"Προσοχή, Τοίχος".

Για το δεύτερο άρθρο της στήλης "GameOver Talks" αντλήσαμε έμπνευση από την είδηση που είδε το φως της δημοσιότητας την προηγούμενη εβδομάδα, η οποία έκανε λόγο για την τεράστια εμπορική επιτυχία που έχει σημειώσει η σειρά Dark Souls. Όπως αναφέρει η Bandai Namco, συνολικά η σειρά έχει πουλήσει περισσότερα από 27 εκατομμύρια αντίτυπα, με το Dark Souls III να κρατάει τα ηνία, με πωλήσεις άνω των δέκα εκατομμυρίων αντιτύπων. Οι αριθμοί, για μια κατηγορία παιχνιδιών που δεν την λες και "φιλική" προς τον παίκτη, είναι άκρως εντυπωσιακοί και καταδεικνύουν την τεράστια δυναμική που έχει το franchise, αλλά και τη μεγάλη αγάπη που δείχνει το κοινό προς αυτά τα παιχνίδια.

Έτσι, βρήκαμε την ευκαιρία να γράψουμε -τι άλλο;- για χαρακτηριστικές στιγμές... πόνου και απελπισίας που έχει προκαλέσει η FromSoftware δέκα χρόνια τώρα, όχι μόνο στα Dark Souls, αλλά σε όλα τα παιχνίδια του "φάσματος" που αποκαλούμε "Soulsborne". Εγώ προσωπικά δεν έχω να περιγράψω μια συγκεκριμένη στιγμή απελπισίας από τα παιχνίδια αυτά. Γιατί έχω πολλές.

Picard

Η εμπειρία μου είναι ελάχιστη με το franchise, διότι κάθε φορά που έχω ξεκινήσει ένα από τα Demon's/ Dark/ Bloodborne, λίγες ώρες μετά η απελπισία έρχεται "πρώτο τραπέζι", το χειριστήριο εκσφενδονίζεται και η κονσόλα κλείνει με συνοπτικές διαδικασίες. Αφού δεν είχαμε κανένα ατύχημα στο σπίτι όσες φορές έχω δοκιμάσει ένα από τα παιχνίδια της FromSoftware, τυχεροί είμαστε. Δεν απέκτησα ποτέ την υπομονή ή την ικανότητα για να απολαύσω αυτά τα παιχνίδια. Και όταν ακούς τους υπόλοιπους να περιγράφουν πόσο καταπληκτικά είναι, τότε έρχεται η χειρότερη στιγμή, η πραγματική απελπισία, του ότι χάνεις κάτι σπουδαίο, επειδή δεν του έχεις δώσει όσα ζητάει για να το απολαύσεις.

Γιώργος Καλλίφας



Τι να πρωτογράψεις όταν το θέμα έχει να κάνει με την απελπισία στα soulsborne όταν κάθε παιχνίδι βρίθει από τέτοιες στιγμές; Η πρώτη επαφή με οποιονδήποτε τίτλο του είδους θα μπορούσε να αποτελεί κάλλιστα για τον καθένα μάλλον την πρώτη υποψήφια περίπτωση. Δύσκολα να μην νοιώσεις απελπισία όταν κάνεις το παρθενικό σου ξεκίνημα στο Boletarian Palace και συνειδοποιήσεις ότι το button mashing δεν θα σε πάει πουθενά. Η αλήθεια είναι όμως ότι αυτή η δύστροπη αρχή φέρνει μία λανθάνουσα αίσθηση απελπισίας, που σχετικά γρήγορα και με λίγο πείσμα ξεπερνιέται, μία bonfire τη φορά.

Και είναι λανθάνουσα αίσθηση γιατί η πραγματική απελπισία παραμονεύει στη γωνία. Έρχεται όταν έχεις καταφέρει με ιδρώτα να κατακτήσεις το αμείλικτο Sen’s Fortress, ξεπερνώντας τους αδυσώπητους φιδάνθρωπους, τους στρατηγικά τοποθετημένους μάγους σε στενούς διαδρόμους με αιωρούμενα τσεκούρια, τις κοτρώνες που σε κάνουν ένα με το έδαφος, και εκείνο το σεντούκι που σου μαθαίνει τι θα πει jump scare. Αφού έχεις ξεπεράσει αυτόν τον γολγοθά, νοιώθοντας ότι πλέον κατέχεις το gameplay και ενώ την έχεις δει ασσασσίνος, περπατώντας στα πανύψηλα στενά αντερείσματα του καθεδρικού, ξαφνικά σου σκάνε, από το πουθενά, δύο βέλη που σε πετάνε στα τάρταρα της Anor Londo. Αιφνιδιαστική επίθεση, λες, απροετοίμαστο σε βρίσκει σκέφτεσαι μαγκωμένος και προσπαθείς να ξαναδοκιμάσεις με την πάντα πιστή ασπίδα σηκωμένη, μόνο για να δεις την καθιερωμένη στρατηγική να καταρρέει.

Anor Londo

Η πραγματική απελπισία έρχεται όταν κοιτάς αποσβολωμένος αυτή τη λωρίδα τοίχους που πρέπει να διασχίσεις, αναγνωρίζοντας ότι η μόνη τακτική που μπορεί να λειτουργήσει είναι αυτή του αλαφιασμένου τρεξίματος και της μανιασμένης επίθεσης, δίχως αύριο, μία μέθοδος που έως τότε φάνταζε συνταγή για σίγουρη αυτοκτονία. Μία τακτική βέβαια που τελικά εκεί καταλήγει στο 99% των περιπτώσεων μέχρι να καταφέρει αυτό το 1% να έρθει, συνοδευόμενο από 80% τύχη και 20%, ας τα πούμε, αντανακλαστικά ώστε να αναφωνήσει κανείς ξεθεωμένος Praise the Sun!

Νικόλας Μαρκόγλου



Διαβάζοντας τον τίτλο του σημερινού θέματος, συμπεραίνω πως απλά ένα και μόνο όνομα χρειάζεται για να φτιαχτεί η εξίσωση. Και το όνομα αυτό, ανήκει φυσικά στον καταραμένο Fume Knight με τη "φλεγόμενη" σπάθα του. Και αυτό, επειδή το DS2 ήταν το πρώτο του είδους με το οποίο έτυχε να ασχοληθώ και να βιώσω την πρώτη μου Soulsborne απελπ... εεε... εμπειρία! Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως σε ολόκληρο το DS2 δεν "τα βρήκα σκούρα" πουθενά αλλού. Απλώς η έννοια του όρου "απελπισία", μου ταιριάζει καλύτερα στην προκειμένη περίπτωση με τον Fume Knight -έτσι τουλάχιστον όπως βίωσα εγώ το παιχνίδι. Βέβαια, οι απελπισίες και οι -ουκ ολίγες- έντονες ψυχολογικά φορτισμένες στιγμές στα Soulsborne προφανώς και είναι περισσότερες -ίσως και μεγαλύτερες, αλλά προκειμένου να μείνουμε πιστοί στον τίτλο του σημερινού θέματος, η τιμητική πηγαίνει στην πρώτη από αυτές που βιώσαμε παρέα με το παιχνίδι που μας έβαλε στο μονοπάτι της συγκεκριμένης κατηγορίας.

Αν και αρκετά χρόνια αργότερα από την τελευταία επαφή με το συγκεκριμένο παιχνίδι, εκείνη η ανάμνηση από την πρώτη αναμέτρηση μαζί του, ελάχιστα φαίνεται να φθίνει με την πάροδο του χρόνου. Τροχάδιν, μόλις διαπεράσεις την ομίχλη και βρεθείς μέσα στην αρένα της αναμέτρησης για να προλάβεις να του δώσεις όσο το δυνατόν περισσότερα χτυπήματα, ώστε να έχεις έστω κι ένα μικρό πλεονέκτημα, πριν πιάσει τη σπάθα του και είναι έτοιμος για τη μάχη, και σε στείλει για ακόμα μία φορά, με συνοπτικές διαδικασίες, στο κοντινότερο Bonfire.

Fume Knight

Από εκεί και πέρα, η κλασική προσέγγιση που ακολουθούμε όλοι -λίγο ή πολύ- σε κάθε boss fight. Με εξαίρεση τις πρώτες φορές που λειτουργούν σχεδόν πάντα ως παρατηρητικές για να 'κόψεις' τις κινήσεις του και να μάθεις πότε είναι ευάλωτος για να θεχτεί τα χτυπήματά σου, στις επόμενες παρατηρούνταν έστω και κάποια μικρή πρόοδος, συγκριτικά με τα πρώτα "δειλά" βήματα. Πράγμα που φαινόταν τότε από δύσκολο έως ακατόρθωτο, διότι με ένα συγκεκριμένο συνδυασμό κινήσεων, σου κατέβαζε το stamina στα τάρταρα, και έπειτα, με μόλις δύο ή τρία χτυπήματα... YOU DIED. Οι δύο λέξεις που είχαν αποκτήσει τότε διακοσμητικό ρόλο για την οθόνη μου. Μετά από αρκετές ημέρες έντονων προσπαθειών και τριψήφιο πλέον αριθμό συνολικών αποτυχιών, και με τους καρδιακούς παλμούς να "χορεύουν" στο ρυθμό του Fume Knight, ο περίφημος αυτός ιππότης γνώρισε επιτέλους την παρακμή του και το πολυαναμενόμενο "VICTORY ACHIEVED" έλαμψε για ακόμα μία φορά.

Γιώργος Ανδρεαδάκης



Μα να πω ότι ήταν μια και δύο φορές. Τι να πρωτοθυμηθώ, πόσα να απαριθμήσω και πώς να τα βάλω σε μια σειρά; Σχεδόν κάθε ένα νέο boss ήταν μια στιγμή απελπισίας από μόνη της. Σχεδόν κάθε ένα νέο επίπεδο είχε στιγμές που σε έστελναν στην τρέλα. Από εκείνη την αλησμόνητη κατηφόρα στο Shrine of Storms, στις ακροβασίες με τους τοξότες στο Anor Londo. Από το Irithyl Dungeon στο Nightmare Frontier, πίσω στα Shrine of Amana και Blighttown.

