Απογοήτευση και το τέλος της διαδρομής...

Αν και αρχικά είχαμε συμφωνήσει αυτήν την εβδομάδα να ασχοληθούμε με το φλέγον ζήτημα της τιμολόγησης των παιχνιδιών νέας γενιάς (που, όπως προκύπτει από την επικαιρότητα, οι τιμές τους θα είναι αυξημένες), αποφασίσαμε να περιμένουμε λίγο, να συλλέξουμε περισσότερα δεδομένα και να το δούμε σε δεύτερο χρόνο. Έτσι, για το GO Talks αυτής της εβδομάδας διαλέξαμε ένα θέμα που, άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο, μας έχει απασχολήσει όλους. Μιλάμε για παιχνίδια που ανήκουν σε μια μεγάλη σε διάρκεια χρόνων και αριθμό τίτλων σειρά, τα οποία μας οδήγησαν στην πλήρη απογοήτευση και, εν τέλει, στο να πάψουμε να ασχολούμαστε πια με τη σειρά στην οποία ανήκουν. Πείτε το κορεσμό, πείτε το εκφυλισμό, πείτε το έλλειψη νέων ιδεών ή αλλαγή ύφους -πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι που μας οδήγησαν στο να πούμε "εγώ τελείωσα με αυτή τη σειρά".

final fantasy xiii 001

Σε ό,τι αφορά εμένα, η πρώτη επιλογή, που έρχεται αβίαστα, άκοπα και χωρίς δεύτερη σκέψη στο μυαλό, είναι το Final Fantasy XIII. Υπήρξα λάτρης της σειράς αυτής, αφιέρωσα εκατοντάδες ώρες από τη ζωή μου σε όλα τα αριθμημένα παιχνίδια, και αποκόμισα σπουδαίες εμπειρίες από αυτά. Εν ολίγοις, τα θεωρώ κάποια από τα καλύτερα πράγματα που έχει προσφέρει αυτή η μορφή διασκέδασης. Και ήρθε το XIII και το "Moms are tough", με το ρηχό σενάριο (για το δικό μου γούστο) τους αδιάφορους (ακόμα και απαράδεκτους) χαρακτήρες και το μέτριο σύστημα μάχης για να "σπάσει" κάτι μέσα μου, και να με απομακρύνει από τη μεγάλη μου αγάπη. Από τότε, ίσα που άγγιξα ό,τι άλλο έδωσε η Square στη σειρά αυτή (XIII -2, Lightning Returns) και ούτε καν ασχολήθηκα με το XV. Δεν θέλω να ξέρω...

Τώρα, με την κυκλοφορία του Final Fantasy VII Remake, το ζιζάνιο βρήκε πάλι καλό χώμα και υγρασία, και άρχισε να αναπτύσσεται. Το έχω στα χέρια μου, και ο σκληρός δίσκος του PS4 περιμένει την εγκατάσταση. Ίσως μέσα στο καλοκαίρι...

Γράψτε μας στα σχόλια τα παιχνίδια που οδήγησαν εσάς στην απογοήτευση και στην εγκατάλειψη μιας αγαπημένης σας σειράς. 

Γιώργος Καλλίφας



Ανά τα χρόνια είναι αρκετά τα franchises που μου άρεσαν και τιμούσα κάθε νέα κυκλοφορία τους ευλαβικά, ειδικά αν το καινούργιο μέλος ήταν καλύτερο από τo προηγούμενο. Μια από τις αγαπημένες μου σειρές δεν ήταν άλλη από τα γνωστά σε όλους μας Fallout. Η ανακοίνωση που έκανε η Bethesda ότι αναβιώνει το franchise μετά από χρόνια αδράνειας, μόνο χαμόγελο θα μπορούσε να σχηματίσει στα χείλη μου, αφού θα μπορούσα να επισκεφτώ ξανά το post-apocalyptic σύμπαν που τόσο αριστοτεχνικά είχε δημιουργήσει η Black Isle Studios, και που είχα αγαπήσει από τους δύο πρώτους τίτλους.

GO Talks Franchises Chris Dinos

Tα Fallout 3 και New Vegas επανέφεραν δυνατά τη σειρά στο προσκήνιο, και περίμενα με ανυπομονησία το επόμενο βήμα, που δεν ήταν άλλο από το Fallout 4. Ο τίτλος κυκλοφόρησε, τον αγόρασα day one, έπαιξα μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους, με το ζόρι, και κάπου εκεί έτσι απότομα σταμάτησε η σχέση μου με τα Fallout. Βελτιώσεις ναι μεν υπήρχαν, αλλά έλειπε η «ψυχή» που είχαν τα προηγούμενα, η όλη εμπειρία μού άφησε μια γεύση παιδικής χαράς, με μειωμένα κατά πολύ τα role playing στοιχεία, σενάριο αδιάφορο, και επαναλαμβανόμενες ανούσιες αποστολές. Με το Fallout 76 δεν ασχολήθηκα καν, πόσο μάλλον μετά και τις αρνητικές κριτικές που δέχτηκε, ενώ ακόμα και μια μελλοντική ανακοίνωση ενός Fallout 5 δεν θα με ενθουσιάσει, εκτός και αν η Bethesda αποφασίσει να αλλάξει ρότα.

