Η θυελλώδης πορεία ανάπτυξης άφησε ανεξίτηλα σημάδια...

Αλήθεια, ποιος θυμάται το Homefront του 2011; Ένα μικρής διάρκειας, αδιάφορο FPS με έντονες προπαγανδιστικές χροιές και απελπιστικά μικρή διάρκεια. Πέρασε και δεν ακούμπησε, που λένε, και ας προσπαθούσε η αλησμόνητη THQ να μας πείσει πως επρόκειτο για ένα αξιομνημόνευτο "AAA FPS". Παρά, όμως, την αδιαφορία του κόσμου και τη χλιαρή αντιμετώπιση απο τους κριτικούς (τη δική μας άποψη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ), η παραγωγή του sequel όχι μόνο ξεκίνησε σχεδόν άμεσα, αλλά κατάφερε να αντέξει αλλεπάλληλες αναποδιές. Δεν νομίζουμε πως χρειάζεται μία πλήρη ιστορική αναδρομή της ανάπτυξης, αλλά αρκεί να πούμε ότι το Homefront: The Revolution “επιβίωσε” από μία πτώχευση παραγωγού και τρεις αλλαγές εταιριών ανάπτυξης, ξεκινώντας από την Kaos Studio (υπεύθυνη για το πρώτο Homefront), περνώντας στην Crytek UK (πρώην Free Radical) για να καταλήξει τελικά στην νεοϊδρυθείσα Dambuster Studios υπό τη στήριξη της Deep Silver.

Μοναδική επιμονή, για ένα παιχνίδι που πραγματικά δεν νομίζουμε πως είχε καταφέρει ποτέ να χτίσει ανάλογη αναμονή ώστε να κρατηθεί με νύχια και με δόντια από την άβυσσο των vapourware. Ούτε το νοσταλγικό παράγοντα του Duke Nukem Forever είχε αποκτήσει, ούτε είχε την αίγλη ενός βαρύγδουπου ονόματος όπως το Alien: Colonial Marines (προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν σχολιάζουμε την ποιότητα αυτών των παιχνιδιών, αλλά την αναμονή του κόσμου για τέτοια franchises).

Homefront the revolution image 01

Θέλαμε δε θέλαμε, το Homefront: The Revolution ήρθε, και μαζί του και η απάντηση για το μεγάλο ερώτημα: είχε νόημα όλη αυτή η επιμονή; Δυστυχώς, η θυελλώδης παραγωγή άφησε ένα μεγάλο στίγμα, ιδίως τεχνικής φύσεως, σε ένα παιχνίδι που υπό μία πιο ευνοϊκή υποστήριξη ίσως θα μπορούσε να προσφέρει κάτι πραγματικά αξιοπρεπές. Το Revolution δεν είναι ένα κακό παιχνίδι που δεν έπρεπε να δει το φως της μέρας, όπως το Duke Nukem Forever, καθώς σε σημεία δείχνει ότι έχει δεχθεί αρκετή φροντίδα και μεράκι. Εντούτοις, κάθε θετικό στοιχείο επισκιάζεται σχεδόν ολοκληρωτικά από ένα αρνητικό. Αυτή η χαμένη “διαμάχη” θετικών και αρνητικών επικρατεί σε όλες τις συνιστώσες του παιχνιδιού, από το σενάριο και το gameplay έως τα γραφικά και τον ήχο.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Revolution έρχεται να πει μία νέα επαναστατική ιστορία, ξέχωρη από αυτήν του πρώτου μέρους (εντάξει δεν παίρνουμε και όρκο... μπορεί να είχε κανένα cameo και να μην το πήραμε χαμπάρι). Για άλλη μία φορά η Νότια Κορέα έχει το ρόλο του απρόσωπου κατακτητή, σε μία εναλλακτική ιστορική περίοδο όπου ήδη από το 1970 το εν λόγω απολυταρχικό κράτος έχει κάνει τεράστια βήματα μπροστά στην τεχνολογία και το στρατιωτικό εξοπλισμό. Φυσικά, οι Αμερικανοί αγοράζουν κορεάτικους υπολογιστές, gadgets, πυραυλικά συστήματα κ.λπ. σαν να μην υπάρχει αύριο, μέχρι που το έτος 2025 η Νότια Κορέα αποφασίζει να πατήσει ένα διακόπτη, απενεργοποιώντας όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα των Αμερικανών, δημιουργώντας έτσι πρόσφορο έδαφος για την κατάκτηση της πάλαι ποτέ υπερδύναμης.