Αν κρατούσα μια μόνο στιγμή, τότε πιθανότατα αυτή θα ήταν η πρώτη επαφή “ever” με τη σειρά. Μια σειρά, που ήρθε ως «αντίστροφη ψυχολογία» σε όλη τη λογική των checkpoints, του πιασίματος από το χεράκι, των όλων ανέσεων που είχαν αρχίσει απλόχερα να προσφέρουν τα σύγχρονα παιχνίδια. Έσκασε σε μια στιγμή όπου είχα φρέσκο το PlayStation 3, με παιχνίδια όπως το Metal Gear Solid: Guns of Patriots και Darksiders, σε μια μετάβαση από την προηγούμενη γενιά ενώ τότε ήμουν πολύ ενεργός στα του PC Gaming. Κάποια εγχώρια καταστήματα είχαν φέρει το παιχνίδι, έτσι, μετά την αγορά έβαλα υποψιασμένος να παίξω. Δεν ήμουν καθόλου μα καθόλου έτοιμος για εκείνο που επακολούθησε. Γιατί κάνω επιθέσεις με τα «αυτάκια»; Γιατί με σαπίζουν έτσι οι εχθροί; Γιατί είναι όλα τόσο περίεργα και δεν έχει ξεκάθαρο «στόρι»; Γιατί ο πρώτος δαίμονας μου διάλυσε το κορμί; Τι σημαίνει world tendency; Γιατί βλέπω φαντάσματα μέσα στο παιχνίδι; Τι είναι αυτά τα μηνύματα στο πάτωμα; Mε ποια σειρά να πάρω τις πίστες; Γιατί οι npcs είναι τόσο μυστήριοι;

Dark Souls

Ε, με έπιασε απελπισία. Τέτοιο τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου, πρώτη φορά. Τα παράτησα. Άντε ρε με τη βλακεία. Ξανά πίσω στα forums. Έχοντας πλέον μια ιδέα, εμπλέκομαι ενεργά στις συζητήσεις και αρχίζω να αντιλαμβάνομαι, δεν έχω όμως το σθένος να ξεκινήσω πάλι. Ένα χρόνο περίπου μετά το ξαναπιάνω και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Οδυσσέας Γιαννιώτης



Ήταν Σεπτέμβριος του 17 όταν έπαιξα για πρώτη φορά το Bloodborne. Η αλήθεια είναι ότι δεν το ξεκίνησα ούτε με μεγάλη χαρά ούτε γιατί δεν έβλεπα την ώρα να βυθιστώ στον κόσμο του Soulsborne. Η αρχή ήταν δύσκολη αλλά όχι ανυπόφορη, μπορούσα να νιώσω ότι με λίγες παραπάνω προσπάθειες θα περάσω στην επόμενη περιοχή. Δεν ήταν τα ωραία skyboxes, τα πανέμορφα κτήρια, η τακτική στα bosses κ.ο.κ. που με παρακινούσαν να συνεχίσω. Δύο πράγματα με "τραβούσαν" και μου έλεγαν “έλα, συνέχισε”: α) ο χειρισμός του χαρακτήρα, που ανταποκρίνονταν άμεσα στις εντολές μου και β) το challenge που όλο και μεγάλωνε αλλά δεν έφτανε σε σημεία που να είναι αβάσταχτο και να μην νιώθω ότι μπορώ να αντεπεξέλθω.

Επομένως, δεν απελπίστηκα από κάποιο boss, από κάποια περιοχή ή κάτι τέτοιο, αντιθέτως, αυτά με ωθούσαν να συνεχίσω να παίζω. Δεν ψάρωσα με τα “είναι δύσκολα παιχνίδια” και “πρέπει να είσαι 100% προσηλωμένος για να παίξεις soulsborne” που λένε όλοι. Θεωρούσα τον εαυτό μου καλό παίκτη, νόμιζα ότι είναι κάποιο ταλέντο μου. "Αφού ήρθα από μια εντελώς ξένη κατηγορία και ακόμα σκοτώνω, μάλλον είμαι above average ρε παιδί μου, το έχω, πως το λένε;". Δευτέρα απόγευμα λοιπόν, Θεσσαλονίκη. Είμαστε μαζεμένοι στο σπίτι μου. Καλλίφας, Καζαντζίδης, Tσιτσέλης, και όπως καθόμαστε κάνω το λάθος να πω στον Σάββα ότι παίζω Bloodborne, “και να, είμαι εκεί”, “και να, με αυτό το όπλο παίζω” και “μέχρι τώρα καλά πάει”. Μου λέει, δώσε μου να σου δείξω μερικές περιοχές που έχεις χάσει σίγουρα. Πιάνει το χειριστήριο και παίζει. Αρχικά συνειδητοποίησα πόσο λάθος παίζω εγώ, πως όχι μόνο above average δεν είμαι, αλλά παίζω σαν 90χρονος γερός που του λείπουν τέσσερα δάχτυλα. Κάνει rolls, κάνει parry, μπαίνει σε κρυφά σοκάκια στη Yarnam πίσω από βαρέλια, ανοίγει ανελκυστήρες για Blood Vials farm, που εντάξει, πάει στο καλό τα κρυφά σημεία και τα μυστικά shortcuts, αλλά parry και roll; Ποιος κάνει parry και roll, σκέφτηκα.

Φυσικά, έχω χάσει τη μπάλα με αυτά που βλέπω και αυτά που μου εξηγεί για το lore, για την πόλη, για μια κρυφή περιοχή πάνω από το κτήριο στο οποίο ο παίκτης ξεκινάει για πρώτη φορά το παιχνίδι. Οπότε, νεύω καταφατικά και απαντάω μόνο “ναι” σε ό,τι με ρωτάει, “Κατάλαβες; Ναι”. “Από εδώ έχεις πάει σίγουρα. Ναι, ναι” νομίζω κάπου κατάλαβε ότι απλά έλεγα "ναι" γιατί είχα χαθεί, και το χοντραίνει το παιχνίδι. Γυρίζει πίσω στο Hunters Dream, πηγαίνει σε ένα σημείο που ούτε είχα προσέξει πως υπάρχει, πατάει δύο κουμπιά και ανοίγει τα Dungeons. Συνεχίζει, εξηγεί τι είναι, πώς διαφέρουν από το υπόλοιπο παιχνίδι, πώς τα άνοιξε κ.λπ. Συνεχίζω και εγώ να λέω “ναι”. Περνάει η ώρα, φεύγουμε για φαγητό.

Hunters Dream

Μερικές μέρες αργότερα, και αφού έχουν φύγει τα παιδιά, ξεκουράζομαι και ανοίγω πάλι το Bloodborne. Βρίσκομαι πλέον σε μια καινούρια περιοχή, σε ένα dungeon αντιμέτωπος με το Watchdog of the Old Lords, να τρώω τόσο ξύλο που να φεύγουν χειριστήρια στον αέρα. Επιστρέφω στη Yarnam και βρίσκω ανοιχτές πόρτες εκεί που δεν υπήρχαν, χάνομαι σε κάθε στροφή, δεν ξέρω ποιο είναι το επόμενο μέρος που πρέπει να πάω γιατί πλέον οι ταφόπλακες στο Hunters Dream είχαν γεμίσει με ονόματα τοποθεσιών για fast travel. Εκνευρίζομαι, παθαίνω ένα ψυχοπλάκωμα και σβήνω το παιχνίδι για τους επόμενους τρεις μήνες. Μέχρι και σήμερα δεν έχω περάσει το Watchdog of the Old Lords και δεν θέλω να το περάσω και δεν θέλω καν να ξέρω ότι υπάρχει, τον ανελκυστήρα στη Yarnam τον άνοιξα με tutorial όταν ξεκίνησα ξανά να παίζω ενώ ακόμα και σήμερα δεν ξέρω πως να "googlαρω" την περιοχή πάνω από το σημείο που ξυπνάει ο παίκτης για να πάω να βρω μια γυναίκα, η οποία αν θυμάμαι καλά έχει ένα μενταγιόν το οποίο ξεκλειδώνει ένα από τα endings; Πφφφ το θυμήθηκα και με έπιασε ένα άγχος.

Θάνος Τσομπάνης



Πρίν 5 χρόνια έπαιξα πρώτη φορά Soulsborne παιχνίδι. Συγκεκριμένα το Bloodborne, το οποίο ήρθε σαν bundle με το νεοαποκτηθέν τότε PS4. Η άξαφνη και ανέλπιστη διεύρυνση των gaming οριζόντων μου, που ήρθε με αυτή τηn πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία, δεν συνοδεύτηκε, ωστόσο, με την ανάλογη ωριμότητα αλλά αντίθετα με "προίκισε " με μια υπέρμετρη αλαζονεία και μια έντονη διάθεσή gaming ελιτισμού. Με αλλα λόγια, άθελά μου, είχα μετατραπεί στο εκνευριστικό hipsterόψωνο, το οποίο σνόμπαρε την υπόλοιπη παρέα του ως τηn gaming πλέμπα που έπαιζε ακόμα LoL και Call of Duty, και με διδακτικό ύφος νουθετούσε τους αδαείς για την αποκρυφιστική αλήθεια της FromSoftware και τη δυσκολία κατάκτησής της.