Χρήστος Ντίνος



Μετά από πολύωρη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε μεταξύ της συντακτικής ομάδας του GameOver, αποφασίσαμε να γράψουμε για τον τίτλο που μας έκανε να αφήσουμε- παρατήσουμε κάποιο video game franchise. Η αλήθεια είναι ότι γενικά δίνω δεύτερες ευκαιρίες σε τίτλους μετά από κάποιο διάστημα "τιμωρίας" τους, στο πάνω ράφι με τα retail κουτάκια που έχω στο γραφείο. Άλλα με το Resident Evil 6 είπα "τέλος", η σειρά είναι "νεκρή" για μένα και δεν θα ασχοληθώ ξανα μαζί της.

Resident Evil 6

Το κύριο πρόβλημα με το Resident Evil 6 ήταν ότι η AI των έχθρων δεν ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε. Για να καταλάβετε, στο RE6 υπήρχαν πολλές περιπτώσεις όπου η εχθρική AI συνέχιζε να επιτίθεται ακόμη και όταν ο χαρακτήρας μας είχε ανατινάξει το κεφάλι του εχθρού. Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα που είχε ο τίτλος, ήταν ότι η Capcom δεν ήξερε τι ήθελε και επέλεξε να φτιάξει ένα υβρίδιο τεσσάρων διαφορετικών gameplay styles, χωρίς να τα έχει υλοποιήσει σωστά. Συγκεκριμένα, η βασική ιστορία του αποτελούνταν από τέσσερα διαφορετικά campaigns, με το καθένα να ακολουθεί το δικό του gameplay στυλ - το ένα με μια φιλοσοφία που έφερνε στα RE4 και RΕ5, το άλλο έφερνε σε ένα σύγχρονο military shooter, το άλλα σε ένα "Uncharted adventure", και το τελευταίο να δίνει έμφαση στην επίλυση γρίφων και επιβίωση.

Βεβαία, μετά την κυκλοφορία των Resident Evil 7 και των δυο remake του 2 και Nemesis, η σειρά ξανακέρδισε μια θέση στην καρδιά μου και στα κάτω ράφια του γραφείου.

Άγγελος Ζλατινούδης



Τα Uncharted ήταν τίτλοι που πάντα αγαπούσα και ευχαριστιόμουν να παίζω. Παρά τη θεματική τους, που ποτέ δεν υπήρξε η αγαπημένη μου, παρά το είδος gameplay που παρέδιδαν, το οποίο κατά τόπους έβρισκα κουραστικό, η συνολική ισορροπία των τίτλων της ταλαντούχας Naughty Dog και του συνολικού quality που συνοδεύει κάθε τίτλο της, ήταν υπερβολικά ελκυστική για να προσπεράσω τις περιπέτειες του κυρίου Drake. Οι εύκολοι και βαρετοί για τα γούστα μου μηχανισμοί μάχης, το τετριμμένο platforming και οι άνευροι γρίφοι της σειράς ήταν στοιχεία τα οποία προσπερνούσα μπροστά στο μείγμα καλής γραφής, έξυπνου level design και επιβλητικών set pieces που η ομάδα ήξερε με τόση μαεστρία να γεμίζει τα παιχνίδια της.

Το πρώτο Uncharted το βρήκα εξαιρετικό, το δεύτερο το βρήκα ευχάριστο, το Golden Abyss για το PS Vita (που έτυχε να παίξω πριν το τρίτο) το βρήκα απλά διεκπαιρεωτικό. Το τρίτο δεν το τελείωσα ποτέ. Όσο η σειρά προχωρούσε, τα στοιχεία που με αποτραβούσαν από το franchise έμοιαζαν να εντείνονται ή, από την άλλη, μπορεί τα στοιχεία που με τραβούσαν εξ αρχής να σταμάτησαν να εντυπωσιάζουν, τόσο στερούμενα εξέλιξης και ποικιλίας. Πάντως αυτό που εγώ συνάντησα στο τρίτο ήταν ένα συνονθύλευμα άχαρου και άβολου shooting fest, τραβηγμένων από τα μαλλιά set pieces και επαναλαμβανόμενων γρίφων και περιβαλλόντων. Deception κανονικό…

uncharted1a

Η ψυχική κούραση της εικόνας αυτής είναι που ακόμα και σήμερα δεν με έχει αφήσει να επιστρέψω για να το τελειώσω και να συνεχίσω μετέπειτα στο 4ο κεφάλαιο της σειράς το οποίο είμαι πεπεισμένος ότι θα έχει διορθώσει εν πολλοίς τα κακώς κείμενα του προηγούμενου. Ας όψονται τα αριστουργηματικά Last Of Us που έχουν καλύψει την ανάγκη μου για την Naughty-Dogιέα δόση μου και σε αυτή και στην προηγούμενη γενιά..