Homefront the revolution image 02

Τα υπερβολικά πατριωτικά θέματα μπορεί να ξεχειλίζουν, αλλά τουλάχιστον δεν θα πρέπει να είμαστε αυστηροί με τη Dambuster, καθώς οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι, παρά τη θεματολογία που έχει, κατάφερε να μετριάσει, όσο περισσότερο μπορούσε, τον άκρατο προπαγανδισμό που βλέπουμε σε άλλες προσπάθειες. Εδώ δεν υπάρχουν καρικατούρες Νοτιοκορεατών ούτε υπέρμετρες ενδείξεις βίας από μέρους τους. Αποτυπώνονται ως μία δύναμη καταπίεσης, αλλά χωρίς να ξεπερνά τα όρια της υπερβολής (πλην ενός σημείου). Γενικά, φαίνεται ότι έχει γίνει αρκετή δουλειά στις cutscenes, αποδίδοντας καλοφτιαγμένα animations και πειστικές ερμηνείες. Όπως είπαμε όμως και πιο πριν, κάθε θετικό στοιχείο έχει ένα αρνητικό που το επισκιάζει. Όσο καλή είναι η απόδοση των cutscenes, τόσο προβληματική είναι η υπόθεση. Οι τρεις βασικοί χαρακτήρες της αντίστασης είναι αρκετά αδιάφοροι, ενώ η γυναίκα της ομάδας είναι αφόρητα εκνευριστική μέσα από τον υπερβολικά παρανοϊκό χαρακτήρα της.

Ο χαρακτήρας που χειριζόμαστε είναι ακόμα πιο προβληματικός, παρουσιάζοντας έντονα την ελαττωματική φύση του ολικά αμίλητου πρωταγωνιστή που συναντάται για ανεξήγητο –συνήθως- λόγο σε πλειάδα από FPS. Στο πρόσφατο Doom ο βουβός πεζοναύτης δένει πάρα πολύ καλά με τη δράση, καθώς ο χαρακτήρας πραγματικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία πολεμική μηχανή. Στο Revolution ο Ethan Brady δεν έχει την παραμικρή προσωπικότητα, το παραμικρό background, παραμένοντας ένα άδειο κέλυφος που ζημιώνει το όποιο ενδιαφέρον θα μπορούσαμε να έχουμε. Μάλιστα, σε πολλά σημεία ο ζήλος των δημιουργών για το αμίλητο του χαρακτήρα δημιουργεί κωμικοτραγικές καταστάσεις. Στην πιο χαρακτηριστική περίπτωση (στα πρώτα στάδια του τίτλου) ο Brady συλλαμβάνεται κατά λάθος από την αντίσταση. Κάθεται αμίλητος στην καρέκλα, ανίκανος να ψελίσει έστω ένα “ρε παιδιά, δεν είμαι ο Rady, o Brady είμαι!” και δεν αντιδρά στο ελάχιστο, όταν η ανακρίτρια παίρνει μία χαντζάρα και ετοιμάζεται να τον γδάρει ζωντανό. Πραγματικά, η μεγαλύτερη ανατροπή του σεναρίου ήταν πως ο Brady δεν ήταν τελικά ανδροειδές (ή μήπως είναι και το κρύβουν για το sequel;).