Ο Miyazaki όμως έχει πολλά ποδάρια, και την αλαζονεία, σχεδόν τελεσίδικα, ακολουθεί η νέμεσις και η τίσις. Αυτές ήρθαν μέσω ενός φίλου που έτυχε να με επισκεφθεί στο σπίτι τη στιγμή που προσπαθούσα μάταια να περάσω το Watchdog of the Old Lords (χαμόγελο θλίψης), ένα γιγαντιαίο δαιμονικό σκύλο, τελικό boss ενός dungeon chalice του Bloodborne. Ακούγοντάς με να κηρύττω τη δυσκολία του συγκεκριμένου boss, καθώς και την ικανότητα που χρειάζεται για να νικηθεί, με ρωτάει με αφοπλιστική απάθεια αν μπορεί να δοκιμάσει, και εγώ, προβλέποντας την ευκαιρία που παρουσιάζεται να επιδειξω επι του πρακτέου τον "νέο κόσμο" για τον οποίο τόσο ένθερμα φιλολογούσα, δεν του το αρνούμαι, και με σαρδόνιο χαμόγελο του ανταπαντώ: "Χαχ...ναι, αλλά προσπάθησε να μην μου φας πολλά blood vials".

Watchdog Sides

Μετά από 5 λεπτά, η οθόνη γράφει με μεγάλα γράμματα τις λέξεις "BEAST SLAINED" και ο φίλος, μου επιστρέφει το χειριστήριο με την ίδια απάθεια με την οποία το ζήτησε, και με το, σχεδόν ειρωνικό, "Καλό είναι, πλάκα έχει, βάλε Fifa τώρα". Σοκ! Οργή! Όνειδος! Εγώ; Ο guru του action-rpg (που να ήξερα...); Ο μύστης (ΜΤΚ) της υψηλής τέχνης των Ιαπώνων; Να γελοιοποιούμαι κατά αυτόν τον τρόπο στα μάτια ενός πρωτάρη; Πήρα το χειριστήριο (με έντονη διάθεση να το σπάσω), κατακόκκινος από τα νεύρα και τη ντροπή μου, και μετά από ένα σύντομο logic skill check, ηρέμησα και έβαλα το Fifa.

Υ.Γ. Μετά από λίγους μήνες οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί και βρίσκομαι εγώ στο σπίτι του συγκεκριμένου φίλου, λάτρη της σειράς πλέον, χαζεύοντάς τον να παίζει Dark Souls 3, προσπαθώντας να περάσει ένα boss (που εγώ είχε τύχει να περάσω με την πρώτη) και ακούγοντάς τον εν εξάλω να φωνάζει: "Ρε φίλε θα το σπάσω το *#%-παίχνιδο!! 20 φορες το έχω παίξει σήμερα". Κάπου εκεί κατάλαβα την ομορφιά των παιχνιδιών Soulsborne...

Δημήτρης Αγγέλου



Απελπισία=Ludwig και Ludwig=Απελπισία. Πρωτάρης με τα Souls, ξεκίνησα το Bloodborne και όλα πήγαιναν καλά. Μα για αυτό γκρινιάζουν; Για αυτό έχουμε τα git gud; Σιγά το πράγμα. Μέχρι που...

Συνάντησα αυτό το έκτρωμα της φύσης. Η απελπισία πρέπει να ήρθε όχι την πρώτη, ούτε την πέμπτη φορά που με σκότωσε, χωρίς να τον φτάσω ούτε στη μέση. Ήρθε όταν κατάλαβα ότι κόλλησα και θα χρειαστεί πολύ δουλειά για το συγκεκριμένο σημείο. Μετά από προσπάθειες κατάφερα και έφαγα τη μισή του ζωή και τον είδα να αλλάζει τελείως moveset. Εκεί είχαμε απελπισία level 2. Πάμε ξανά από την αρχή, μάτωμα για να περάσεις την πρώτη φάση, για να πας στη δεύτερη και απλά να δεις (ούτε καν να μάθεις) τις κινήσεις της. Κάπου εκεί, σίγουρα πάνω από 50 You Died αργότερα, λύγισα και το άφησα. Ε, δεν θα μας χαλάσεις και όλο το καλοκαίρι φίλε μου Ludwig.

Ludwig Bloodborne

Οι μήνες πέρασαν και γύρισα στο σπίτι μου, εκεί που σπούδαζα. Ένα απόγευμα είδα το κουτάκι του Bloodborne, και λέω "γιατί όχι;". Δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά με λιγότερες από 5 προσπάθειες, πριν καν συνηθίσω τα κουμπιά, ο Ludwig με κοιτούσε ανάποδα. Το τέρας είχε πέσει και η απελπισία έδωσε τη θέση της σε ένα μοναδικό αίσθημα ικανοποίησης. Μετά από όλο αυτό, πώς να ξεχάσεις την απίστευτη μουσική αυτής της μάχης;

Χρήστος Χιωτέλλης



Δεν ξέρω αν για μένα πρόκειται τόσο για πρώτη στιγμή «Απελπισίας», όσο στιγμή «Απορίας». Βλέπετε, ο γράφων δεν φημίζεται για το IQ του. Προσθέστε σε αυτό -ή, καλύτερα, αφαιρέστε- τα συχνά ξεσπάσματα απύθμενης ξεροκεφαλιάς, και έχετε τις ιδανικές στιγμές βλαχομαγκιάς. Η πρώτη τέτοια στιγμή ήταν με τον Φρουρό με το δόρυ, την ασπίδα και τα κόκκινα φωσφορίζοντα μάτια, στα στενά τείχη του Boletarian Palace στο Demon’s Souls. Άμαθος τότε από το τι εστί From Software, όπως οι περισσότεροι εκείνα τα πρώτα πέτρινα χρόνια, στάθηκα απέναντί του και ήδη σκεφτόμουν που να πάω μετά και τι loot θα βρώ στο πτώμα του και στον πύργο που φυλούσε. Χρήστος κοιτάει φρουρό. Φρουρός κοιτάει Χρήστο. Χρήστος λέει: «κλάσε μου».

Φρουρός παίρνει φόρα. Το πετσόκομμα που ακολούθησε δεν ήταν οδυνηρό για την ψυχική ή συναισθηματική μου υγεία -όπως ήταν για παράδειγμα η μάχη με τους Ornstein και Smough του Dark Souls- αλλά οδυνηρό για την όποια νοημοσύνη μου. Έμεινα χαζός να κοιτάω την οθόνη. Τι εννοείς δεν μπορώ να τον ρίξω; Πώς γίνεται αυτός ο τύπος, που είναι στο ύψος μου και δεν είναι καν boss, να με λιανίζει σε κάθε ευκαιρία με απλές κινήσεις; Πλήρωνα συνεχώς τα λάθη μου, δεν υπήρχε κάποιο άδικο ability του Φρουρού να κατηγορήσω. Πάθαινα εγκεφαλικό κοκομπλόκο όταν συνηδειτοποιούσα ότι το παιχνίδι δεν με αποτρέπει από το να τον σκοτώσω, υπάρχουν οι ευκαιρίες, αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορώ να τις αδράξω. Μέχρι τότε η gaming εμπειρία μου έλεγε ότι αργά ή γρήγορα, θα περνούσα τα εμπόδια και μόνο με τη δύναμη της θέλησής μου (aka ξεροκεφαλιά). Είμαι το κριάρι που κουντράει τσιμεντένιο τοίχο μέχρι να σπάσει ο τοίχος αντί να κοιτάξει γύρω αν υπάρχει άνοιγμα.

Demons Souls

Είμαι ο τύπος που στο Skyrim αντί να ακολουθήσω τον δρόμο, θα φάω 20 λεπτά προσπαθώντας να σκαρφαλώσω άβατα σημεία των βουνών για να ακολουθήσω ευθεία γραμμή προς το quest, διατηρώντας την ψευδαίσθηση ότι γλυτώνω χρόνο. Είμαι ο τύπος που αν κάποιος πολίτης στο GTA πέσει καταλάθος με το αμάξι του πάνω μου, θα εγκαταλείψω ό,τι κάνω και θα διασχίσω αν χρειαστεί όλο το χάρτη για να τον βρώ και να αδειάσω ένα γεμιστήρα στα αλαζονικά του μούτρα. Οπότε, στην προαναφερθείσα περίπτωση, κάθε φορά που με σκότωνε ο Φρουρός, ήταν λάδι στην πυρκαγιά. Τόσο μεγαλύτερο πείσμα να εγκαταλείψω το υπόλοιπο παιχνίδι, να επιστρέψω εκεί όπως είμαι, ίδιος, με τα όπλα που έχω και το mindset που έχω, και να δείξω ότι δεν χρειάζεται να αλλάξω εγώ, είμαι καλύτερος και το ξέρω. ΑΥΤΟΣ θα αλλάξει αργά ή γρήγορα, αυτός θα πρέπει να ΣΕΒΑΣΤΕΙ.

Αναμενόμενα, τελικά, κάποια στιγμή, μετά από ώρες παίζοντας την ίδια μάχη, έσπασα. Είχε πάει αργά, είχα πονοκέφαλο, λαδωμένα μαλλιά, δεν μιλιόμουν, έκανα ένα ντους, πήγα να ξαπλώσω. Η μεγαλύτερη ήττα ήταν εκτός παιχνιδιού, όταν ξαπλωμένος συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι αρκετά καλός. Και η μεγαλύτερη νίκη ήταν όταν αναγκάστηκα να γίνω, να μάθω, να αλλάξω. Μια μέρα μετά, πάνω από το πτώμα του Φρουρού ήμουν πάλι εγώ, αλλά δεν ήμουν ίδιος.

Χρήστος Λιάπης



Έχετε ακούσει ποτέ το τσιτάτο πως υπάρχουν τόσα Dark Souls, όσα οι παίκτες που το παίζουν; Παρόλη την εγγενή υπερβολή, που περιέχει στο νόημα της αυτή η φράση, είναι και από τις πιο κατάλληλες στο να περιγράψει με μία ατάκα το φαινόμενο "Soulsborne". Και αν ήθελα να φιλτράρω όλα τα συναισθήματα που έχω νιώσει παίζοντας τη σειρά, ως το ένα που είναι πάντα παρόν, είναι ο φόβος. Πλάι σε όλα τα άλλα που μπορεί να νιώσει κάποιος (δέος, μελαγχολία κ.λπ.), ο φόβος είναι αυτός, θαρρώ, που χαρακτηρίζει τη σειρά. Φόβος προερχόμενος από τα απόκοσμα περιβάλλοντα, τα αλλόκοτα και «εξωτικά» τέρατα, τα επιβλητικά bosses. Ο φόβος της αποτυχίας και του θανάτου, του αγνώστου και του ξένου.