Δημήτρης Αγγέλου



Είμαι σχεδόν σίγουρος πως οι λοιποί συνοδοιπόροι μου στο GameOver.gr θα καταπιαστούν με κάποιους πολύ προφανείς τίτλους, οι οποίοι είναι υπαίτιοι και υπεύθυνοι για την οριστική εγκατάλειψη ενός franchise -ιστορικού ή μη- των παικτών, απόρροια του εκνευρισμού τους. Η λίστα μεγάλη, οι υποψήφιοι πολλοί. Ειδικά όσο πλησιάζουμε στο σήμερα και σε επερχόμενες, «μεγάλες» κυκλοφορίες, οι υποψήφιοι φαίνεται να αυξάνονται ακόμα περισσότερο και να αναγκάσουν, εν τέλει, τον υπογράφοντα να το πάρει απόφαση και να αποτραβήξει την υποστήριξή του από κραταιά franchises.

Για την ώρα, υπάρχει μόνο ένας τίτλος που κατάφερε να το πετύχει αυτό. Πρόκειται για το Kingdom Hearts: Dream Drop Distance 3D. Για την ακρίβεια, δεν φταίει αποκλειστικά και μόνο το παιχνίδι. Για μια ακόμα φορά είχαμε έναν τίτλο πιστό στη συνταγή που προηγήθηκε σε όλα τα προηγούμενα, αναμειγνύοντας κόσμους και χαρακτήρες από τα σύμπαντα της Square Enix και της Disney, και με τους γνώριμους μηχανισμούς μάχης και ανάπτυξης χαρακτήρων που συνοδεύουν τη σειρά από τον πρώτο Kingdom Hearts. Το Dream Drop Distance δεν ήταν ούτε προβληματικό, ούτε αδύναμο ως προς τον τεχνικό τομέα αλλά και το σύστημα χειρισμού. Όμως όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, όταν το παιχνίδι-προοίμιο του Kingdom Hearts 3 πρόβαλε και το τελευταίο story cutscene, άφησα κάτω το 3DS και έμεινα να κοιτάζω το κενό, σκεπτόμενος.

Kingdom Hearts Dream Drop Distance

Η σειρά Kingdom Hearts, πιθανότατα λόγω των μυθοπλαστικών ιδεών του Nomura, έχει τραβήξει για πάρα πολύ καιρό, χωρίς να φαίνεται πως πρόκειται να ολοκληρωθεί στο άμεσο μέλλον. Ένα ταξίδι σωτηρίας έχει -μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια- εξελιχθεί τόσο πολύ, που πλέον κάποιος που ξεκινάει δεν μπορεί παρά να αποπροσανατολιστεί, χωρίς να καταλάβει εύκολα ποια είναι τα objectives της ιστορίας. Ansem, Xemnas ή Xehanort; Ventus, Roxas ή Sora; Πρωταγωνιστές, Heartless και Nobodies εμπλέκονται μεταξύ τους μέσα από διάφορες περιπέτειες, μέσα από κανονικούς τίτλους αλλά και αρκετά spin-off, τα οποία όμως είχαν την αξίωση να συνεχίσουν την ιστορία ακόμα περισσότερο, περιπλέκοντας το γαϊτανάκι της αφήγησης.

Και με το τέλος του Dream Drop Distance, όταν όλα όσα ήταν καλά εδραιωμένα μέσα μου άλλαξαν, λόγω της αλλαγής των ισορροπιών και των δυνάμεων στο παιχνίδι, απογοητεύτηκα. Δεν πέταξα την κονσόλα μακριά, αλλά έβγαλα την κάρτα από τη θήκη του και την έκρυψα για να μην την ξαναδώ μπροστά μου. Ακόμα και όταν κυκλοφόρησε το Kingdom Hearts 3, αρνήθηκα να δω το παραμικρό βίντεο, αρνήθηκα να μπω στη διαδικασία να το αγοράσω. Διάβασα μόνο spoilers της ιστορίας, για να έχω μια εικόνα του πώς συνεχίστηκε. Όταν, πρόσφατα, μου δόθηκε η ευκαιρία να το δοκιμάσω, το ξεκίνησα με δισταγμό, και εν τέλει δεν ολοκλήρωσα ούτε το πρώτο κεφάλαιο. Η σειρά Kingdom Hearts θα συνεχίζει να βγάζει τίτλους, και να συνεχίζει την ιστορία. Όμως εγώ και η σειρά έχουμε πάρει οριστικά διαζύγιο, χωρίς να με ενοχλεί, να με βασανίζει και να με απασχολεί. Και έπεται και συνέχεια…

Κώστας Παπαμήτρου



Καλά, αν θα ήθελα να πιάσω το φτυάρι και να θάψω αβέρτα, τα πιθανά θύματα που κατέστρεψαν ή παρολίγο κατέστρεψαν ένα franchise είναι πάρα πολλά. Θες τα στολίδια της ΕΑ (CnC4, Dead Space 3, Dragon Age 2, Battlefront…), θες τραγικές στιγμές της μεταφοράς σε 3D (Monkey Island 4, Simon the Sorcerer 3D, Earthworm Jim 3D), θες στιγμές απλής καταστροφής  (Star Fox Zero, Thief 2014, Duke Nukem Forever) ή απλή έλλειψη κατεύθυνσης και ποιότητας (TR Angel of Darkness, Far Cry(s), Silent Hill Homecoming, Resident Evil 6), είναι δεκάδες οι τίτλοι που θα μείνουν στην ιστορία για ολικό ή παρολίγον ολικό σκουπίδιασμα μιας σειράς.