Homefront the revolution image 03

Την ίδια πάλη μεταξύ θετικών και αρνητικών παρουσιάζει και το κτίσιμο του κόσμου. Αν και έχει αποδοθεί αρκετή λεπτομέρεια στα εσωτερικά και την ποικιλία των κτηρίων της Φιλαδέλφεια, δυστυχώς υπάρχουν προβλήματα και η γενικότερη δομή των πόλεων χωλαίνει. Το Revolution ακολουθεί την πλέον “ασφαλή” οδό του open world, αν και δεν είναι τόσο open όσο άλλα παιχνίδια. Εδώ η Φιλαδέλφεια χωρίζεται σε οκτώ διαφορετικές περιοχές, οι οποίες είναι χωρισμένες από οθόνες εκτενούς loading.

Το ενδιαφέρον είναι ότι κάθε μία περιοχή έχει συνήθως το δικό της χαρακτήρα. Κάποιες περιοχές είναι ρημαγμένες από αψιμαχίες μεταξύ της αντίστασης και του κατακτητή, άλλες είναι πεντακάθαρες και φαινομενικά αρμονικές, κατοικούμενες από νοτιοκορεάτες και άλλες βρίσκονται υπό οργουελική επιτήρηση. Το βασικό ελάττωμα αυτού του χωρίσματος των περιοχών είναι πως το παιχνίδι δεν μπορεί να “αναπνεύσει”. Τι εννοούμε με αυτό; Υπήρχε τόσο μεγάλη ανάγκη από τους δημιουργούς να χωρέσουν σε κάθε τμήμα του χάρτη τόσο την αντίσταση όσο και τις δυνάμεις κατοχής, που στην κυριολεξία σε ορισμένα σημεία το άνδρο του ενός βρίσκεται στην απέναντι πλευρά από του άλλου. Επιπλέον, όσο σεβαστή ποικιλία έχουν τα διάφορα εγκαταλελειμμένα ή αντιστασιακά κτήρια, τόσο καρμπόν είναι όλα μα όλα τα φρούρια των κατακτητών.


Διαβάστε επίσης - Προσθέστε παιχνίδια στη βιβλιοθήκη σας.

Cryis 3 boxshot       Homefront boxshot      doom ps4 boxshot      FarCry Primal Packshot



Φυσικά δε θα γινόταν open world σχεδιασμός χωρίς χάρτη γεμάτο με εικονίδια. Ευτυχώς, τα περισσότερα από τα collectibles, αν και πάμπολλα, δεν είναι αναγκαίο να συλλεχθούν, καθώς απαιτούνται πολύ λιγότερα από όσα υπάρχουν προκειμένου να ξεκλειδωθούν διάφορα bonuses. Κάθε επιμέρους γειτονιά μπορεί να απελευθερωθεί, ολοκληρώνοντας κάποιο απλοϊκό objective, όπου η Dambuster προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τα διαφοροποιήσει. Σε μία μάλλον απρόσμενη τροπή, τα περισσότερα από αυτά τα σημεία απελευθέρωσης έχουν να κάνουν με παρατηρητικότητα και parkour. Αν και σε καμία περίπτωση δεν έχει το βάθος ή τη χάρη των Mirror’s Edge και Dying Light, το parkour στο Revolution είναι λειτουργικό. Η ολοκλήρωση των objectives που αφορούν το σκαρφάλωμα είναι συνήθως ευχάριστη, προσφέροντας λύσεις που απαιτούν έστω και την ελάχιστη σκέψη, σε αντίθεση με την απλή παρακολούθηση μίας waypoint γραμμης, οδηγώντας σε ορισμένα αρκετά ευχάριστα διαλείμματα από τη δράση.

Σας προβληματίζει η τελευταία πρόταση; Με το δίκιο σας. Η δράση του Revolution πάσχει και αυτή από το σύνδρομο του Dr Jekyll και Mr Hyde, αν και εδώ ο Mr Hyde μάλλον έχει λίγο μεγαλύτερο ρόλο. Καταρχάς, ας γνωρίσουμε τον κύριο Jekyll. Τα όπλα έχουν πολύ καλή αίσθηση και αποδίδουν την ισχύ τους άπταιστα χάρη στα ηχηρά εφέ, την καλοσχεδιασμένη ανάκρουση αλλά και τα αρκετά πειστικά animations των εχθρών όταν τους γαζώνουμε. Η παραμετροποίηση βρίσκεται σε –απλά- ικανοποιητικά επίπεδα, επιτρέποντας αυτοστιγμή να αλλάξουμε ορισμένα κομμάτια του κάθε όπλου, όπως τη διόπτρα ή την κάνη, σε ένα μοντέλο περιεργασίας που είναι δανεισμένο καρμπόν από τα Crysis.

