Πολύ σκοτάδι για το τίποτα.

Τούτο το παιχνίδι, λένε, το έφτιαξε η δημιουργική δύναμη (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) πίσω από το Alone in the Dark. Είναι επίσης φτιαγμένο με όμορφα και γλυκούλικα πιξελάκια, και δοσμένο σε ισομετρική προβολή, όπως κάποια παλιά, καλά adventures. Έχει γερές δόσεις horror και stealth κι ένα σενάριο που κρατάει καθηλωμένο τον παίκτη, με πλοκή που ξεχωρίζει και με θέμα που αγγίζει ιδιαίτερα έντονα όσους παίκτες έχουν μικρά παιδιά. Πολύ ωραία όλα αυτά. Αν ο κόσμος περιγραφόταν με διαφημίσεις, τότε θα ήμασταν όλοι πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και - το σημαντικότερο σε αυτήν εδώ την κριτική - όλα τα παραπάνω θα ήταν αλήθεια.

Ας δούμε λοιπόν τι απ’ όλα αυτά ισχύει και κατά πόσο πετυχαίνουν το σκοπό τους, όπως αυτός περιγράφηκε από την ομάδα προώθησης. Είναι φτιαγμένο με έντονα πιξελιασμένα γραφικά… Μάλιστα… Αυτό, ξέρετε, κάποτε ενοχλούσε τον κόσμο! Πότε κάποτε; Όταν όλα τα παιχνίδια έδειχναν ακριβώς έτσι και το μάτι ανυπομονούσε για την άφιξη νέας τεχνολογίας, που θα έκανε τις εικόνες πιο αληθοφανείς, πιο… όμορφες. Τώρα σε τι εξυπηρετεί; Μονάχα στην πρόκληση νοσταλγίας στο κοινό που τα βίωσε τότε, γιατί - υποθετικά πάντα μιλώντας - οι νεότερες γενιές δεν πρέπει να έχουν κανένα ενδιαφέρον σε μια τέτοια πρωτόλεια παρουσίαση.

2Dark screen 01

Είναι δοσμένο σε ισομετρική άποψη… Υπήρχαν κάποια παλιά adventur-άκια, όπως το Valhalla and the lord of infinity, που διέθεταν τέτοιο στυλ απεικόνισης, ώστε να ξεφύγουν από το καθιερωμένο οριζόντιο μοτίβο των παιχνιδιών του είδους. Προφανώς ό δημιουργός σκόπευε να δημιουργήσει ένα αναγνωρίσιμο οπτικό αποτέλεσμα - σε ποιον άλλον; - στο κοινό που θα ένιωθε νοσταλγία βλέποντας μπαρμπαδάκια φτιαγμένα από πιξελάκια. Κάπου εκεί πρέπει να έχει τις αιτιάσεις του κι ο ισχυρισμός “φτιαγμένο από τη δημιουργό δύναμη πίσω από το Alone in the Dark”. Αλήθεια, γνωρίζει κανείς ποιο ήταν το Alone in the Dark; Σε αυτήν την ερώτηση μάλλον θα απαντήσει θετικά το ίδιο κοινό που αποτέλεσε στόχο των παραπάνω marketing αποπειρών, συν αυτούς που έχουν σαν hobby τους την αναμόχλευση και μελέτη της gaming ιστορίας.

Το Alone in the Dark ήταν ένα παλιό… survival horror με έντονα adventure στοιχεία, που βγήκε αρκετά πριν το Resident Evil. Γρήγορα όμως πέρασε στη gaming λήθη, αποτυγχάνοντας - όπως τόσα άλλα - να παράξει ένα αξιόλογο sequel. “Έι, εσείς οι παλιοί gamers! Εγώ έφτιαξα το Alone in the Dark! Θυμάστε;”. Ναι, θυμόμαστε… Στο Alone in the Dark υπήρχε σενάριο βασισμένο στα έργα του H.P. Lovecraft (μεταξύ άλλων) και ήταν το πρώτο παιχνίδι σε αυτό το γένος (το έγραψε και το Guiness!). Εδώ όμως, στο 2Dark, τι σημασία έχουν όλα αυτά; Την ίδια, χιλιοειπωμένη: αναγνωρισιμότητα και νοσταλγία. Το target group έχει οριστεί με μεγάλη λεπτομέρεια κι η παραπομπή στο ενδεχόμενο διάσωσης παιδιών σε κίνδυνο κλείνει το σύνολο αυτό ερμητικά, μιας και οι περισσότεροι από τους παίκτες που ανήκουν σε αυτό το group θα είναι πλέον γονείς.