Αυτά όμως είναι τα εύκολα θύματα και είμαι βέβαιος ότι οι φίλτατοι συντάκτες θα κατακεραυνώσουν κατάλληλα. Θα αδράξω λοιπόν την ευκαιρία και θα πω για τα παιχνίδια που είχαν μεν πολλά καλά στοιχεία αλλά έκαναν ορισμένες επιλογές που μου αμαύρωσαν μια πολυαγαπημένη σειρά τόσο πολύ, που και να μην βγει συνέχεια, αυτή τη στιγμή δε με νοιάζει. Θα κλέψω λίγο και θα πω δύο. Το πρώτο θα είναι το Street Fighter 5. Μετά το συγκλονιστικό comeback με το 4, η σιχαμερή κυκλοφορία του 5 μέσα σε ένα γυμνό πακέτο μου κάθισε με την ίδια ευκολία που τρώω αρνάκι φούρνου με σάλτσα μέντας και ξύδι στις πατάτες του.

MGS

Ναι το gameplay του ήταν εξαίσιο αλλά η κυκλοφορία ενός full price τίτλου με τα 2/3 του υλικού που είχε το SF4 να λείπουν, ήταν ένα στυγνό έγκλημα για τον καταναλωτή που ακόμα δεν έχω συγχωρέσει. Το δεύτερο από την άλλη, θα είναι το Metal Gear Solid 5. Ναι, έχει γραφικάρες και εξαιρετικό gameplay KAI αυτό! Από την άλλη όμως, ερχόμενος από εκατοντάδες ώρες ενασχόλησης και S rankings σε όλα τα προηγούμενα, εδώ απλά βαρέθηκα. Ανούσιο και άδειο open world, τεράστια επανάληψη αποστολών, αδιάφορη ιστορία και γενικά ένας τίτλος που φωνάζει πως ήθελε άλλα δύο χρονάκια για να ολοκληρωθεί σωστά. Δεν πρόκειται να δούμε συνέχεια, με τον Kojima να μοιράζει πίτσες πλέον μακριά από την Konami, αλλά αν ήταν να έβγαινε σαν αυτό, είμαι χαρούμενος να μην κυκλοφορήσει καθόλου!

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος



Κάλλιστα η τιμητική θέση για το άρθρο θα μπορούσε να πάει στο Ghost Recon, ένα franchise που η Ubisoft το μετάλλαξε (κατέστρεψε αν προτιμάτε) πλήρως, δημιουργώντας μου την ακράδαντη πεποίθηση ότι έπειτα από το άχρωμο και κουραστικό αποτέλεσμα του Wildlands, αρχετυπικό παράδειγμα της λεγόμενης εργοστασιακής παραγωγής της Ubisoft, δεν υπάρχει περίπτωση να ξανά χάσω τον χρόνο μου με τη σειρά. Η μουντή και παντελώς άχαρη πορεία στην οποία έχει μπει το Ghost Recon είναι τόσο αδιάφορη, που πραγματικά ούτε μία θέση στο παρόν άρθρο δεν αξίζει. 

Και πάλι όμως θα παραμείνω στα της γαλλικής εταιρίας, επιλέγοντας τη σειρά Assassin’s Creed. Μία ιδανική περίπτωση δηλαδή για το θέμα του άρθρου, καθώς ξεκίνησε με τις καλύτερες δυνατές προδιαγραφές, δημιουργώντας ενθουσιασμό με το πρωτοποριακό σύστημα parkour και την απαράμιλλη ομορφιά των ιστορικών πόλεων.

Πού να ξέραμε ότι η συνεχής βελτίωση μέχρι και το Revelation θα έδινε τη θέση της σε μία πλήρως κακοτράχαλη πορεία; Δύο φορές έφτασα στο σημείο να παρατήσω το franchise. Η πρώτη έγινε μετά το Assassin’s Creed Unity, όπου ο οργασμός των εικονιδίων, το αδιάφορο σενάριο και το gameplay, που είχε φτάσει σε επικίνδυνα κουρασμένα επίπεδα, με έπεισε να αποφύγω το Syndicate. Μετέπειτα, οι μεγάλες αλλαγές που έφερε στη συνταγή το Origins με ώθησε να επιστρέψω, αλλά τελικά η σειρά και πάλι με έχασε στο Odyssey. Κάτι που είναι λίγο ειρωνικό, δεδομένου ότι ο πρόσφατος τίτλος Assassin’s Creed καταπιανόταν με την ιστορία της χώρας μας και κατάφερνε αναμφίβολα να μας ταξιδέψει στα μνημεία της με εξαιρετικό τρόπο.