Homefront the revolution image 06

Θα θέλαμε μεγαλύτερη ποικιλία είναι η αλήθεια, αλλά ως έχει το οπλοστάσιο εκπληρώνει το σκοπό του παρουσιάζοντας το αρχετυπικό όπλο από κάθε κατηγορία (πιστόλι, πολυβόλο κ.λπ.). Ωραία ιδέα αποτελεί η ολική μετατροπή των περισσότερων όπλων σε διαφορετικές εκφάνσεις τους, μέσα από ένα όμορφο animation, όπως η αλλαγή όλου του μηχανισμού του sniper που το μετατρέπει σε βομβιδοβόλο. Ας περάσουμε στον Mr Hyde, ο οποίος έρχεται και δε λέει να φύγει. Μπορεί η αίσθηση των όπλων να είναι πολύ καλή, αλλά δυστυχώς δεν αργεί να καταστραφεί από δύο σημαντικούς γολγοθάδες: την Α.Ι. και τον τεχνικό τομέα. Η Α.Ι. είναι από τα πλέον άσχημα παραδείγματα αυτής της γενιάς. Η καλύτερη και πειστικότερη συμπεριφορά που θα δούμε είναι αυτή της κάλυψης των εχθρών, οι οποίοι όμως τις περισσότερες φορές δείχνουν να μοιράζονται DNA με τα lemmings, καθώς έχουν το θανατηφόρο συνήθειο να τρέχουν κατά πάνω μας όσο καλά καλυμμένοι κι αν είμαστε.

Σε αρκετά σημεία απλά περιμέναμε σε μία γωνία, ώστε να εξοντώσουμε έναν έναν βολικά τους εχθρούς, με την αποτελεσματικότατη καραμπίνα (παρεπιπτόντως, κάθε FPS που καταφέρνει να έχει απολαυστική καραμπίνα, αξίζει τα εύσημα, και εδώ έχουμε μία από αυτές τις περιπτώσεις!). Το δεύτερο αρνητικό και το πιο καταστρεπτικό για την εμπειρία αφορά στην ομαλότητα του παιχνιδιού. Σε γενικές γραμμές το frame rate είναι σταθερό, όμως το σταθερό μεταφράζεται σε μία ανανέωση καρέ που δείχνει σαν να είναι κολλημένη στα 20 ή 15 frames το δευτερόλεπτο (τουλάχιστον στην έκδοση του PS4 όπου έγινε η δοκιμή). Σε όλη τη διάρκεια της ενασχόλησής μας, το Revolution αποδίδει μία σχεδόν “σπαστή” απεικόνιση, μία κατάσταση που –φυσικά- δημιουργεί προβλήματα στη δράση, ιδίως όταν χρειάζονται γρήγορες κινήσεις και σημάδι ακριβείας. Το απαράδεκτο frame rate δεν αργεί να κουράσει το μάτι, σε σημείο που να ωθεί στην αποφυγή της δράσης.