2Dark screen 02

Ωραία λοιπόν! Ο δημιουργός μπήκε σε λίιιγο παραπάνω κόπο να προωθήσει το έργο του, ποντάροντας σε νοσταλγία και ανάγκη για ένα πραγματικό survival horror με adventure ποιότητες του άλλοτε. Ελάχιστο το μεμπτόν εδώ. Ειδικά αν το παιχνίδι αξίζει, τότε λίγη παραπάνω παραπλάνηση μπορεί να περάσει αψήφιστα από την κριτική μας. Έτσι, λοιπόν, πηγαίνουμε με τη νοσταλγία να τρέχει από τα μπατζάκια και βλέπουμε την πλοκή του dev που κάποτε δανείστηκε στοιχεία από τον H.R.Giger στο σενάριο του παιχνιδιού του. Ο detective… Smith πήγε κάποτε για διακοπές με την οικογένεια του σε ένα δάσος, όπου και κατασκήνωσαν.  Όντας, προφανώς, ελάχιστα ικανός σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, κατάλαβε ότι χρειαζόταν ξύλα για τη φωτιά αφότου είχε νυχτώσει για τα καλά.

Έστειλε λοιπόν τη γυναίκα και τα δύο ανήλικα παιδιά του στο δάσος, τη νύκτα, να μαζέψουν ξύλα. Μετά από λίγη ώρα άκουσε ουρλιαχτά, βρήκε τη γυναίκα του διαμελισμένη και τα παιδιά του να τον εκλιπαρούν για βοήθεια από το πίσω τζάμι ενός άγνωστου οχήματος που απομακρυνόταν με τελεσίδικη ταχύτητα. Ακολούθησαν 7 χρόνια παλινδρόμησης μεταξύ δικαστηρίων, ψυχιατρικών κλινικών και χαμαιτυπείων, για να φθάσει στο σήμερα, όπου οι απαγωγές ανηλίκων έχουν γίνει νόρμα στη Gloomyville όπου διαδραματίζεται ο τίτλος. Εκεί ξεκινάει να διαλευκάνει τα μυστήρια αυτά όντας οπλισμένος με τη μιζέρια του και μπόλικο σκοτάδι. Εντάξει, δεν μπορούμε να το πούμε και Lovecraft, αλλά ένα κάποιο ενδιαφέρον το έχει. Αν παραβλέψει κανείς την υπερβολικά έντονη έλλειψη αληθοφάνειας.

2Dark screen 03

Ισομετρικά, λοιπόν και… πιξελοβατώντας, ο mr Smith συλλέγει αντικείμενα και πληροφορίες μέσα στα επίπεδα του παιχνιδιού, προσπαθώντας να κινείται στο άπλετο σκοτάδι με δύο τρόπους: ο πρώτος είναι κραδαίνοντας σε κάποιο χέρι μια πηγή φωτός κι ο άλλος περιπλανώμενος στη μαυρίλα. Αν ακολουθηθεί η πρώτη επιλογή, ο γενναίος παίκτης θα πρέπει να διαθέτει στο ελεύθερο χέρι του κάποιου είδους όπλο - κι αυτό επειδή λίαν συντόμως οι υπόλοιποι npcs γίνονται άμεσα κι αμείλικτα εχθρικοί κι αποτελεσματικότατα θανάσιμοι. Μπορεί εσείς να έχετε skill και να χτυπήσετε έναν κλόουν 7 φορές με ένα ματσούκι, αυτός όμως θα παραμείνει αλώβητος και με δύο δικά του χτυπήματα θα σας στείλει στη load screen.

Ίσως αυτή η μέθοδος να μην είναι η ενδεικνυόμενη... Πάμε να δούμε τη stealth προσέγγιση. Όταν το πιξελιασμένο μπαρμπαδέλι σας καλύπτεται πλήρως από το σκοτάδι, τότε το inventory και τα διαθέσιμα, στα χέρια, αντικείμενα φωτίζονται πράσινα. Περπατώντας σκυφτός (δε φαίνεται) περιορίζει και το θόρυβο που παράγει και τα χτυπήματά του είναι συνήθως one-hit-kills. Όμως! Για να φτάσετε σε αυτό το kill θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή η σοφή κινέζικη παροιμία: “όποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σ...τα πατεί” - ενισχυμένη στο μέγιστο. Όχι λάσπες, αλλά insta-death παλούκια που βγαίνουν απροειδοποίητα από το έδαφος και τρύπες που σας ρίχνουν κατευθείαν στην άβυσσο.

2Dark screen 04

Για όλα αυτά δεν υπάρχει δυνατότητα πρόβλεψης και αποφυγής. Τι υπάρχει; Trial and error. Μέχρι να βρείτε - και να αποφύγετε - όλα τα εμπόδια και παγίδες και να φτάσετε το στόχο σας και να του τη σβουρίξετε μέσα στα σκοτάδια. Η συχνότητα των θανάτων είναι περίπου μία ανά λεπτό και ξαφνικά η πιξελώδης μαγεία αρχίζει και ωχριά. Ούτως ή άλλως αποτελούσε μονάχα το 30%-40% της οθόνης (όλο το άλλο είναι μαύρο, δηλαδή σκοτάδι). Ακόμα και το ελάχιστο ενδιαφέρον που παρέχει το πιασάρικο, αλλά χλιαρό, σενάριο εξανεμίζεται μετά τον εικοστό τρίτο θάνατο (σε 25 λεπτά δηλαδή) κι εσείς - ως άλλος Danny Glover - αναφωνείτε: “I’m too old for this s..t”.

