Στη δίαιτα...

Η “τροφαντή” πριγκίπισσα της Sony βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό κοντά μας, ακόμα κι αν δεν είναι πολλοί αυτοί που δείχνουν να της δίνουν σημασία. Εκείνη, σαν σωστή πριγκίπισσα, δεν πιέζει καταστάσεις, κάθετε αναπαυτικά στο θρόνο της και απολαμβάνει τα αγαπημένα της κέικ χωρίς να δείχνει ιδιαίτερα ενοχλημένη. Όποτε χρειαστεί, είναι έτοιμη να κάνει την εμφάνισή της. Από την ευχάριστη έκπληξη του πρώτου τίτλου το 2009 και τις δύο μετέπειτα φορητές εκδόσεις της (σε PSP και mobile), μέχρι τη συμμετοχή της στο Playstation All-Stars Battlle Royale. Είτε μιλάμε για μια βεβιασμένη προσπάθεια της εταιρείας να συμπεριλάβει όσες περισσότερες  “μασκότ” μπορεί στην exclusive φαρέτρα της, είτε για ένα ταπεινό, πλην τίμιο τίτλο, το Fat Princess franchise δεν ξεχνά να δηλώνει την παρουσία του ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Το ίδιο κάνει και τώρα, για πρώτη φορά στο PS4, με το Fat Princess Adventures. Εδώ βέβαια, επιλέγει μια διαφορετική προσέγγιση, αφήνοντας πίσω το πιο βαθύ gameplay του action RTS αρχικού τίτλου, επιλέγοντας κάτι πιο απλό και άμεσο. Ένα ισομετρικό hack ‘n’ slash RPG, τοποθετημένο στο πολύχρωμο μεσαιωνικό περιβάλλον της σειράς, με παραμυθένια ιστορία και το γνωστό, πολιτικά μη ορθό χιούμορ του. Με μια πρώτη ματιά, αρκετά απλουστευμένη ομολογουμένως, θα μπορούσε εύκολα κάποιος να το χαρακτηρίσει και ως ένα "Diablo για παιδιά".

fat princess adventures 01
Η ιστορία μάς βρίσκει στο ενωμένο πλέον βασίλειο του Great Bitten, με τους δύο διοικούντες, Κόκκινους και Μπλέ, μονιασμένους, μέχρι τη στιγμή που η διαβολική Bitter Queen και μια αρμάδα από gobblings θα επιτεθούν, με μοναδικό σκοπό να εξαφανίσουν οτιδήποτε γλυκό υπάρχει σε αυτό τον κόσμο. Αφού απαγάγει τις δύο πριγκίπισσες, Princess Plump και Princess Muffintop, φτάνει η ώρα που ο ήρωάς μας καλείται να ελευθερώσει τις δύο γαλαζοαίματες θυγατέρες και να ξαναδώσει στο βασίλειό τη χαμένη του γλυκάδα, καθώς μεγάλο μέρος αυτού έχει πλέον καλυφθεί από αλάτι.

Η υπόθεση του τίτλου ακούγεται, και σίγουρα είναι, υπερβολικά “ανάλαφρη” και επουσιώδης, χωρίς όμως αυτό να ενοχλεί, καθώς ουδείς περίμενε κάτι περισσότερο. Αυτό που σίγουρα δεν ενοχλεί, είναι το γνωστό χιούμορ της σειράς, που παρά το φαινομενικά αθώο περιτύλιγμά του, καταφέρνει να σχηματίσει το χαμόγελο στα χείλη του παίκτη ουκ ολίγες φορές. Είτε με τις κοφτερές ατάκες του, είτε με το εξαιρετικό voice acting του πρωταγωνιστή, δείχνει να προσπαθεί να κλέψει λίγη από τη δόξα του South Park, και σε ένα πρώτο επίπεδο το καταφέρνει αρκετά καλά, αλλά μέχρι εκεί βέβαια. Μπορεί η φωνή του ήρωά μας να έδινε πολλές φορές την αίσθηση ότι παίζαμε το Stick of Truth, αλλά το πολιτικά μη ορθό χιούμορ του κράτησε τις αποστάσεις που ήθελε, ώστε να είναι κατάλληλο για όλους και από ένα σημείο και μετά άρχισε να επαναλαμβάνεται υπερβολικά συχνά.  Είναι αστείο το να αναφωνεί ο χαρακτήρας μας την ώρα που αναπληρώνει ενέργεια, “thanks Obama care”, αλλά μόνο την πρώτη φόρα. Άντε και τη δεύτερη. Την έβδομη, είναι κουραστικό.

fat princess adventures 02

Ο δεύτερος τομέας που το FPA δεν εμβαθύνει είναι αυτός του gameplay. Το RPG στοιχείο καλύπτεται μόνο από τις υπεραπλουστευμένες αναβαθμίσεις του εξοπλισμού μας και η μάχη περιορίζεται σε δύο μόνο κινήσεις, που μπορούν να ενισχυθούν με το παρατεταμένο πάτημα του αντίστοιχου πλήκτρου. Και κάπου εκεί αρχίζουν και τελειώνουν όλα. Ελάχιστη στρατηγική και μεθοδικότητα, κι ατελείωτο button mashing. Είχαν χρόνια είναι η αλήθεια να πονέσουν τα δάχτυλά μας από το αδυσώπητο πάτημα πλήκτρων (από εποχές Track ‘n’ Field μάλλον) και το κατάφερε τελικά το FPA. Είναι ένα κάποιο επίτευγμα κι αυτό, αλλά μόνο ως καλό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, το αποτέλεσμα, και η αίτια αποδίδεται ξεκάθαρα στην κακή εξισορρόπηση του επιπέδου δυσκολίας.