Altair overlooks Acre AC1

Εντούτοις, θα χρειαστεί να δω πραγματικά τεράστιες αλλαγές για να πιάσω στα χέρια μου το Valhalla. Οι χρόνοι λιγοστεύουν, και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα θα ήταν να αναλώσω τον χρόνο μου ξανά σε έναν υπέρογκο χάρτη για δεκάδες ώρες, προσπαθώντας διακαώς να εντοπίσω ένα ψήγμα δουλεμένου σεναρίου στην κυρίως πλοκή, οργώνοντας τα δεκάδες εικονίδια μπας και βρω κάτι που να προσεγγίζει ουσιαστικό δευτερεύον περιεχόμενο που να μην δείχνει σαν να βγήκε από τον open-world αλγόριθμο που φυλάει ως κόρη οφθαλμού η Ubisoft.

Νικόλας Μαρκόγλου



H λατρεμένη Ubisoft είναι μανούλα στο να σε σπρώχνει να παρατάς σειρές παιχνιδιών (ή ακόμα καλύτερα να τα παρατάει η ίδια όπως στην περίπτωση του Splinter Cell και του Prince of Persia). Ξέρω ότι γράφω κοινοτυπίες και ότι αυτά που λέω θα γραφτούν κι αλλού, αλλά πάντα είμαι ανεκτικός και περιμένω κάτι καλύτερο εκτός κι αν η κάθε εταιρεία έχει άλλα σχέδια. Θα ήμουν ανεκτικός σε ένα καινούργιο Dead Space, έκανα υπομονή με το Dragon Age 2 και αποζημιώθηκα, θα είχα πίστη ότι το Mass Effect -αν ξαναέβγαινε- θα ξεπερνούσε την ξέρα του Andromeda, κουράστηκα με το RE6 αλλά θεώρησα ότι και οι Ιάπωνες κουράστηκαν και τελικά έβγαλαν το RE7 που μας χαροποίησε (και κατατρόμαξε όλους).

Δεν έχω όμως καμία μα καμία ελπίδα ότι θα γυρίσω σε Ghost Recon. Δεν έχω καμία ελπίδα ότι θα ξαναπαίξω Rainbow Six (εδώ συγκεκριμένα όχι επειδή δεν είναι καλό το παιχνίδι αλλά επειδή στράφηκε σε κατεύθυνση που δε με αφορά). Δεν έχω καμία ελπίδα ότι στο προσεχές μέλλον θα παίξω AC που δε θα είναι ένα ακόμα skin του Origins (αυτό δεν το παρατάω λόγω βίτσιου και επειδή το έχουμε παράδοση να τα περιποιούμαι εγώ προσωπικά στα reviews). Και ποτέ δε θα επιστρέψω στο Far Cry. Μετά τη βαρετή μετριότητα του 3, με απασχόλησε μόνο το Primal το οποίο ήταν κάτι πραγματικά διαφορετικό και θα μπορούσε να σημαίνει ένα νέα ξεκίνημα για τη σειρά. Αλλά το map cleaning των 4, 5, New Dawn και με βεβαιότητα όσων θα ακολουθήσουν απλά μου απαγορεύουν να ξανασχοληθώ με το παιχνίδι.

Far Cry 3 01

Μετά το πρώτο Far Cry της Crytek που έκανε αίσθηση (και το φυσικό του διάδοχο το Crysis), μετά τα Insticts και Predator του Xbox που εντυπωσίαζαν, ένα ελαφρώς προβληματικό αλλά εντυπωσιακό 2 που άνοιγε νέες λεωφόρους, ήρθε να εγκατασταθεί η κανονικότητα των 3 και υπόλοιπων, με εξωτικούς “κακούς”, αδιάφορες ιστορίες, προσκόλληση στις κατά καιρούς μόδες και τάσεις (ακόμα και χρωματικά-αισθητικά) και γενικώς η γαλέρα της Ubisoft αρμενίζει με το τύμπανο να ακούγεται ρυθμικά και αδιάκοπα. Οι εξαιρέσεις του Blood Dragon και Primal ήταν τα πειράματα όσων ήθελαν να βγάλουν κανονικά παιχνίδια αλλά αυτά δεν έγιναν… “κανονικότητα”.

Σάββας Καζαντζίδης


 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

Comments (13)

This comment was minimized by the moderator on the site

Ωραιο άρθρο.
Σταματησησα για παρομοιους λόγους τα παιχνίδια που ανέφεραν τα παιδια ο Σαββας Καζαντζίδης ο Νικόλας Μαρκόγλου
και ο Χρήστος Ντίνος. Προσθέτω και τα adventures the walking dead της Τelltale που ενώ οι πρώτες season ( 1 και 2) ήταν εξαιρετικες μετα το franchise παρέμεινε στάσιμο.