Γιατί, φίλε Frederick Raynal, η επιλογή αυτού του target group αποτελεί δίκοπο μαχαίρι. Όλα αυτά τα παππούδια είχαν άλλα αποθέματα υπομονής όταν έπαιζαν τέτοια παιχνίδια κάποτε (σαν έφηβοι ή παιδιά). Τώρα αυτή εξαντλείται εύκολα, ειδικά όταν μεγάλο μέρος της αναλώνεται σε παιδιά, ξέρεις, σαν αυτά που επέλεξες να χρησιμοποιήσεις ως ηθικό θέλγητρο. Καμιά νοσταλγία, καμιά αναγνωρισιμότητα δεν αναπληρώνουν το κενό που αφήνει η ζημιά που προκάλεσε μια εκτροχιασμένη υπομονή. Λίγοι από αυτό το target group θα αγαπήσουν μια τέτοια προσπάθεια. Όσο για αυτούς που βρίσκονται εκτός; Ε, τούτοι δα, εξ αρχής θα απέρριπταν το 2Dark για κάτι πιο φρέσκο και σύγχρονο.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.


 

Τσέκαρε το βίντεο

Θετικά

  • Kάποια όμορφα πιξελάκια και οπτική που θυμίζει Valhalla...

Αρνητικά

  • … τα οποία όμως καλύπτουν το ⅓ της πίστας, αφήνοντας την υπόλοιπη στο μαύρο σκοτάδι.
  • Trial and error μέχρι την πρόκληση κάποιας παθήσεως συχνής στο απευθυνόμενο target group (έμφραγμα, εγκεφαλικό κλπ).
  • Η αίσθηση ότι προκαλεί νοσταλγία κι αναγνωρισιμότητα με μόνο στόχο να παραδώσει ένα κακό περιεχόμενο.

Βαθμολογία

Ο Απόστολος μεγάλωσε τρώγωντας μακαρονάδα. Μακαρονάδα έφαγε, ένα μεσημέρι στα 8 του, όταν ένας θείος του τον πήγε για πρώτη φορά σε coin-op κι αυτό ήταν το αγαπημένο του πιάτο όσο περίμενε τον MSX να φορτώσει ένα παιχνίδι. Μετά τον CPC 6128 και τις Amiga 500 και 1200, ο εθισμός με το απολαυστικό αυτό γεύμα, τον οδήγησε να υιοθετήσει το όνομα Kabamaru, το ιαπωνικό alter ego του. Σήμερα, παίζει ακόμα Heroes of Might and Magic 3, κάνοντας διαλείμματα με σχεδόν οποιοδήποτε παιχνίδι πέσει στα χέρια του. Λατρεύει τον Terry Pratchett, την metal μουσική, την καλή μπύρα και την κουβέντα με φίλους.

Σχετικά άρθρα βάσει tags

Ανακοινώθηκε το Odyssey για το Elite Dangerous
Ξεκινά μια νέα «εποχή» για τον space sim τίτλο.
Διαθέσιμο σε νέα ημερομηνία το The Coma 2: Vicious Sisters
Ένα νέο survival horror adventure για PS4 και Switch
Αποκαλύφθηκε το Project CARS 3
Έρχεται το καλοκαίρι ο πρώτος τίτλος της σχέσης Slightly Mad - Codemasters.
Mini teaser για το Godfall
Πρώτο δείγμα από τους Silvermane.
Η Codemasters απέκτησε τα δικαιώματα του WRC
Για τα πέντε επόμενα χρόνια.
Ανακοινώθηκε το πρώτο DLC για το Minecraft Dungeons
Η ζούγκλα ξύπνησε και μας καλεί…
Νέο παράρτημα για τη δημιουργό του Just Cause
Με έδρα το Liverpool του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το Harvest Moon: One World ανακοινώθηκε και για το PS4
Διαθέσιμο μέσα στο φθινόπωρο.
Νέο character profile trailer για το Desperados III
Μαζί με πέντε video για την ανάπτυξη του τίτλου.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

Comments (6)

This comment was minimized by the moderator on the site

ελα ρε συ, τοσο κακο; διαβαζα καλα λογια γενικα κ το γλυκοκοιτουσα

This comment was minimized by the moderator on the site

Αν έχεις την υπομονή που είχες 25 χρόνια πρίν μπορεί και να σου αφήσει κάτι ευχάριστο

This comment was minimized by the moderator on the site

μπα δεν εχω τετοιες δυνάμεις ή χρόνο πλέον. εδω με το Last Guardian φρικαρα με την καμερα του

This comment was minimized by the moderator on the site

Αυτό ακριβώς συνέβη και μ εμένα εδώ. Νομίζω ελάχιστοι έχουν πλέον την όρεξη να ασχοληθούν με κάτι τέτοιο

This comment was minimized by the moderator on the site

I dodged a bullet που λέμε κι εδώ Αποστόλη, σόρρυ!

This comment was minimized by the moderator on the site

Γιατί σόρρυ;

There are no comments posted here yet