Ειδικότερα τις πρώτες ώρες, που ακόμα ο παίκτης δεν έχει καταλάβει πως ο θάνατος είναι και αυτός μέρος μιας αέναης και επίπονης διαδικασίας εκμάθησης του παιχνιδιού, ο φόβος «χαριεντίζεται» με το ξαδελφάκι του, τον τρόμο, και διευθύνουν την εφιαλτική ορχήστρα του παιχνιδιού σαν εκκεντρικοί ξεμαλλιασμένοι μαέστροι. Όταν ακόμα κλαις για τις ψυχές που έχασες. Όταν ακόμα παίζεις το παιχνίδι για το προχωρήσεις παρακάτω και όχι για το απολαύσεις, όπως θα απολάμβανες μια αρχαία τραγωδία. Γιατί κάτι τέτοιο είναι. Η δική μου «ύβρις» ήταν πως τελειώνοντας το πλανευτικό Αnor Londo, από όλες τις απόψεις και εξοπλισμένος με το πλήρες Havel σετάκι, νόμιζα πως το κατείχα το παιχνίδι. «Fatboi» roll και ακατανίκητο poise (που ανάθεμα αν καταλάβαινα τι ήταν). Επόμενη στάση, το New Londo Ruins, όπου για πρώτη φορά το παιχνίδι μετατρεπόταν από dark fantasy, σε κανονικό horror, και ενώ μια κλεφτή ματιά πιο νωρίς στους αποτρελαμένους hollows της αρχής έπρεπε να με είχε προετοιμάσει, δεν ήμουν έτοιμος για την άβυσσο, μεταφορικά και κυριολεκτικά, που με περίμενε.

Προσπερνώντας, νιώθοντας απλά ένα σφίξιμο, τα αρχικά φαντάσματα και banshees, άνοιξα το φράγμα και μαζί την κερκόπορτα για να τρυπώσει η «άτη» των θεών του παιχνιδιού. Ο συνδυασμός των ξεβρασμένων πτωμάτων των κατοίκων του New Londo, των γκροτέσκων blob monster και της εμφάνισης των Dark Wraiths που δίκαζαν, ως άλλη «νεμεσις», το μονόπλευρο μου παιχνίδι, μαζί με ένα χαμένο shortcut, με έφεραν στο χείλος της αβύσσου με ελάχιστα estus  flasks και την ψυχολογία στα τάρταρα. Πριν καν πέσουν οι παλμοί μου, χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, βουτάω μέσα στο απύθμενο πηγάδι και για 10 δευτερόλεπτα, τρέμω πως ξεγελάστηκα από το παιχνίδι και θα έπρεπε να επαναλάβω το επίπονο session, που με είχε αφήσει λειψό από πολεμοφόδια.

Four Kings

Το άγχος μετατρέπεται σε τρόμο, όταν αντιλαμβάνομαι πως έρχονται κατά πάνω μου, οι Four Kings, ένας τη φορά, αλλά μπορεί σε κάποια φάση να πάλεψα και δύο μαζί για κάποια δευτερόλεπτα (είναι κάπως θολή η ανάμνηση). Ο τρόμος πηγάζει από την αποστροφή που μου προκαλούσε η επανάληψη της περιοχής, μα και από το βαθύ σκοτάδι της αβύσσου, που εξάλειφε οποιαδήποτε πιθανότητα αντίληψης της αρχιτεκτονικής του χώρου. Εγώ, η ασπίδα μου, το μονόχειρο σπαθί μου, η κυριαρχική παρουσία των αρχόντων του life drain, η ανατριχιαστική μουσική και το ζοφερό, απόλυτο σκότος, επιδιδόμαστε σε ένα πρωτόγονο τελετουργικό επιβίωσης, σε ένα χορό ανταλλαγής χτυπημάτων, με μόνο στόχο να παραμείνω ζωντανός.

Γιατί δεν ήθελα να το ξαναζήσω, γιατί το παιχνίδι με είχε καταβάλει ψυχολογικά και με είχε συντρίψει. Η «τίσις» μου. Δεν θυμάμαι πόσο κράτησε η μάχη. Πιθανότατα να ήταν λίγα λεπτά, αλλά η χαοτική τροπή, που είχε πάρει (σε σχέση με την ορθολογική προσέγγιση που είχα ως τότε) την έκανε να μοιάζει ατελείωτη. Το ειρωνικό της υπόθεσης -κάτι που το κατάλαβα φυσικά αργότερα μελετώντας το lore- είναι πως την θέση των estus, ως μέσο ίασης, χρησιμοποίησα hard humanity, όλα μου τα αποθέματα. Γινόμουνα δυνατότερος και συνάμα ακόμα μεγαλύτερο δέλεαρ. Να μη τα πολυλογώ, κέρδισα με την πρώτη, αλλά με πολύ φθηνό τρόπο, όντας σκλάβος της απροθυμίας μου να το ξαναζήσω και να μάθω, παραβιάζοντας τον ιερότερο κανόνα του παιχνιδιού: Να μαθαίνεις από την αποτυχία. Νικητής-ηττημένος με μία Lord Soul στο χέρι, ανακουφισμένος μα όχι περήφανος. Τραγωδία, κλασικά Dark Souls πράγματα δηλαδή.

Νίκος Πλωμαριτέλης



Το Dark Souls παίχτηκε ενάμιση χρόνο μετά την κυκλοφορία του. Όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί ήξερα ότι ή θα ασχοληθώ δύο μέρες και θα το αφήσω, ή θα χρειαστώ ένα ολόκληρο τρίμηνο για να το χορτάσω. Συνέβη το δεύτερο. Το Dark Souls άλλαξε πολλές από τις απόψεις μου για τα games, άλλαξε αρκετά τον τρόπο που σκεφτόμουν έως τότε, και κάθε φορά, με κάθε κυκλοφορία, η σειρά μου «κόστιζε» ένα τρίμηνο το λιγότερο (εκτός από το Sekiro που είναι τελείως διαφορετική ιστορία).

Επειδή έναν εγωισμό τον έχουμε, είπα κι εγώ να ξεκινήσω χωρίς πληροφορίες, χωρίς οδηγούς, χωρίς tips, αν και στην περίπτωση του DS και λόγω του τρόπου που λειτουργεί (upgrades, smiths, χρήση miracles και stats γενικώς) αυτό αποδείχθηκε δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αλλά εκεί, να βγει όσο το δυνατόν περισσότερο χωρίς καμία απολύτως πληροφορία (ήξερα μόνο ότι χρειάζεται δαχτυλίδι για τους 4 Kings και εννοείται σε καμία περίπτωση δεν θα ήξερα πώς ενεργοποιείται το Artorias DLC).

Και το ταξίδι άρχισε στραβά. Πολύ στραβά. Γιατί το κάστρο πάνω δεξιά μου φάνηκε... μακρινό. Και τα σκαλιά προς New Londo Ruins, απλά δεν τα πήρα χαμπάρι. Και ξεκίνησα με Catacombs. Γελοίο; Τώρα μου το λέτε; Μπερδεμένο level design (μετά κατάλαβα ότι απλά ήταν υποδειγματικό), σκελετοί που δε σκοτώνονταν (Divine Weapon κανείς; Τι είναι το Divine;) Μη ρωτάτε πώς, φτάνω στον Pinwheel. Χωρίς να έχω ανακαλύψει τον Vamos. Κι επειδή μου φάνηκε εύκολος είπα «καλά το πάω». Και μετά σκοτάδι. Χάος. Tomb of Giants. Κατάλαβα ότι κάτι δεν έκανα καλά. Αλλά βρες εσύ τρόπο να γυρίσεις. Χαριτωμενιές όπως fast travel πριν το Wrap δεν παίζουν. Τρεις βασανιστικές μέρες κόβω βόλτες στα σκοτάδια του Tomb. Ανεβάζω stats κάνω leveling και grinding όπου μπορώ, έχω βεβαιωθεί ότι κάτι έκανα τρομερά λάθος, βρίσκω τον Patch, με ρίχνει ο Patch, δρόμο παίρνω και δρομάκι, κανένα τρίωρο να ξαναβρώ το δρόμο, βάζω τη φωτεινότητα και το gamma στο τέρμα, μη ξαναρωτήσετε πώς, βλέπω φώς. Και μια πύλη καλυμμένη με χρυσή ομίχλη. Λυπήθηκα και τον εαυτό μου και τις ώρες που έφαγα και τα καντήλια που έριξα έκανα σαν καλό παιδί New Game, γιατί δεν τόλμησα να σκεφτώ να ξαναγυρίσω πίσω ποδαράτο. Ε, στο New Game, μέρες μετά για να ηρεμήσω και αφού απέφυγα τα Catacombs σαν ο διάολος το λιβάνι, κατάλαβα ποια ήταν η σωστή διαδρομή.

Black

Το τυφλό playthrough, πέρα από το Covenant of Artorias Ring και το πώς πάς στο dlc ήταν πραγματικά τυφλό. Κάτι που σημαίνει ότι έχασα το Painted World γιατί δεν ήξερα πώς ξαναγυρνάς στο Undead Asylum. Και έχασα και το Ash Lake, γιατί... τι πάει να πει γιατί; Ποιος βρήκε το chest και πήγε από πίσω και έκανε roll δηλαδή; Οπότε, ούτε Snuggly, ούτε Slab, ούτε Priscilla. Τους επόμενους τρεις μήνες, όλα έγιναν με τον δέοντα τρόπο. Υπήρξαν κι άλλοι «τοίχοι». Δεν το «είχα» με τους Archers στο Anor Londo (τώρα μου φαίνεται περίεργο, αλλά τότε εφιάλτης) και ναι, το διπλό Boss Fight του Ornstein και Smogg για κάποιον ξένο στη λογική των Souls, είναι βαρύ κι ασήκωτο. Και τα ιδιότυπα quest του DS, αν ολοκληρώθηκαν (κάποια από αυτά), ολοκληρώθηκαν τυχαία. Αλλά η γοητεία ενός «τυφλού» playthrough τέτοιων τίτλων δεν ξεπερνιέται με τίποτα. Ο κανόνας τηρήθηκε ευλαβικά και στα υπόλοιπα παιχνίδια, ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις που χρειάζεται αποκρυπτογράφηση γραμμικής β’ για να καταλάβεις πού πας και τι κάνεις. Αλλά αυτά, σε άλλη περίσταση.