This comment was minimized by the moderator on the site

Συμφωνώ απόλυτα με τον Σάββα. Αυτή τα FarCry τα έχει βαρεθεί η ψυχή μου. Έπαιξα τα δύο πρώτα και μετά από αυτά που είδα σε gameplay videos και διάβασα στα reviews της αγαπημένης παρέας εδώ στο Gamover δεν μπορούσα να ασχοληθώ καν άλλο

This comment was minimized by the moderator on the site

Γενικά δεν παρατάω σειρές, αλλά δεν έχω ασχοληθεί ενδελεχώς και με τις "ύποπτες" τύπου Assassin's Creed. Το Resident Evil 6 μπορεί τελικά να του ρίξω μια ματιά στο Switch, όπου μπορώ να του αφιερώσω πιο πολύ χρόνο.

This comment was minimized by the moderator on the site

Δε παρατάω σειρές παίζοντας τις κακές τους συνέχειες, καθώς φαίνεται που φτάνει ένα game σε τέλμα και μετά. Assassin’s Creed μετά την Κωνσταντινούπολη. Δεν έπαιξα το 3 ποτέ. Far cry μέχρι το τρίτο και μετά ξέρεις ότι λίγο πολύ τα έχεις δει όλα. Call of duty 4. Γενικά ότι πάει σε αυστηρά ετήσιο πλάνο χαλάει.

This comment was minimized by the moderator on the site

Οριστικό x δεν ρίχνω γενικά γιατί μπορεί να περάσουν κάποια χρόνια και η κούραση με μια σειρά παιχνιδιών μπορεί να δώσει τη θέση της στην περιέργεια και στο ρε μπας κι έχει αλλάξει τίποτα? αλλά έχω βάλει 3 σειρές στον πάγο.

Οι πρώτη είναι το Fallout με Bethesda developer και ειδικά εαν είναι ο Todd Howard στο τιμόνι. Έχουμε αρκετά δείγματα πλέον και δεν υπάρχει λόγος ενασχόλησης.

Η δεύτερη...

Οριστικό x δεν ρίχνω γενικά γιατί μπορεί να περάσουν κάποια χρόνια και η κούραση με μια σειρά παιχνιδιών μπορεί να δώσει τη θέση της στην περιέργεια και στο ρε μπας κι έχει αλλάξει τίποτα? αλλά έχω βάλει 3 σειρές στον πάγο.

Οι πρώτη είναι το Fallout με Bethesda developer και ειδικά εαν είναι ο Todd Howard στο τιμόνι. Έχουμε αρκετά δείγματα πλέον και δεν υπάρχει λόγος ενασχόλησης.

Η δεύτερη είναι το Pro Evolution, όχι όμως επειδή δεν είναι αξιόλογα παιχνίδια αλλά διότι έχω κουραστεί με τη φάση του ποδοσφαίρου και αισθάνομαι ότι παραέχω παίξει pro στη ζωή μου. Τώρα άμα μου προτείνει κανένας να πάμε να παίξουμε κανά ματσάκι και να πιούμε και τίποτα (δεν εννοώ αυτό, πονηρούλη, αλκοόλ εννοώ), μπορεί να πάω μια στο τόσο αλλά να αγοράσω pro για να παίζω σπίτι αποκλείεται στην παρούσα κατάσταση.

Τρίτη και τελευταία είναι το ... Witcher!?! Έχω ρίξει γύρω στις 500 ώρες στη σειρά, με 300+ να είναι στο τρίτο μέρος και νιώθω μια αίσθηση ολοκλήρωσης με το συγκεκριμένο σύμπαν στην gaming μορφή του και θα αισθάνομαι χορτάτος για κάποια χρόνια ακόμη. Οπότε θα ήθελα μερικά χρόνια αποχής προτού ξαναεπιστρέψω.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

PES!

Έπαιξα πολύ και ευχαριστήθηκα το 2016, ήταν πολύ arcade-y, είχα σκορ υδατοσφαίρισης, οι κίπερ πετούσαν χαρταετό!

Έπαιξα ακόμα πιο πολύ το 2017 (147 ώρες και τρίτο most played στο ps4 λέει η Sony), και πήρα και το 2018.

Και εκεί σταμάτησα, λίγο το ότι μπούκωσα-βαρέθηκα, λίγο το ότι έκοψα το plus από τότε και δεν ξαναέβαλα, λίγο το ότι οι νεότεροι καγκουροσταρ δε με τραβάβε και πολύ.

Αλλ...

PES!

Έπαιξα πολύ και ευχαριστήθηκα το 2016, ήταν πολύ arcade-y, είχα σκορ υδατοσφαίρισης, οι κίπερ πετούσαν χαρταετό!

Έπαιξα ακόμα πιο πολύ το 2017 (147 ώρες και τρίτο most played στο ps4 λέει η Sony), και πήρα και το 2018.