Homefront the revolution image 05

Ως μέλος της Αντίστασης, βέβαια, το stealth αποτελεί μία, θεωρητικά, εναλλακτική προσέγγιση, αλλά ας πούμε ότι η δομή των επιπέδων και η διάταξη των εχθρών λειτουργούν ανασταλτικά σε αυτόν το μηχανισμό. Επιστρέφοντας στα της δράσης, στην προσπάθειά της για αληθοφάνεια η Dambuster έδειξε περίσσειο ζήλο στο θέμα της ενέργειας του χαρακτήρα μας, ο οποίος μπορεί να εξοντωθεί με μία ριπή. Δεδομένου ότι ο μηχανισμός αναζωογώνησης λείπει ολοκληρωτικά, τα γιατρικά –μπορούμε να έχουμε μέχρι εφτά με ανάλογο upgrade- αποτελούν τη μόνη σωτηρία μας. Το πρόβλημα με αυτόν τον, ας τον πούμε, ρεαλισμό, είναι πως το παιχνίδι δεν είναι στημένο για τέτοια μονοπάτια. Η μεγάλη τρωτότητα του πρωταγωνιστή περισσότερο εκνευρίζει παρά δημιουργεί ένταση ιδίως όταν οι εχθροί ενδέχεται να εμφανιστούν ως διά μαγείας στα νώτα μας.

Εκτός του κυρίως campaign το Homefront: The Revolution διαθέτει και multiplayer mode, τo οποίo όμως δεν προσφέρει σχεδόν κανένα ενδιαφέρον. Το co-op mode για μέχρι και τέσσερις παίκτες δεν ισχύει για το κυρίως παιχνίδι, αλλά μόνο για συγκεκριμένες, ξεχωριστές αποστολές. Και ενώ ως ιδέα αποτελεί μια καλοδεχούμενη προσθήκη, το γεγονός πως λειτουργεί μόνο σε ορισμένες αποστολές, που συνολικά προσφέρουν μικρή διάρκεια, ενώ ταυτόχρονα είναι τρομερά δύσκολο να βρεις online συμπαίκτες, αποτελεί, εν τέλει, μια χαμένη ευκαιρία.

Homefront the revolution image 04

Φτάνοντας προς το τέλος της κριτικής μας θα πρέπει να αναφέρουμε για άλλη μία φορά πως  το Homefront: The Revolution είναι δυστυχώς αποτέλεσμα μίας ομάδας που θέλησε να προσφέρει ένα αρτιότατο FPS, όμως οι αλλεπάλληλες ατυχίες με τους publishers δημιούργησε ρήγματα, που δεν μπορούσαν πλέον να διορθωθούν. Οι cutscenes αποδίδονται μεν ωραία και δίχως κουραστικές προπαγανδιστικές υπερβολές, όμως το σενάριο δεν παύει να είναι τετριμμένο και ο πρωταγωνιστής κουραστικά αμίλητος. Η Φιλαδέλφεια προσφέρει ικανοποιητική ποικιλία σε διαφορετικές γειτονιές, αλλά το περιοριστικό εύρος των περιοχών δημιουργεί ασφυκτικά περιβάλλοντα. Η αίσθηση των όπλων είναι ωραία, αλλά η κακή Α.Ι. και η υποτιθέμενη αληθοφάνεια της χαμηλότατης ενέργειας δεν μας αφήνει να την ευχαριστηθούμε.

Σε αυτήν την παλάτζα, που ήδη γέρνει επικίνδυνα προς την αρνητική πλευρά, έρχεται και προστίθεται το απελπιστικό frame rate ρίχνοντας το μοιραίο βάρος του. Εν κατακλείδι, το Homefront: The Revolution δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν τίτλο που στην καλύτερη περίπτωση θα θυμόμαστε για την ταραχώδη περίοδο ανάπτυξής του.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.


Διαβάστε επίσης - Προσθέστε παιχνίδια στη βιβλιοθήκη σας.

Cryis 3 boxshot       Homefront boxshot      doom ps4 boxshot      FarCry Primal Packshot


Τσέκαρε το βίντεο

Θετικά

  • Πολύ καλή αίσθηση των όπλων.
  • Δεν είναι τραγικά προπαγανδιστικό, όπως θα περίμενε κανείς από τη θεματολογία του.
  • Καλή ποικιλία από διαφορετικούς ύφους περιοχές.

Αρνητικά

  • Χαμηλό frame rate που κουράζει γρήγορα.
  • Αδιάφορο σενάριο.
  • Κακή A.I.
  • Δείχνει σε όλους τους τομείς τα σημάδια της ταραχώδους ανάπτυξής του.