Σάββας Καζαντζίδης


 

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

Comments (20)

This comment was minimized by the moderator on the site

Η εμπειρία που περιγράφει ο Χιωτέλλης είναι ακριβώς κι η δική μου προσέγγιση με τη σειρά. Όταν έπαιξα για πρώτη φορά το πρώτο Dark Souls, μετά το Άσυλο, στην αρχή του παιχνιδιού, πήρα λάθος στροφή. Πέρασα δύο εβδομάδες να κοπανάω σε τοίχο, χωρίς να έχω καταλάβει ότι η περιοχή προορίζεται για άλλο level και εξοπλισμό. "Για αυτό λένε ότι το παιχνίδι είναι δύσκολο", έλεγα στον εαυτό μου και...

Η εμπειρία που περιγράφει ο Χιωτέλλης είναι ακριβώς κι η δική μου προσέγγιση με τη σειρά. Όταν έπαιξα για πρώτη φορά το πρώτο Dark Souls, μετά το Άσυλο, στην αρχή του παιχνιδιού, πήρα λάθος στροφή. Πέρασα δύο εβδομάδες να κοπανάω σε τοίχο, χωρίς να έχω καταλάβει ότι η περιοχή προορίζεται για άλλο level και εξοπλισμό. "Για αυτό λένε ότι το παιχνίδι είναι δύσκολο", έλεγα στον εαυτό μου και συνέχιζα να προσπαθώ, μέχρι που έφτασα σε σημείο που ήταν προφανές ότι κάτι δομικό μου έλλειπε για να προχωρήσω (να είναι καλά τα Zelda, που έχουν εκπαιδεύσει το μυαλό μου).

Για τον χοντρό και τον λιγνό, μην τα ξαναγράφω. Έχουμε ανταλλάξει σεντόνια στο forum για τη συγκεκριμένη μάχη.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Νομίζω ο Καζαντζίδης το γράφει αυτό κ. Κώστα.

This comment was minimized by the moderator on the site

Όχι Χιωτέλλης, αλλά Λιάπης. Σωστά. Τώρα κατάλαβα ότι η υπογραφή του ονόματος είναι στο τέλος του κειμένου, όχι στην αρχή. Βουρ στον πατσά τα πήγα κι εγώ, ειδικά το πρώτο. Brawn, not brains.

Και, βλέπω, ότι την πάτησα όπως ακριβώς εσύ. Αυτό περιγράφω με την λάθος στροφή. Κι εγώ για Κατακόμβες τράβηξα στο πρώτο playthrough, Σάββα. Ωστόσο, τη μυρίστηκα τη δουλειά πιο νωρίς. Δεν θυμάμαι να...

Όχι Χιωτέλλης, αλλά Λιάπης. Σωστά. Τώρα κατάλαβα ότι η υπογραφή του ονόματος είναι στο τέλος του κειμένου, όχι στην αρχή. Βουρ στον πατσά τα πήγα κι εγώ, ειδικά το πρώτο. Brawn, not brains.

Και, βλέπω, ότι την πάτησα όπως ακριβώς εσύ. Αυτό περιγράφω με την λάθος στροφή. Κι εγώ για Κατακόμβες τράβηξα στο πρώτο playthrough, Σάββα. Ωστόσο, τη μυρίστηκα τη δουλειά πιο νωρίς. Δεν θυμάμαι να έφτασα τόσο κάτω. Όταν άρχισε να σκοτεινιάζει η οθόνη και να μην πεθαίνουν οι εχθροί, άρχισα να την ψιλιάζομαι ότι κάπου έκανα λάθος στροφή. Τα Divine τα έψαξα όταν επέστρεψα στην ίδια περιοχή, γιατί είπα "δεν μπορεί, δεν έχω κάπου αλλού να πάω, οπότε, ότι ήταν που ξεκλειδώνει την περιοχή, μάλλον το έχω ήδη".

Επίσης, bonus "αντι-τοίχος" σε αυτά που γράφετε όλοι, είναι το NG+. Αυτό το συναίσθημα του να παίζεις τον Ornstein & Smough ή τον Fume Knight σε NG+, με καλύτερο εξοπλισμό και (ΚΥΡΙΩΣ) γνώση, ξέροντας τι πρέπει να κάνεις και πώς, αντικαθιστώντας τον τρόμο με υπομονή, την απελπισία με μεθοδικότητα, δεν το έχω συναντήσει σε κάνενα άλλο παιχνίδι.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Εκπληκτικό άρθρο για παιχνίδια σταθμούς από μια εταιρεία που κάθε φορά παραδίδει απλόχερα μαθήματα δημιουργικότητας, φαντασίας και σεβασμού στον fan-πελάτη-καταναλωτή. Ξεκίνησα δειλά δειλά την εμπειρία μου με DS2 Scholar of the First Sin και συνέχεια με DS1. Μετά από άπειρα playthroughs όχι μόνο δεν το μετάνιωσα αλλά ίσως και να άργησα κιόλας να τα ξεκινήσω. Το Bloodborne μου ξέφυγε λόγω...

Εκπληκτικό άρθρο για παιχνίδια σταθμούς από μια εταιρεία που κάθε φορά παραδίδει απλόχερα μαθήματα δημιουργικότητας, φαντασίας και σεβασμού στον fan-πελάτη-καταναλωτή. Ξεκίνησα δειλά δειλά την εμπειρία μου με DS2 Scholar of the First Sin και συνέχεια με DS1. Μετά από άπειρα playthroughs όχι μόνο δεν το μετάνιωσα αλλά ίσως και να άργησα κιόλας να τα ξεκινήσω. Το Bloodborne μου ξέφυγε λόγω έλλειψης κονσόλας αλλά έστω και ατγά θα γίνει κι αυτό. Κάτι μου λέει οτι με το Elden Ring κάποιοι που και καλά υποτίθεται οτι το έχουν με το open world(Ubisoft πχ) θα τρέχουν να κρυφτούν από ντροπή

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Πολύ ωραίο άρθρο παιδιά, όλοι έχουμε φοβερές αναμνήσεις από τα παιχνίδια της From. Εγώ πάντα είχα στο μυαλό μου στο 1ο Dark Souls σαν milestone, σαν το τελευταίο tutorial ας πούμε, τους Ornstein και Smough, με τη λογική οτι όταν τους καταφέρεις, είσαι πια έτοιμος να τελειώσεις το game, έχεις σφυρηλατηθεί. Αυτό βέβαια με την προυπόθεση οτι έχεις πάρει την πιο δόκιμη διαδρομή, και έχεις μείνει...

Πολύ ωραίο άρθρο παιδιά, όλοι έχουμε φοβερές αναμνήσεις από τα παιχνίδια της From. Εγώ πάντα είχα στο μυαλό μου στο 1ο Dark Souls σαν milestone, σαν το τελευταίο tutorial ας πούμε, τους Ornstein και Smough, με τη λογική οτι όταν τους καταφέρεις, είσαι πια έτοιμος να τελειώσεις το game, έχεις σφυρηλατηθεί. Αυτό βέβαια με την προυπόθεση οτι έχεις πάρει την πιο δόκιμη διαδρομή, και έχεις μείνει μακριά από το νεκροταφείο για αρχή ( κάποιοι δεν ήταν τόσο τυχεροί).
Απο κει και πέρα τα dlc πάντα έκαναν ένα άλμα στη δυσκολία για το οποίο ήσουν βέβαια πιό έτοιμος, πιο ψυλλιασμένος. Στο DS3 ειδικά, ενώ το main game βγαίνει σχετικά πιο εύκολα και ανθρώπινα, τα dlc είναι αρκετά πιο βάρβαρα, με Sister Friede, Demon Prince και Midir να έχουν κάνει πλάκα με όλους εμας που νομίσαμε οτι το 3ο μέρος ήταν εύκολο. Οταν έχεις φτάσει βέβαια σ αυτό το σημείο είσαι ήδη βιτσιόζος, και σ αρέσει και λίγο που τις τρως, γιατί δε θες να τελειώσει όλο αυτό!

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη απελπισία είναι η πρώτη επαφή με τη σειρά, όταν καταλαβαίνεις ότι πρέπει να αφήσεις τις σύγχρονες επιταγές των video games στην άκρη και να σκεφτείς\παίξεις όπως παλιά, χωρίς checkpoints κάθε 30'', μελετώντας τον εχθρό και όχι μπαίνοντας χωρίς σκέψη, συνειδητοποιώντας ότι το gameover δεν είναι κακό αλλά μέρος της εκμάθησης του παιχνιδιού. Απο κει και πέρα σίγουρα οι...