Και εκεί σταμάτησα, λίγο το ότι μπούκωσα-βαρέθηκα, λίγο το ότι έκοψα το plus από τότε και δεν ξαναέβαλα, λίγο το ότι οι νεότεροι καγκουροσταρ δε με τραβάβε και πολύ.

Αλλά κυρίως το αποφεύγω για να μην ξανακολλήσω!

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Με βάζετε και γράφω καλοκαίρι πράγμα, με τόσες μπίρες δεν μπορούσα να βάλω τον κωδικό, τα έβλεπα δίπλα, τέλος πάντων.
Συμφωνώ απόλυτα με Σάββα και Νικόλα, δεν συγκρίνεται η ubisoft, ωστόσο θα ήθελα να αναφέρω τον μεγάλο μου πόνο, που δεν είναι άλλος από την bioware και τα mass effect ( dragon age), μετά το ανδρομέδα και ειδικά με την κατάσταση που επικρατεί στα σπλάχνα του studio, δεν έχω...

Με βάζετε και γράφω καλοκαίρι πράγμα, με τόσες μπίρες δεν μπορούσα να βάλω τον κωδικό, τα έβλεπα δίπλα, τέλος πάντων.
Συμφωνώ απόλυτα με Σάββα και Νικόλα, δεν συγκρίνεται η ubisoft, ωστόσο θα ήθελα να αναφέρω τον μεγάλο μου πόνο, που δεν είναι άλλος από την bioware και τα mass effect ( dragon age), μετά το ανδρομέδα και ειδικά με την κατάσταση που επικρατεί στα σπλάχνα του studio, δεν έχω καμία ελπίδα, λυπηρό αλλά αυτή την αίσθηση έχω από ένα από τα πιο σπουδαία και ταλαντούχα (κάποτε, τώρα παίζει να μην υπάρχει κάνεις από τους σπουδαίους) ομάδα στην βιομηχανία.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Δυστυχώς για τη σειρά και το μεράκι που ρίξανε για το δύο πρώτα, τα assassins creed τα παράτησα προ πολλού. Μετά το 3 δεν έχω ξανά ασχοληθεί σοβαρά, έπαιξα το black flag και ναι ήταν καλό αλλά όχι ac και το origins καλό φαινόταν αλλά το άφησα στη μέση γιατί με κούρασαν τα λίγο τα φρούρια λίγο τα λέβελς των εχθρών... και ήθελα να ξαναπαίξω το bloodborne.
Και συμφωνώ και με τον Αλέξανδρο για το...

Δυστυχώς για τη σειρά και το μεράκι που ρίξανε για το δύο πρώτα, τα assassins creed τα παράτησα προ πολλού. Μετά το 3 δεν έχω ξανά ασχοληθεί σοβαρά, έπαιξα το black flag και ναι ήταν καλό αλλά όχι ac και το origins καλό φαινόταν αλλά το άφησα στη μέση γιατί με κούρασαν τα λίγο τα φρούρια λίγο τα λέβελς των εχθρών... και ήθελα να ξαναπαίξω το bloodborne.
Και συμφωνώ και με τον Αλέξανδρο για το MGS5 πολύ άψυχες οι αποστολές πολύ άδειος ο κόσμος, πολύ ωραίο gameplay αλλά νιώθεις ότι κάνεις συνέχεια το ίδιο, κάνε extract αυτον, κάνε τον άλλον κάνε το φορτηγό κλπ.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Παράτησα τα Resident στο 4. Για την ακρίβεια δεν κατάφερα καν να το τελειώσω παρά μόνο σχεδόν μία δεκαετία μετά, μόνο και μόνο από περιέργεια βλέποντας τους διθυράμβους συνέχιζαν να αυξάνονταν. Έχω πολύ συγκεκριμένη άποψη για το 4 και δε μπορεί να αλλάξει. Δε μπορώ ούτε να πω την κουβέντα "καλό παιχνίδι αλλά όχι resident". Πέρασα πολύ άσχημα. Το έζησα πολύ δυνατά και ανεπηρέαστα όλο αυτό που η...

Παράτησα τα Resident στο 4. Για την ακρίβεια δεν κατάφερα καν να το τελειώσω παρά μόνο σχεδόν μία δεκαετία μετά, μόνο και μόνο από περιέργεια βλέποντας τους διθυράμβους συνέχιζαν να αυξάνονταν. Έχω πολύ συγκεκριμένη άποψη για το 4 και δε μπορεί να αλλάξει. Δε μπορώ ούτε να πω την κουβέντα "καλό παιχνίδι αλλά όχι resident". Πέρασα πολύ άσχημα. Το έζησα πολύ δυνατά και ανεπηρέαστα όλο αυτό που η απογοήτευση με κυριεύει ακόμα. Στη συνέχεια κατάφερα με φιλαράκι να παίξω co-op το 5 ενώ το 6 δεν... ούτε το campaign του Leon, αθλιότητες. Έτσι δε μπορούσα να επενδύσω στο 7 για καιρό, αλλά όταν έγινε αυτό τότε ΚΛΙΚ και πάμε... έχουμε Resident Evil ξανά!

