (αρκετά καλό btw) special του Aziz, στο σημείο που μιλάει για το πως δεν μπορείς να κάνεις πλάκα με τους ασιάτες (ή κάτι τέτοιο, δεν θυμάμαι ακριβώς) και αρχίζει να κάνει στερεοτυπικά αστεία για τους ασιάτες, θέλοντας να δείξει ότι δεν μπορείς να κάνεις τέτοια αστεία. Αλλά τα κάνει, και παίρνει γέλια από αυτά. Εκεί έχει κάνει μια μεγαλειώδη τρίπλα ο παίκτης. Κατάφερε στην ουσία και βρήκε "παραθυράκι στη νομοθεσία" κάνοντας αυτό που κοροϊδεύει. Έστυψε το μυαλό του, και βρήκε ένα κόλπο.

Το, ας το πούμε "δικαίωμα", να κάνεις μη PC αστεία, το κερδίζεις από το σύνολο της δουλειάς σου και το υπόλοιπο context που θα θέσεις το αστείο. Το South Park ας πούμε, που έβαλε ο imortalicus, είναι προφανώς ό,τι πιο αντι-PC υπάρχει, αλλά μπορεί και υπάρχει εδώ και δεκαετίες, μια χαρά. Το έχει κερδίσει με τη συνολική δουλειά του αυτό.

Δεν απαγορεύει κανείς σε κάποιον καλλιτέχνη τι θα πει, προφανώς. Και επίσης, δεν μπορείς να τους έχεις όλους ικανοποιημένους, δεν το συζητάμε αυτό. Υπάρχουν ζαβοί μπόλικοι σε όλες τις πλευρές. Αλλά έχει διαφορά αυτό που παρουσιάζει ο καθένας, και αυτό βγαίνει όταν δεις κάτι στο σύνολό του.

Διάβασε περισσότερα
There are no comments posted here yet