Το παιχνίδι συμπεριλαμβάνει διαδικτυακό και τοπικό co-op έως τέσσερα άτομα, με σύστημα drop in/drop out. Παρότι, λοιπόν, είναι αρκετά διασκεδαστικό να παίζετε με παρέα, οι αντίπαλοι, και δη τα Boss fights, παραμένουν ίδια είτε παίζει ένας παίκτης είτε τέσσερεις. Μπορεί μια μάχη να είναι υπερβολικά εύκολη όταν παιχτεί με παρέα και απελπιστικά κουραστική για έναν μόνο παίκτη. Το συνεργατικό παιχνίδι, βέβαια, μπορεί να είναι απολαυστικό, όπως συνηθίζεται άλλωστε, δεν παρουσιάζει όμως κι αυτό κάτι το ιδιαίτερο πέρα από τα βασικά απαιτούμενα. Όταν για παράδειγμα προσφέρονται τέσσερεις κλάσεις για των ήρωα (warrior, mage, engineer και archer), θα ήταν καλό να απαιτείται σε σημεία ο συνδυασμός των ξεχωριστών ιδιοτήτων του καθενός, ώστε να προκύψει μια όμορφη συνεργασία και η κάθε κλάση να έχει λόγο ύπαρξης. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, και το αποτέλεσμα αυτού είναι το προαναφερθέν button mashing, επί τέσσερα.

fat princess adventures 03

Η μετάβαση του παίκτη σε άλλη κλάση μπορεί να γίνει εύκολα και άμεσα στο πλησιέστερο check point, που μέσα από το σωστό σχεδιασμό των επιπέδων, είναι πάντα κοντά στα σημεία που θα χρειαστεί, συναντώντας δηλαδή κάποιον εχθρό που απαιτεί συγκεκριμένη αντιμετώπιση. Δυστυχώς όμως, δεν υπάρχει καλή ισορροπία ανάμεσα σε αυτές και δεν θα χρειαστεί πολλή ώρα για να αντιληφθούμε ότι ανάμεσα στις τέσσερεις, υπάρχει ξεκάθαρος πρωταγωνιστής και κομπάρσος.  Σχεδόν όλα τα επιμέρους κομμάτια του FPA, λοιπόν, συνηγορούν σε ένα σύνολο που δείχνει να προσπάθησε όσο χρειάζεται ώστε απλά, να “πιάσει τη βάση”. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι του, αποπνέει τη φοιτητική φιλοσοφία του Άγιου “5”. Να κάνει δηλαδή τα απολύτως απαραίτητα. Και σε αυτά τα καταφέρνει είναι η αλήθεια και μπορεί κάποιος να περάσει καλά παίζοντάς το, ιδίως με παρέα, αλλά οι στόχοι του αρχίζουν και τελειώνουν εκεί. Χωρίς να εμβαθύνει σε κανένα σημείο του.

Πετυχαίνει να δουλεύει σωστά χωρίς να κάνει ποτέ, όμως, το κάτι παραπάνω. Αποδίδει εντυπωσιακά τα παραμυθένια περιβάλλοντά του, με μικρή όμως ποικιλία. Προσφέρει ένα παιχνίδι πέντε ωρών, που απαιτεί με τον τρόπο του επαναληπτικά playthroughs, τα οποία δεν είναι τίποτα παραπάνω από ανιαρό και καταναγκαστικό grinding, παίζοντας ξανά τα ίδια ακριβώς μέρη του παιχνιδιού. Στον βασικότερο τομέα, δηλαδή αυτόν του gameplay, δουλεύει σωστά, αλλά γίνεται γρήγορα βαρετό κι επαναλαμβανόμενο. Με λίγα λόγια, πετυχαίνει τους στόχους του, αλλά οι στόχοι του ήταν εξ αρχής, πολύ χαμηλοί.

Τσέκαρε το βίντεο

Θετικά

  • Όμορφα και καλοσχεδιασμένα περιβάλλοντα.
  • Διαδικτυακό και τοπικό co-op.
  • Ιδιαίτερο και ανορθόδοξο χιούμορ...

Αρνητικά

  • ...που δυστυχώς επαναλαμβάνεται συχνά.
  • Ρηχό gameplay.
  • “Καταναγκαστικό” replayability.
  • Μια συνολική αίσθηση μη εμβάθυνσης στο σύνολό του.

Βαθμολογία

Κάποια στιγμή στο μέλλον το μνήμα του Λάμπρου θα γράφει: Καλό παλικάρι αλλά χαράμισε τη ζωή του. Και θα είναι, εν μέρει, αλήθεια. Όποιο χρόνο βρίσκει, τον αξιοποιεί με videogames, comics, μουσική, ταινίες, σειρές, βιβλία καθώς και την ευρύτερη ποπ κουλτούρα, χωρίς ποτέ όμως, να νιώθει ότι τον χαράμισε. Αντιθέτως, θεωρεί τα χόμπι την πεμπτουσία της ζωής και τους ανθρώπους χωρίς αυτά, αφόρητα βαρετούς. Με λίγα λόγια, ένας αμετανόητος και περήφανος χομπίστας που σκοπεύει να συνεχίσει έτσι την ζωή του για όσο τον βγάλει. Όταν έχεις διανύσει όλη την διαδρομή Αtari - PS4, μάλλον κάτι ενδιαφέρον έχεις βρει εκεί.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

Comments (1)

This comment was minimized by the moderator on the site

Πολύ καλό review! Αποτυπώνει εξαιρετικά την εικόνα του παιχνιδιού. Εύγε Λάμπρο.

There are no comments posted here yet