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

CoD: Ghosts. Εκεί τελειώσανε όλα από άποψη gameplay με τα τεράστια maps και το ηλίθιο blitz σε competitive. Ήρθε μετά το Advanced Warfare με τα weapon variants, το Black Ops 3 κάτι πήγε να κάνει μέχρι να βγουν όλα τα reviews και να προστεθούν τα micros και... από εκεί και πέρα το χάος. Ηλίθια παιχνίδια (WWII), βιασμένα remakes (CoD:MWR), γενικά τραγική η κατάσταση, δεν θέλω να ξαναδώ παιχνίδι...

CoD: Ghosts. Εκεί τελειώσανε όλα από άποψη gameplay με τα τεράστια maps και το ηλίθιο blitz σε competitive. Ήρθε μετά το Advanced Warfare με τα weapon variants, το Black Ops 3 κάτι πήγε να κάνει μέχρι να βγουν όλα τα reviews και να προστεθούν τα micros και... από εκεί και πέρα το χάος. Ηλίθια παιχνίδια (WWII), βιασμένα remakes (CoD:MWR), γενικά τραγική η κατάσταση, δεν θέλω να ξαναδώ παιχνίδι της σειράς μπροστά μου. Τουλάχιστον μένουν οι καλές αναμνήσεις από το BO2.

Need For Speed: Ίσως η μοναδική σειρά που δεν έχει ακόμη αποφασίσει τι θέλει να είναι, μετά από 20+ τίτλους. Ξεκίνησα από UG1, την άφησα μετά το ProStreet, το Undercover δεν το έπαιξα ποτέ μέχρι το τέλος. Τα Shift δεν τα βάζω μέσα στην σειρά εννοείται. Από τότε έχω παίξει πλήρως μόνο το Hot Pursuit.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Νικολα εσυ δεν ελεγες οτι τα παιχνιδια της Ubisoft ητανε ενοχη απολαυση;

This comment was minimized by the moderator on the site

Δεν είχα πει ποτέ ότι τα γενικά τα παιχνίδια της Ubisoft ήταν ένοχη απόλαυση. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν για μένα τα Far Cry, μετά Far Cry 3 εποχής (γιατί πριν είχαν κάτι ποιο ουσιαστικό να πούνε, έστω σε gameplay επίπεδο). Τα Assassin's Creed και Ghost Recon ήταν κανονική απόλαυση (όπως και πολλοί άλλοι τίτλοι της) πριν τα φτάσει σε σημείο να είναι εντελώς τυποποιημένα. Ούτε καν στα όρια...

Δεν είχα πει ποτέ ότι τα γενικά τα παιχνίδια της Ubisoft ήταν ένοχη απόλαυση. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν για μένα τα Far Cry, μετά Far Cry 3 εποχής (γιατί πριν είχαν κάτι ποιο ουσιαστικό να πούνε, έστω σε gameplay επίπεδο). Τα Assassin's Creed και Ghost Recon ήταν κανονική απόλαυση (όπως και πολλοί άλλοι τίτλοι της) πριν τα φτάσει σε σημείο να είναι εντελώς τυποποιημένα. Ούτε καν στα όρια της ένοχης απόλαυσης δεν ανήκουν πλέον.

Διάβασε περισσότερα
This comment was minimized by the moderator on the site

Γενικά την τιμητική της για μένα την έχει η Ubisoft
Είχα λατρέψει την σειρά Assasin's Creed αλλά παίζοντας το 3 δεν άντεξα και το παράτησα. Πήρα το Unity επειδή είχα βρει σε καλή τιμή την Colector's και τελικά αποδείχτηκε οτι καλώς είχα παρατήσει την σειρά. Μετά ασχολήθηκα μόνο με το Odyssey το οποίο μου αρεσε και λόγω Ελλάδας και gameplay (όχι οτι ήταν το κάτι ιδιαίτερο, απλά ήταν...

Γενικά την τιμητική της για μένα την έχει η Ubisoft
Είχα λατρέψει την σειρά Assasin's Creed αλλά παίζοντας το 3 δεν άντεξα και το παράτησα. Πήρα το Unity επειδή είχα βρει σε καλή τιμή την Colector's και τελικά αποδείχτηκε οτι καλώς είχα παρατήσει την σειρά. Μετά ασχολήθηκα μόνο με το Odyssey το οποίο μου αρεσε και λόγω Ελλάδας και gameplay (όχι οτι ήταν το κάτι ιδιαίτερο, απλά ήταν διασκεδαστικό) από ιστορία και για το τάγμα των Ασσασίνων δεν μου είπε τίποτα.
Μέτα έχουμε το FarCry Που το 4 δεν μου άρεσε καθόλου και δεν ξανασχολήθηκα με την σειρά (αν και το 6 λίγο με τρώει τώρα... )
Γενικά νομίζω σε πολλούς η Ubisoft θα έχει την τιμητική της...

Διάβασε περισσότερα
There are no comments posted here yet