Βαθμολογία

Η αγάπη του Νικόλα για το gaming ξεκίνησε από πολύ νωρίς χάρη στο Atari 2600. Έκτοτε, το πάθος του για τα βιντεοπαιχνίδια αυξήθηκε με γεωμετρικούς ρυθμούς με ιδιαίτερη έμφαση στο console gaming και ιδίως στα FPS, action-adventure και οτιδήποτε έχει την indie “ταμπέλα”. Ο κινηματογράφος έρχεται στην πολύ κοντινή δεύτερη θέση στα χόμπι του, παρακολουθώντας ένα μεγάλο εύρος ταινιών από την αξεπέραστη εποχή του ασπρόμαυρου σινεμά μέχρι τα blockbusters του "ψηφιακού" Hollywood.

Σχετικά άρθρα βάσει tags

Ανακοινώθηκε νέο υλικό για το Borderlands 3
Διαθέσιμο μέσω του Season Pass 2.
Αποκαλύφθηκαν οι απαιτήσεις συστήματος για το Assassin's Creed: Valhalla
Μαζί με ένα νέο trailer αφιερωμένο στον οπτικό τομέα του τίτλου.
Ανακοινώθηκε το King Arthur: Knight’s Tale
Ένα turn-based tactical RPG από τη NeoCore Games.
Το Halo 5 δεν θα προστεθεί στη Master Chief Collection
Σύμφωνα με τα λεγόμενα της 343 Industries.
PS5: Περαιτέρω πληροφορίες για τη συμβατότητα με τίτλους του PS4
Αποκαλύφθηκαν και όσα παιχνίδια μένουν εκτός συμβατότητας.
Οι απαιτήσεις συστήματος για το Syberia: The World Before
Μπορείτε να "τρέξετε" την επιστροφή της Kate Walker;
Η Amazon βάζει τέλος στην ανάπτυξη για το Crucible
Μόλις πέντε μήνες μετά από την κυκλοφορία του.
Ημερομηνία διάθεσης του The Medium
Στα μέσα Δεκεμβρίου για Xbox Series X/S και PC.
Ολοκληρώθηκε η ανάπτυξη για το Marvel's Spider-Man: Miles Morales
Όλα έτοιμα για τη διάθεσή του σε PS4 και PS5.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

Comments (5)

This comment was minimized by the moderator on the site

Απο τη beta του πρωτου παιχνιδιου αυτη η σειρα για εμενα εδειξε οτι μπορουσε να κανει καποια πραγματα. Δυστηχως ομως τοσο το πρωτο παιχνιδι οσο και το δευτερο απο οτι φαινεται δεν καταφεραν τιποτα ενω θα μπορουσαν. Κριμα γιατι ειχε ενα ωραιο COD style στοιχειο το πρωτο τουλαχιστον οποτε θα του εδεινα μια ευκαιρια για το single και σε αυτο

This comment was minimized by the moderator on the site

Μπλιαχχχχ, ούτε το πρώτο είχα παίξει και ούτε με αυτό βλέπω να ασχολούμαι.

This comment was minimized by the moderator on the site

Στις εκπτωσεις και βλεπουμε οταν το παιχνιδι θα πιανει κανενα 10 ρικο(κατι που θα γινει πολυ συντομα ηδη σε γνωστα κλειδομαγαζα το βρισκει κανεις κατω απο τα 20 ευρω.)

This comment was minimized by the moderator on the site

Δυστυχώς ακόμα ένας τίτλος που επιβεβαιώνει ότι αν ένα παιχνίδι αλλάζει χέρια κατά τη διάρκεια ανάπτυξής του και δεν ολοκληρώνεται στην ώρα του, τότε καταλήγει -στην καλύτερη των περιπτώσεων- να ακροβατεί μεταξύ μετριότητας και απαξίωσης.

This comment was minimized by the moderator on the site

Ωραιο review..
Μια διορθωση ομως..Μιλαμε για την Κορεα.Οχι για Νοτια Κορεα αλλα για μια Ενωμενη Κορεα(Βορεια κ Νοτια).

There are no comments posted here yet