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη απελπισία είναι η πρώτη επαφή με τη σειρά, όταν καταλαβαίνεις ότι πρέπει να αφήσεις τις σύγχρονες επιταγές των video games στην άκρη και να σκεφτείς\παίξεις όπως παλιά, χωρίς checkpoints κάθε 30'', μελετώντας τον εχθρό και όχι μπαίνοντας χωρίς σκέψη, συνειδητοποιώντας ότι το gameover δεν είναι κακό αλλά μέρος της εκμάθησης του παιχνιδιού. Απο κει και πέρα σίγουρα οι Tower Knight (Demon's), Ornstein & Smough, Manus (DS), Fume Knight, Pursuer και King's Pet(DS2), Midir (DS3), Ludwig και Kos (Bloodborne) και οι Genichiro και Isshin του Sekiro ήταν οι αντίπαλοι στους οποίους είδα τις πιο πολλές φορές το You Died.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Δώρο εξ'ουρανού να βλέπεις το αγαπημένο σου site/κανάλι να παίζει, να μιλάει ή να γράφει για ένα λατρεμένο παιχνίδι της μόνης ομάδας που είσαι funboyς, σας ευχαριστούμε.... να πω και γω την δική μου ιστορία για το γιατί αγαπώ τα souls. Συμπαθάτε με για το μακροσκελές μήνυμα απλά έτσι ένιωθα να το μυριστώ. Έπαιζα παιχνίδια για πάρα πολλά χρόνια και στο κουρμπέτι αυτό με έβαλε ο πατέρας μου, δεν...

Δώρο εξ'ουρανού να βλέπεις το αγαπημένο σου site/κανάλι να παίζει, να μιλάει ή να γράφει για ένα λατρεμένο παιχνίδι της μόνης ομάδας που είσαι funboyς, σας ευχαριστούμε.... να πω και γω την δική μου ιστορία για το γιατί αγαπώ τα souls. Συμπαθάτε με για το μακροσκελές μήνυμα απλά έτσι ένιωθα να το μυριστώ. Έπαιζα παιχνίδια για πάρα πολλά χρόνια και στο κουρμπέτι αυτό με έβαλε ο πατέρας μου, δεν μου είπε ποτέ ''τι ανοησίες είναι αυτά τα μπαρμπαδέλια'' κτλπ, ίσα ίσα του φαινόταν πάρα πολύ ενδιαφέρον το καινοτόμο κομμάτι του gaming ως τεχνολογικό επίτευγμα (καθ'ότι λατρεύει την τεχνολογία γενικά). Mετά την ps2 εποχή έκανα μετάβαση σε pc και αυτό κράτησε για χρόνια,είχα ξεχάσει τι πάει να πει κονσόλα δεν ήξερα καν για αποκλειστικότητες και τα συναφή (πόσο μαλλον οταν πήγα μετά φοιτητής δεν ενημερωνόμουν καθόλου στο τι έχει να κάνει με τα παιχνίδια.πχ περίμενα την κυκλοφορία του last of us πότε θα βγει στο pc....τόσο). Εν πάση περιπτώση τελευταία παιχνίδια που όχι απλα έπαιξα αλλα σακάτεψα ηταν Batman Arkham Asylum, City, Origins, DEUS EX και παιχνίδι που με εντυπωσίασε πάρα πολύ ως νεοεισαχθέν το Dishonored μετά κενό, συνέχιζα να παίζω αυτά που είχα τα ίδια και τα ίδια και δε παραπονέθηκα στιγμή έβλεπα τα νέα παιχνίδια να βγαίνουν και το σύστημα μου να αδυνατεί να τα σηκώσει αλλα δεν είχα παράπονο γιατι πάντα υπήρχε το Dishonored και το είχα ως το τελευταίο παιχνίδι που έπαιξα, καθώς πλέον μεγάλωσα είχαν περάσει τα χρόνια έβγαλα την σχολή,είχα δουλειά κτλπ (που να ήξερα ο βλάκας οτι μερικές φορές παιχνίδια οπως πχ το 11-11 memories retold είναι ανώτερα και απο λογοτεχνία). Ώσπου πρωτοχρονιά του 2016 βρίσκω δώρο κάτω απο το δέντρο ένα ps4 , μου το είχε κάνει δώρο η κοπέλα μου και εκεί ξεκινάει το πατιρντί έβαλα το god of war 3....δεν μου άρεσε μην με παρεξηγήσετε απλα δεν με εντυπωσίασε τότε που είχα παίξει τα 2 πρώτα ήμουν ακόμα έφηβος και είναι λογικό να μου άρεσε όλο αυτό το badassιλίκι του Kratos (το καινούργιο πχ που βγήκε ήταν αυτό ακριβως που περίμενα και το λάτρεψα είχε αποβάλει απο πάνω του όλη την καγκουρίλα και την σειρά GOW την έχω ώς σημείο που μεγάλωσε και ωρίμασε μαζί με εμένα). Έβαλα the order.....μεχ έβαλα uncharted την τριλογία νταξ αλλα δε...έβαλα Last of us είπα αυτό ηταν καλό το μόνο που με είχε ενθουσιάσει, έβαλα gta v καλό gameplay αλλα ήθελα πιο μουντό story (ευτυχώς ήρθε χρόνια μετά το RDR2). Σε μια φάση άκουσα σε μια παρέα ενα βράδυ να μιλάν για ένα παιχνίδι δύσκολο και πολύ καλό, μπαίνω στο gameover βλεπω για ολη την σειρα...δεν είχα ιδεά δεν την είχα ξαναματακούσει...ημουν βλέπεις την συνομοταξίας του Skyrim βλεπω τα reviews να είναι διθυραμβικά βλέπω το Σάββα να μιλάει για τα παιχνίδια με πάθος. Βάζω βίνδεο να δω gameplay το βλέπω και λέω..''μΑ αΥτΟ ΔεΝ εΧεΙ ΚαΝ jUmP'' το προσπέρασα....μήνες μετά αρχές Σεπτεμβρίου του 2016 μπαίνει σε προσφορά 45 ευρώ ένα παιχνίδι που είχα δει οτι το gameover του είχε δώσει 10 και ως αρνητικό είχε πως θα είναι το τελευταίο το Dark Souls 3...ρισκάρω τον οβολό και το αγοράζω...μέχρι τότε οτι παιχνίδι είχα πάρει ηταν used ή σε αρκετά χαμηλό price drop και οταν τα τερμάτιζα τα έδινα πίσω να πάρω έκπτωση ή απλα το νοίκιαζα (όλα εκτος απο το last of us που ηταν το μόνο που είχα κρατήσει) ..το DS 3 ηταν το πρώτο παιχνίδι που έδωσα 45 ευρώ και θυμάμαι ένιωθα και τύψεις που πήρα ένα τόσο ακριβό παιχνίδι επειδη δεν με τραβάει απλα ήθελα να δω αν ισχυει αυτο που λεν οτι είναι τόσο καλό...YES INDEED IT IS CALLED LOTHRIC.....στωική αφήγηση.....αργόσυρτα πλάνα που ολα είνα σαν πίνακες πάνω σε μουσαμά, σαπήλα, μουντίλα, καταχνιά...σε κλάση επιλέγο knight....το παιχνίδι μου έβγαζε στην αρχή ένα συναίσθημα που μου είχε βγάλει το crusaders might and magic και μία στενάγχωρη εισαγωγή όπως αυτή του Legend of Dragoon (στο χωριό και μετά στη Ηellena Prison)......βγαίνει ο Gundyr τότε είπα αυτό το παιχνίδι δεν είναι σαν τα αλλα, δεν είναι δύσκολο, πρέπει να το μάθω...όποτε έχανα έφταγα εγώ, μου θύμισε εντόνως το δέος των κολοσσών του τύπου ''πως(?), τι κάνω τώρα εδώ'?' απο το Shadow of the Colossus ..οταν θύμωνα τα έκανα ακομα πιο μαντάρα λες και υπήρχε ένα ανιχνευτής στο μοχλό που μετρούσε παλμούς και όσο πιο νευριασμένα έπαιζα τόσο πιο πολύ ανέβαινε το scale δυσκολίας, ηρέμισα.. συγκεντρώθηκα...η ανταμοιβή του συναισθήματος ήταν τέτοια που το αγάπησα απο τότε ξανα ξεκίνησα να μαζέυω συλλογή με παιχνίδια που έχουν να μου δώσουν μια καλή εμπειρία έβαλα μετά Βloodborne λέγοντας μα καλά πόσο πιο καλό απο το DS3 να είναι, σιγά υπερβολές..τότε είπα πως οι τύποι στην From είναι μάγοι και άρχισα να ψάχνω για το ιστορικό της ομάδας και για το ποιος είναι ο Miyazaki μετά έκανα την πρώτη μου συναλλαγή να αγοράσω digital το DS 2 και αργότερα έψαξα να βρω ps3 να παίξω τα Demon και Dark Souls 1 ...αλλο καλό που κάναν τα souls ηταν σε μια δυσκολή φάση με ένα σοβαρό τραυματισμό που είχα ο οποίος με έφερε στα όρια της κατάθλιψης γιατί με πήγε πίσω σε πολλά ηταν βάλσαμο. Δεν είναι οτι έχω μια ξεχωριστή ιστορία να πω και συγνώμη για το οτι είναι μακροσκελές αλλα τα soulsborne και το Sekiro είναι παιχνίδια που τα αγαπώ πραγματικά η from με έκανε να πάρω dlc και δεν ένιωσα οτι με εξαπατά σε κάτι. Mπορεί να είμαι υπερβολικός και για κάποιους, να μην είναι τόσο καλή η σειρά και είναι σεβαστό φυσικά αλλα αυτά τα παιχνίδια είναι state of art για το gaming, έχουν αυτο το κάτι...το art design, level design την ατμόσαιρα την !αφήγηση!, το φανταστικό lore, αυτη η λακωνικότητα που έχουν μου αρέσει αρκετά και με λαχτάρα περιμένω το Elden Ring. Aκόμη και αν η Μερεμέτ Service (απο το κλασική περίπτωση βλάβης) βγάλει κονσόλα με αποκλειστικότητα της From θα είμαι εκεί :p. Αυτά και ξανά χίλια συγνώμη για το σεντόνι.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Νασαι καλά αγαπητέ.

This comment was minimized by the moderator on the site

Απελπισία, σχεδόν πραγματική, είχα βιώσει την πρώτη φορά που είχα παίξει DS1 και βρισκόμουνα στην κλασσική bonfire του Undead Berg και είχα αφήσει ανοιχτά μέτωπα με 2 Black Knights, έναν Havel με ένα ματσούκι ΝΑ, έναν δράκο πάνω από μια γέφυρα που μου είχε κοστίσει κάποιες χιλιάδες souls και πιθανόν έναν Prowling demon(?). Νόμιζα δλδ ότι έχω να αντιμετωπίσω 4/5 bosses που έπρεπε να τα...

Απελπισία, σχεδόν πραγματική, είχα βιώσει την πρώτη φορά που είχα παίξει DS1 και βρισκόμουνα στην κλασσική bonfire του Undead Berg και είχα αφήσει ανοιχτά μέτωπα με 2 Black Knights, έναν Havel με ένα ματσούκι ΝΑ, έναν δράκο πάνω από μια γέφυρα που μου είχε κοστίσει κάποιες χιλιάδες souls και πιθανόν έναν Prowling demon(?). Νόμιζα δλδ ότι έχω να αντιμετωπίσω 4/5 bosses που έπρεπε να τα νικήσεις οπωσδήποτε και έλα όμως που όλα με ισοπέδωναν μέσα σε λίγα χτυπήματα. Ήξερα ότι έπαιζα ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι αλλά κάπου το ηθικό μου είχε ξεκινήσει να καταρέει και άρχισαν να στριφογυρίζουν σκέψεις λιποταξίας στο μυαλό μου. Πίστευα δλδ ότι το παιχνίδι θα είναι κάπως έτσι από δω και πέρα μέχρι το τέλος του, ότι οι μισοί εχθροί θα είναι boss fights και οι άλλοι μισοί θα τιμωρούν το παραμικρό σου λάθος. Και επιπλέον πόσο σαδιστής μπορεί να είναι κάποιος για να δημιουργήσει ένα τέτοιο παιχνίδι. Το DS με είχε νικήσει. Ο Miyazaki είχε μπει στο μυαλό μου. Όλα μου φαινόταν μαύρα. Αλλά όπως λένε -Προσοχή ακολουθεί τετριμμένη, υπέροχη έκφραση που την έχετε διαβάσει ένα τρις φορές- το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν την αυγή!
Το λοιπόν, έκατσα και είδα κανά δυο βιντεάκια στο yt και σιγουρεύτηκα δλδ ότι είναι ανθρωπίνως εφικτό να νικηθεί ο Ηavel, κατάλαβα την αξία του backstab και κάποιων στατιστικών, και κατάφερα τελικά μετά από κάμποσες προσπάθειες να τον βγάλω. Από εκείνη τη στιγμή και μετά τίποτα δεν με έριξε ξανά τόσο χαμηλά ψυχικά. Όλες οι υπόλοιπες προκλήσεις, όσο δύσκολες και να ήταν, ποτέ δεν με έφτασαν ξανά σε ένα τέτοιο σημείο. Είχα αποκτήσει δλδ. το mindset που χρειαζόταν για να τελείωσω το DS.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Ξέχασα να αναφέρω ότι μία και μοναδική φορά σκέφτηκα μήπως πρέπει να τα παρατήσω, κι αυτό ήταν στην αρχή του Sekiro. Έχανα ξανά και ξανά από minibosses και σκέφτηκα μήπως είναι τελικά υπερβολικά δύσκολο για μένα... Αν έχανα από την αρχή, σκέψου στα κανονικά bosses τι θα γινόταν. Επέμεινα και μόλις μπήκα στο νόημα αυτό ήταν.

This comment was minimized by the moderator on the site

Hype-άρομαι πολύ από τα ίντερνετζ (το πολύ ωραίο review της Keza McDonald στο IGN, βασικός υπάιτιος και ο Σάββας και το GO τότε γύρω στο '14).

Το νοικιάζω. Το αρχίζω δειλά-δειλά. Μου αρέσει έτσι όπως είναι στημένο το control scheme, το βάρος του χαρακτήρα, τα animations. Κάθε μομπάκι με τρομάζει λές και είναι μπος φάιτ. Μπαίνω στον Asylum Demon. Παραδίδομαι αμαχητί. Με ύφος όπως το παρακάτω,
...

Hype-άρομαι πολύ από τα ίντερνετζ (το πολύ ωραίο review της Keza McDonald στο IGN, βασικός υπάιτιος και ο Σάββας και το GO τότε γύρω στο '14).

Το νοικιάζω. Το αρχίζω δειλά-δειλά. Μου αρέσει έτσι όπως είναι στημένο το control scheme, το βάρος του χαρακτήρα, τα animations. Κάθε μομπάκι με τρομάζει λές και είναι μπος φάιτ. Μπαίνω στον Asylum Demon. Παραδίδομαι αμαχητί. Με ύφος όπως το παρακάτω,

https://i.warosu.org/data/tg/img/0419/59/1439968600160.gif

Ψύχραιμα σβήνω τα game data, κάνω eject το δισκάκι, το βάζω στη θήκη του και την επόμενη μέρα το επιστρέφω. Αλλά μου είχε μπει το μικρόβιο! Αφού όλοι λένε ότι είναι το καλύτερο πράγμα since sliced bread! Ακόμα και ο Yahtzee λέει ότι μόλις κάνει κάτι "κλικ" μέσα σου, είναι το καλύτερο παίγνιο όλων των εποχώνε. Αρχίζουν και μπαίνουν σκέψεις μήπως το ξανανοικιάσω...

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Μετά από πολύυυ καιρό και αγκομαχώντας, φτάνω στο Anor Londo (wow, τι εντυπωσιακή περιοχή).

Ένας ξάδερφος που έιναι στο σπίτι φεύγει να πάει για μπιρίτσα. Είμαι στο σημείο με τους δύο τοξότες στη γέφυρα.

Μετά από κανένα τρίωρο ανταλλάζουμε μηνύματα. Είμαι στο σημείο με τους δύο τοξότες στη γέφυρα.

Το οποίο τελικά την πρώτη φορά βγήκε όταν έκανα channel τον inner Καραϊσκάκη/Παπαφλέσσα/Κώστα...

Μετά από πολύυυ καιρό και αγκομαχώντας, φτάνω στο Anor Londo (wow, τι εντυπωσιακή περιοχή).

Ένας ξάδερφος που έιναι στο σπίτι φεύγει να πάει για μπιρίτσα. Είμαι στο σημείο με τους δύο τοξότες στη γέφυρα.

Μετά από κανένα τρίωρο ανταλλάζουμε μηνύματα. Είμαι στο σημείο με τους δύο τοξότες στη γέφυρα.

Το οποίο τελικά την πρώτη φορά βγήκε όταν έκανα channel τον inner Καραϊσκάκη/Παπαφλέσσα/Κώστα Πρέκα μου και αλαλάζοντας έτρεξα και έκανα στον δεύτερο ένα τυφλό parry (δεν το είχα καθόλου τότε). Όταν άκουσα τον ήχο του parry, σάστισα, και ακόμα πιο πολύ σάστισα όταν συνειδητοποίησα ότι μπορούσα πια να συνεχίσω το παιχνίδι.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

καταπληκτικες εμπειριες με τα souls αλλα το bloodborne με χαλασε πολυ και το ξαποστειλα.δεν γινεται να μην σου δινει τον ελαχιστο αριθμο estus ή οτι παρομοιο τελος παντων και να πρεπει να φαρμαρω συνεχεια blood vials και οταν τα χασω στο boss παλι τα ιδια.απαραδεκτο!!! εκτος αν κατι δεν καταλαβα καλα.οσο για το sekiro,εκπληκτικο παιχνιδι που το ευχαριστηθηκα στο δευτερο playthrough αφου ειχα...

καταπληκτικες εμπειριες με τα souls αλλα το bloodborne με χαλασε πολυ και το ξαποστειλα.δεν γινεται να μην σου δινει τον ελαχιστο αριθμο estus ή οτι παρομοιο τελος παντων και να πρεπει να φαρμαρω συνεχεια blood vials και οταν τα χασω στο boss παλι τα ιδια.απαραδεκτο!!! εκτος αν κατι δεν καταλαβα καλα.οσο για το sekiro,εκπληκτικο παιχνιδι που το ευχαριστηθηκα στο δευτερο playthrough αφου ειχα παιξει με cheats στο laptop μου την πρωτη φορα.κακη καμερα και αν δεν εχεις 60 fps δυσκολευει πολυ.ομως ολα τους μοναδικα παιχνιδια...

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Μεγάλο σχολείο αυτά τα παιχνίδια. Δεν θα είσαι ποτέ ο ίδιος παίκτης μετά την ενασχόλησή σου με έναν τέτοιο τίτλο. Προσωπικά, σε μένα άλλαξε σε μεγάλο βαθμό την αντίδρασή μου στις περιπτώσεις που χάνω επανελλημένα σε οποιοδήποτε παιχνίδι, από καθαρά δικό μου λάθος. Αντί να νευριάζω και να θέλω να σπάσω το χειριστήριο, πλέον με πιάνει νευρικό γέλιο. Μήπως είναι λίγο ανησυχητικό αυτό; :D
Πάντως,...

Μεγάλο σχολείο αυτά τα παιχνίδια. Δεν θα είσαι ποτέ ο ίδιος παίκτης μετά την ενασχόλησή σου με έναν τέτοιο τίτλο. Προσωπικά, σε μένα άλλαξε σε μεγάλο βαθμό την αντίδρασή μου στις περιπτώσεις που χάνω επανελλημένα σε οποιοδήποτε παιχνίδι, από καθαρά δικό μου λάθος. Αντί να νευριάζω και να θέλω να σπάσω το χειριστήριο, πλέον με πιάνει νευρικό γέλιο. Μήπως είναι λίγο ανησυχητικό αυτό; :D
Πάντως, για εσάς που διστάζετε να ασχοληθείτε, ως ενθάρρυνση στον εαυτό σας μπορείτε να λέτε "αφού το τέλειωσε ο τάδε, μπορώ κι εγώ να το τελειώσω".

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Έπαιξα Dark Souls στο PS3 του ξαδέρφου μου για πρώτη φορά. Ένιωσα απελπιστικά ανόητος όταν άρχισα να τρώω απανωτά τα μούτρα μου και να χάνω την υπομονή μου. Για καιρό δεν ήθελα να ξαναγγίξω παιχνίδι της FROM Software και δεν το έκανα. Μέχρι που έπεσε στα χέρια μου το Sekiro, που λόγω του setting ίσως, το κατάφερα και το ολοκλήρωσα δις. Ως εκεί όμως.

This comment was minimized by the moderator on the site

Και εντελώς τυχαία αυτό τον καιρό παιζω Dark Souls Remastered για πρώτη φορά(αν και η πρώτη επαφή με τα soulsbourne είναι με το Bloodbourne). Την απελπισία την έχω ήδη νιώσει απο το τρίτο boss, Bell Gargoyle, αλλά και συνάμα με έχει καταφέρει να με τραβήξει τόσο πολύ στον κόσμο του που με κάνει να προσπαθώ ξανα και ξανα, ώστε να γίνομαι εγώ καλύτερος όσο και αν οι συνθήκες δείχνουν το ανάποδο....

Και εντελώς τυχαία αυτό τον καιρό παιζω Dark Souls Remastered για πρώτη φορά(αν και η πρώτη επαφή με τα soulsbourne είναι με το Bloodbourne). Την απελπισία την έχω ήδη νιώσει απο το τρίτο boss, Bell Gargoyle, αλλά και συνάμα με έχει καταφέρει να με τραβήξει τόσο πολύ στον κόσμο του που με κάνει να προσπαθώ ξανα και ξανα, ώστε να γίνομαι εγώ καλύτερος όσο και αν οι συνθήκες δείχνουν το ανάποδο. Εξαιρετικό άρθρο από το αγαπημένο μου ελληνικό gaming site

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Τι να πρωτοθυμηθεί και τι να πρωτοπεί κανείς για αυτά τα παιχνίδια;
Από τη σειρά soulsborne της from, τα έχω παίξει όλα εκτός από το ds2. Και η σειρά αυτή μου έχει αφήσει αξέχαστες αναμνήσεις, μου έχει αφήσει στιγμές ορόσημο στο gaming, που θα με συνοδεύουν όσο θυμάμαι. Έχω τελειώσει μόνο το Dark souls και το Bloodborne. Το demon’s souls πάνε άπειρα χρόνια και δεν θυμάμαι που το άφησα, ενώ το...

Τι να πρωτοθυμηθεί και τι να πρωτοπεί κανείς για αυτά τα παιχνίδια;
Από τη σειρά soulsborne της from, τα έχω παίξει όλα εκτός από το ds2. Και η σειρά αυτή μου έχει αφήσει αξέχαστες αναμνήσεις, μου έχει αφήσει στιγμές ορόσημο στο gaming, που θα με συνοδεύουν όσο θυμάμαι. Έχω τελειώσει μόνο το Dark souls και το Bloodborne. Το demon’s souls πάνε άπειρα χρόνια και δεν θυμάμαι που το άφησα, ενώ το ds3 το έχω αφήσει στον τελικό κακό.
Χαρακτηριστικές στιγμές λοιπόν, είναι στο Demon’s Souls, ο πύργος της latria, μια πίστα που ενώ έως τότε προχωρούσα καλά το παιχνίδι, με έβαλε σε σκέψη για το τι όπλο έπρεπε να χρησιμοποιήσω, μιας και το όπλο που χρησιμοποιούσα έως τότε, δεν μου έδινε ικανοποιητικές κινήσεις για να βγάλω αυτές τις μάγισες-φύλακες με το κεφάλι μέδουσας και το φανάρι στο χέρι. Και ψάχνοντας άλλο όπλο, ανακάλυψα κάτι πρωτοφανές στο gaming, ότι κάθε όπλο σου έδινε και άλλες κινήσεις! Εκπληκτικό! Ποτέ δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Και μετά πώς να ξεχάσω αυτές τις σκοτεινές φυλακές, πώς να ξεχάσω αυτές τις τεράστιες μπάλες από ανθρώπινα μέλη; Έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό μου αυτές οι στιγμές.
Μετά πάμε στο Dark souls το πρώτο. Πόσο ξύλο έφαγα σε αυτό το παιχνίδι… Τι να πρωτοθυμηθώ. Αλλά πόσα κιλά ευχαρίστηση σου έδινε το κάθε λεπτό ενασχόλησης μαζί του… Φυσικά μου έχει μείνει αξέχαστο το πίσσα σκοτάδι στο tomb of giants. Επίσης προσπάθησα να το προχωρήσω χωρίς τον απαιτούμενο εξοπλισμό μέχρι που είδα και απόειδα και γκουγκλάρισα προκειμένου να βρω τι έπρεπε να κάνω. Επίσης αξέχαστη πίστα εκείνη με τη λάβα. Όπου πάλι έπρεπε να αλλάξεις εξοπλισμό και δαχτυλίδι προκειμένου να προχωρήσεις. Το τελείωσα με πολλές ώρες ενασχόλησεις, έχοντας κάνει δηλαδή έναν πολύ δυνατό χαρακτήρα. Γύρω στις 70-80 ώρες αν θυμάμαι καλά. Αλλά δεν ήμουν αρκετά καλός να το τελειώσω νωρίτερα. Ας είναι όμως.
Μετά δυστυχώς δεν ασχολήθηκα με το dark souls 2, δεν ξέρω τι έκανα εκείνη τη περίοδο. Το αγόρασα όμως από steam, την αρχική έκδοση μάλιστα, όχι την remastered γιατί είχαν αλλάξει πολλά σε αυτή και το πήρα πακετάκι με όλα του τα dlc’s για να του αφιερωθώ κάποια στιγμή.
Επόμενος σταθμός το Bloodborne, το οποίο το βλέπαμε και μας έτρεχαν τα σάλια. Ήταν ο πρώτος τίτλος για τον οποίο άξιζε κανείς να αγοράσει ps4 (προσωπική μου άποψη, μην πέσετε να με φάτε) όμως το βαλάντιο μου δεν το επέτρεπε, οπότε είχα μείνει με το xbox one περιμένοντας να πέσει η τιμή του ps4. Και τότε, να είναι καλά το go, κέρδισα (σαν τώρα το θυμάμαι) στον χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό ένα ολοκαίνουριο ps4 (μαζί με το uncharted trilogy). Περιττό να πω ότι πρόκειται για τις καλύτερες γιορτές που έκανα ποτέ και είναι κάτι για το οποίο είμαι ακόμα άπειρα ευγνώμων, μόλις το παρέλαβα πήγα στο πλησιέστερο μαγαζί για να αγοράσω το bloodborne goty edition. Και αυτό ήταν!
Ήμουν και πάλι παιδί (30φεύγα χρονών μαντράχαλος τότε, τώρα 40 παρά κάτι μέρες), μου έτρεχαν τα σάλια με τον κόσμο που έβλεπα μπροστά μου. Το παιχνίδι το έλιωσα! Μαζί με τα expansions το έπαιξα πάνω από 100 ώρες όμως και πάλι το τερμάτισα ως overpowered. Όμως δεν με πείραξε. Και το συγκεκριμένο παιχνίδι έχει μια πηγαία φυσική γοητεία, σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και βιντεάκι να πετύχω στο youtube, δεν μπορώ να τραβήξω τα μάτια μου από πάνω του. Για το bloodborne δεν μπορώ να αναφερθώ σε μια η δυο στιγμές. Μιλάμε για ένα παιχνίδι το οποίο ήταν ένα έπος από την αρχή ως το τέλος. Σε βομβάρδιζε με αξέχαστες στιγμές. Αυτό που μου έχει μείνει, είναι η αίσθηση μικρότητας και αδυναμίας, όταν έβαλα το dlc του… Πραγματικά σε ξέσκιζε…
Επομενη στάση το dark souls 3, το οποίο αγόρασα επίσης με τα dlc. Αυτό όμως δεν το τελείωσα. Τελείωσα το ένα dlc όμως στο δεύτερο αποδείχτηκα πολύ μικρός. Μου έχουν μείνει κάτι αγγελικοί διαβόλοι οι οποίοι πυροβολούσαν ακτίνες… Αφού έφαγα τα μούτρα μου στο δεύτερο dlc, σκέφτηκα να τερματίσω το απλό παιχνίδι. Ε και έφαγα ξύλο και από τον τελικό κακό και ησύχασα. Αυτό που μου έμεινε από το ds3 είναι οι πολλαπλές μπάρες ενέργειας των κακών. Πραγματικά σε τρελαίνανε.
Και φτάνουμε στο Sekiro στο οποίο απλά έξυσα την επιφάνεια. Δεν το πολυπροχώρησα, κανά δεκάωρο έπαιξα, του χρωστάω ακόμα αρκετό χρόνο. Αλλά ίσως κάποια στιγμή το ξαναπιάσω.
Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με μια σειρά παιχνιδιών που έχουν προσδώσει πολλά στο αγαπημένο μας μέσο. Είναι τόσο σοβαρά παιχνίδια, τόσο βαριά. Τόσο βαθιά. Και κάνουν όλους εμάς τους σιτεμένους gamers να νιώθουμε πάλι παιδιά.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Και ξανα μπραβο για τη στηλη! Εγω δεν τα μπορω αυτα τα παιχνιδια. Αλλα μονο τα κειμενα σας και τα σχολια απο κατω ειναι ευχαριστη τροφη για σκεψη!

This comment was minimized by the moderator on the site

Είναι πολλά,αλλά θα περιοριστώ σε ένα που δεν είδα να αναφέρεται πουθενά και κόντεψα να παρατήσω το παιχνίδι εξαιτίας του.Αναφέρομαι στον Capra Demon.Μπαίνω μέσα,ψοφάω.Ξαναμπαίνω,το ίδιο.Ξανά μέσα,ξανά ψοφάω,ε λέω τι γίνεται; Μετά μου έκοψε να δοκιμάσω τη σκάλα.

There are no comments posted here yet
Φόρτωση Περισσότερων